Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

บทที่ 10 รับคมมีด “จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ” ตงหย่าถงชะงักเล็กน้อย เขาเองก็ไม่คิดว่านางจะยอมง่ายเพียงนี้  “หากยังชักช้า เปิ่นกงคงต้องเปลี่ยนใจ”        เช่นนั้นแล้วตงหย่าถงจึงเริ่มก้าวขาของตนไป เมื่อเดินออกมาห่างจากจุดพลุกพล่าน หมิงลี่ถิงจึงเอ่ยขึ้นก่อน “คงเป็นว่าที่ฮูหยินรอง”        ตงหย่าถงฝืนยิ้ม “ลี่ถิงก็เคยกล่าวชัดว่าเรื่องของเราเป็นเพียงความเหมาะสม กระหม่อมไม่คิดว่าจะมีไหน้ำส้มเช่นนี้ด้วย” “ผิดแล้ว เปิ่นกงมิได้หึงหวง” นางหยุดเดิน “เพียงไม่ชอบให้ผู้อื่นนำเรื่องไปพูดกระทบกระทั่ง” สายตาของนางเย็นเยียบขึ้นทีละน้อย

บทที่ 12 ซัดทอดกล่าวหา       หมอกยามเช้าปกคลุมหนาผิดฤดูกาล เสมือนจงใจมาเพื่อโอบกอดให้องค์หญิงเจ็ดคลายกังวล หมิงลี่ถิงนั่งอยู่ข้างเตียงของเสิ่นเฟยโจวไม่ห่างแม้แต่น้อย นับตั้งแต่เมื่อคืน นางแทบไม่ได้หลับตา มือเล็กคอยเปลี่ยนผ้าเย็นและป้อนยาให้เขาด้วยตนเอง แม้องครักษ์เวรและนางกำนัลจะพยายามขอผลัดเปลี่ยน แต่องค์หญิงเจ็ดกลับไม่ยินยอม ให้ผู้ใดเข้าใกล้เฟยโจวนอกจากหมอหลวง        เสิ่นเฟยโจวยังไม่ฟื้นดีนักเพราะพิษไข้จากบาดแผล เพียงแต่สีหน้าดูดีขึ้นกว่าคืนก่อนเล็กน้อย อย่างน้อยลมหายใจก็เริ่มสม่ำเสมอแล้ว แม้ไม่ได้สติกลับคืนมาก็น่าหวาดหวั่นน้อยลง        หมิงลี่ถิงค่อยๆ แตะหลังมือของเขาเบาๆ ราวกับต้องการยืนยันว่าอีกฝ่ายยังอยู่ดี 

บทที่ 14 ลักลอบเข้าวัง       กลางดึกภายในตำหนักเก่าของซูเฟยเงียบงันจนได้ยินแม้แต่เสียงลมพัดผ่านม่านหน้าต่าง หมิงลี่ถิงยังคงนอนไม่หลับเช่นเดิม       นางนั่งอยู่บนตั่งข้างหน้าต่างเพียงลำพัง ในมือกำเสื้อคลุมสีเข้มตัวหนึ่งไว้แน่น เป็นเสื้อของเสิ่นเฟยโจวที่นางเก็บไว้จากคืนที่เกิดการลอบโจมตี กลิ่นจางๆ ของเขาเลือนหายไปแทบจะหมดแล้ว บนโต๊ะด้านข้าง มีราชโองการหมั้นที่ถูกเปิดอ่านซ้ำจนกระดาษยับย่น         นางเพียงหวังอย่างลมๆ แล้งๆ ว่าหากอ่านไปหลายครั้งเข้า ชื่อของบุรุษที่ต้องแต่งให้อาจเปลี่ยนเป็นชื่อของเสิ่นเฟยโจว หมิงลี่ถิงหลุบตามองมันเงียบๆ ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงนั้นฟังดูน่าเวทนายิ่งกว่าร้องไห้   

บทที่ 16 หนีไม่พ้น “องค์หญิงเจ็ดหายไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”        เสียงขันทีดังลั่นไปทั่วตำหนักเก่าของอดีตซูเฟย เหล่านางกำนัลแตกตื่นจนหน้าถอดสี ขุนนางจากกรมพิธีการที่เพิ่งขนของหมั้นจากสกุลตงมายิ่งวุ่นวายกว่าเดิมหลายเท่า คนหมั้นไม่อยู่รับแล้วจะมอบของให้ผู้ใดได้        ภายในห้องที่องค์หญิงเจ็ดใช้บรรทม เหลือเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งถูกทับไว้ด้วยปิ่นหยกสีขาว “ลูกไม่แต่ง”        ปากงกงรับกระดาษนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนรีบนำเข้าไปถวายฮ่องเต้ ภายในตำหนักกลางเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ฮ่องเต้ทอดพระเนตรตัวอักษรบนกระดาษ ก่อนเสด็จไปด้วยต

บทที่ 18 องครักษ์เสิ่นแต่งกับผู้อื่นไม่ได้       หลังเหตุการณ์ปราบกบฏอดีตราชวงศ์ต้าภายในท้องพระโรงสิ้นสุดลง วังหลวงก็เต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ ขุนนางหลายตำแหน่งถูกปลด บ้างก็ถึงขั้นถูกจับกุม เกิดการโยกย้ายกันวุ่นวาย ราชโองการแต่งตั้งใหม่ถูกส่งออกจากวังแทบทุกวัน สกุลใหญ่หายไปจากแคว้นถึงสามสกุลถูกสั่งประหารเก้าชั่วโคตรไม่มีผู้ใดเหลือรอด ไม่ว่าจะคุณหนูในห้องหอหรือทารกเกิดใหม่ หากเกี่ยวข้องกับตง เมิ่ง จาง ย่อมต้องรับโทษ        เมิ่งฟางซินที่แม้จะไม่ได้รับรู้เรื่องที่บิดาร่วมมือกับตงหย่าถง แต่กล่าวไปผู้ใดจะเชื่อนางเล่า มีเพียงองค์ชายรองที่เข้ามาเยี่ยมในคุกใต้ดินเพื่อนำจดหมายจากองค์หญิงเจ็ดมาให้ ‘ก่อนจะเขียนจดหมายนี้มา คนมากมายตักเตือนแล้วว่าอาจดูเป็นการซ้ำเติมเจ้า แต่ที่ผ่านมาเปิ่นกงเข้