Share

บทที่ 3 ผลักไส

last update publish date: 2026-05-30 14:27:15

บทที่ 3 ผลักไส

       สามวันสามคืนเต็มที่ประตูตำหนักขององค์หญิงเจ็ดปิดเงียบ ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าออกนอกจากนางกำนัลใกล้ชิดสองคนที่คอยยกสำรับอาหารและน้ำแกงบำรุงเข้าไปถวาย

       ข่าวเรื่ององค์หญิงเมามายจนเสียกิริยาในงานมงคลแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง แม้ผู้คนจะไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ แต่คำซุบซิบก็ไม่เคยหายไปจากวงสุราและโรงน้ำชา ยิ่งในห้องปิดของโรงเตี๊ยมยิ่งกล่าวกันสนุกปาก ด้วยต่างก็เป็นคนจากสกุลใหญ่โต ต่อให้อีกฝ่ายเป็นองค์หญิงก็ไม่ใช่ว่าจะน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนั้น

       ในฝั่งคนวังรอง หมิงหลงอันเองก็คิดว่าน้องสาวเพียงอับอายที่ก่อเรื่อง จึงปล่อยให้นางเก็บตัวเงียบๆ ไปก่อน มิได้บังคับให้ออกมา และมิได้ส่งผู้ใดเข้าไปปลอบโยน

       กระทั่งเช้าวันที่สี่ บานประตูตำหนักจึงเปิดออกช้าๆ

หมิงลี่ถิงในชุดสีฟ้าอ่อนปักลายเรียบง่ายก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวเล็กน้อย แต่กลับงดงามเย็นชาราวกับหิมะต้นเหมันต์

       นางกำนัลรีบเดินตามหลังมา “องค์หญิง วันนี้จะให้จัดสำรับในตำหนักหรือไม่เพคะ”

“ไม่ต้อง เปิ่นกงจะไปกินกับเสด็จพี่” กล่าวจบสายตาก็เหลือบไปยังเงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนเฝ้าอยู่ใต้ชายคามาตลอดสามวัน เมื่อนางไม่ออกจากตำหนักและไม่เรียกเข้าพบก็ไม่มีเหตุให้เขาต้องเข้าไป องครักษ์ก็เพียงแต่ต้องยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก เมื่อพี่รองไล่องครักษ์หญิงออก จึงเป็นหน้าที่ของเฟยโจวที่ต้องดูแลจนกว่าจะมีผู้มาสับเปลี่ยน

       เขายังคงสวมชุดองครักษ์สีดำสนิทดังเดิม สีหน้าสงบนิ่งจนดูไม่ออกว่าอดหลับอดนอนมาหลายคืน หมิงลี่ถิงปรายตามองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนเอ่ยเสียงเย็นกับนางกำนัลที่ติดตามมาเป็นพรวน

“พวกเจ้าไปรอด้านหน้าก่อน”

       นางกำนัลลังเลอยู่ชั่วขณะ เพราะเพิ่งถูกสั่งตัดเบี้ยหวัดเป็นการลงโทษเรื่องงานเลี้ยงในจวนเสิ่น แต่สุดท้ายก็ถอยออกไปอย่างว่าง่าย ด้วยเห็นว่าองครักษ์เสิ่นที่องค์หญิงไม่กล้าขัดแย้งยืนอยู่ไม่ไกล

       เมื่อบริเวณนั้นเหลือเพียงคนสองคน ลี่ถิงจึงหยิบหยกประจำตระกูลเสิ่นออกมาจากแขนเสื้อ หยกสีขาวสะอาดถูกยัดใส่มือของเฟยโจวอย่างไม่ไยดี

“คืนให้เจ้า”

       เสิ่นเฟยโจวก้มมองหยกในมือ ดวงตาไหววูบเล็กน้อย “องค์หญิง…”

“หากองค์หญิงเจ็ดจะต้องมีสามี” นางเงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก “คนผู้นั้นย่อมต้องดีกว่าองครักษ์เสิ่น…จริงหรือไม่” กล่าวจบหมิงลี่ถิงลูบจัดเสื้อผ้าของเสิ่นเฟยโจวให้เข้าที่ ก่อนจะเดินผ่านเขาไปโดยไม่แยแสอีก

       เสิ่นเฟยโจวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กำหยกในมือแน่นเสียจนข้อนิ้วซีดขาว เขาผูกมันไว้ที่ข้างเอวเช่นเดิม ติดตามรั้งท้ายเพื่อทำหน้าที่ของตนราวกับว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น

       ภายในเรือนกลาง องค์ชายรองกำลังเตรียมจะเรียกคนให้ย้ายสำรับไปในห้องทำงาน เมื่อเห็นหมิงลี่ถิงเดินเข้ามาก็ยกยิ้ม ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วให้ดูขึงขัง

“ในที่สุดก็ยอมออกมาแล้วหรือ เจ้ายังรู้หรือไม่ว่าคืนนั้น”

“เสด็จพี่…พี่รอง…” หมิงลี่ถิงรีบเดินเข้าไปคล้องแขนพี่ชาย “ลี่ถิงรู้ผิดแล้ว”

       น้ำเสียงออดอ้อนทำให้หมิงหลงอันชะงักไปเล็กน้อย

“รู้ผิดแล้วก็ดี แต่อย่างไร…”

“ลี่ถิงจะเชื่อฟังพี่รองแล้วเจ้าค่ะ” นางยิ้มหวานพูดขัดพี่ชายตน “เสด็จพี่อยากให้ข้าออกเรือนมิใช่หรือ เช่นนั้นก็หาสามีให้ข้าเถิด”

“จริงหรือ!” หมิงหลงอันตาโต

       ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาจะเอ่ยเรื่องคู่ครองเมื่อใด น้องสาวล้วนหาข้ออ้างเลี่ยงไปทุกครั้ง ผู้ใดจะคิดว่าวันนี้กลับยอมเองง่ายๆ

“จริงเจ้าค่ะ”

       องค์ชายรองหัวเราะเสียงดังทันที ความหงุดหงิดเรื่องพฤติกรรมเมามายหายไปกว่าครึ่ง ยิ่งเสด็จพ่อสัญญาว่าหากทำให้ลี่ถิงยอมแต่งงานได้ก็จะยินยอมให้เขาแต่งคนรักเข้ามาเป็นชายาได้หลงอันยิ่งดีใจมากกว่าเก่า

“ดี ดีมาก! พี่ชายผู้นี้จะคัดคนที่ดีที่สุดให้เจ้าเอง”

       หมิงลี่ถิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ สายตาเหลือบไปยังบุรุษชุดดำที่ยืนนิ่งด้วยท่าทีเงียบสงบอยู่ไม่ไกล เสิ่นเฟยโจวยังคงทำหน้าที่องครักษ์เช่นเดิม ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา ลี่ถิงถึงกับหงุดหงิดกินข้าวต้มไม่อร่อย เพราะพาลคิดไปว่ามีแต่ตนเองที่เดือดร้อนนั่งไม่ติด

       ทว่าเมื่อหมิงหลงอันเริ่มเอ่ยชื่อบุตรชายขุนนางที่เตรียมคัดเลือกเมียงมองไว้ก่อนบ้างแล้ว เสียงเรียบเย็นของเฟยโจวกลับดังขึ้นขัดทุกครั้ง

“คุณชายโจวบุตรชายรองเสนาบดีกรมโยธาเล่า เป็นอย่างไร”

“สามเดือนก่อนลอบเปิดบ่อนพนันในชื่อคนบังคับม้าของตนพ่ะย่ะค่ะ ผู้ตรวจการกำลังรวบรวมหลักฐานร่างฎีกาขึ้นถวายแล้ว”

“แล้วสกุลซ่ง มิใช่ว่าบุตรชายคนรองยังไม่มีฮูหยินหรือ”

“บุตรชายคนรองเลี้ยงอนุภรรยาไว้ข้างนอกสองคน เหตุว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ยอมรับจึงมิได้รับเข้าจวนมาขอรับ”

“คนสกุลหลิวเล่า สกุลนี้ก็คนฝ่ายเราเช่นกัน”

“ติดหนี้เงินพนันใต้ดินพ่ะย่ะค่ะ”

       คนแล้วคนเล่าถูกเสิ่นเฟยโจวเปิดโปงความลับจนหมดสิ้น หมิงหลงอันจากเดิมที่หงุดหงิด สุดท้ายกลับถอนหายใจ

“เจ้ามีข่าวกรองกว้างไกลถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่รายงานตั้งแต่แรก”

“เพราะมิได้เกี่ยวข้องกับหน้าที่พ่ะย่ะค่ะ”

       องค์ชายรองส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “ช่างเถิด อย่างน้อยก็ช่วยให้น้องสาวข้าไม่ต้องแต่งเข้าจวนสกปรก คนฝ่ายเราก็เหลือเกิน พี่ใหญ่ปล่อยไว้เช่นนี้ องค์ชายสามคงได้เป็นรัชทายาทแน่”

“พี่รองก็อย่าแสดงตนว่าอยู่ฝักฝ่ายองค์ชายใหญ่มากเกินไปเลยเพคะ เรื่องบัลลังก์ยังไม่แน่ เราไม่มีสิทธิ์ในน้ำแกงจะไปช่วยผู้อื่นซดด้วยเหตุใด” หมิงลี่ถิงวางตะเกียบลงเบาๆ

“หากไม่เลือกข้างเราย่อมตกเป็นเป้าว่าจะร่วมชิงตำแหน่ง เท่านี้ก็ยุ่งยากมากเกินพอแล้ว คุณชายสามอันเล่าสกุลนี้ไม่ใหญ่มาก แต่ก็นับว่ามีเกียรติไม่น้อย”

“เป็นลูกชังของบิดา สมบัติคงมิได้ตกทอดมามากนัก องค์หญิงอาจลำบากพ่ะย่ะค่ะ”

“สะใภ้อื่นอาจจิกเรียกน้องสาวเปิ่นหวาง ไว้พี่จะหาคนมาคัดเลือกคนใหม่ทั้งหมด เบื้องหลังคงต้องตรวจสอบให้มากหน่อย”

“พี่รอง ข้าอิ่มแล้ว” นางลุกขึ้นเดินออกจากเรือนทันที ไม่ทันรับปากกับพี่ชายเรื่องการดูตัว

       เสิ่นเฟยโจวเองก็ติดตามอยู่ด้านหลังไม่ห่างไปไกล จนกระทั่งมาถึงศาลากลางสวน องค์หญิงเจ็ดถึงได้หยุดฝ่าเท้าตน สายลมยามเช้าพัดใบไผ่เสียดสีกันเกิดเสียงดังขึ้นรอบกายเบาๆ

“พวกเจ้าออกไปรอด้านนอก”

       หมิงลี่ถิงออกคำสั่งอีกครั้ง เหล่านางกำนัลจึงถอยห่างออกไปตามปกติ เพราะองค์หญิงเจ็ดก็มักจะมีเรื่องรับสั่งเป็นการส่วนพระองค์กับองครักษ์เสิ่นอยู่แล้ว เมื่อเหลือกันเพียงสองคน หมิงลี่ถิงหันกลับมามองเฟยโจวด้วยแววตาเอาเรื่อง

“เจ้าจงใจใช่หรือไม่”

“องค์หญิงหมายถึงสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”

“ก็เรื่องคู่ครองของเปิ่นกง!” นางแค่นหัวเราะ “คนที่เสด็จพี่เสนอออกมา เจ้าก็หาเรื่องขัดขวางเสียหมด หรือว่าองครักษ์เสิ่นจะหวงก้างเอาไว้เองงั้นหรือ”

“ต้องการมากหรือ ตำแหน่งราชบุตรเขยน่ะ”

       ดวงตาของเฟยโจวมืดลงเล็กน้อย “องค์หญิงเป็นผู้กล่าวเองว่าหากจะมีสามี คนผู้นั้นต้องดีกว่ากระหม่อม”

“แล้วอย่างไร”

“กระหม่อมเพียงทำตามที่องค์หญิงต้องการ องค์หญิงจะเอาอันใดอีก!”

เพียะ! 

       ฝ่ามือเล็กฟาดลงบนใบหน้าของบุรุษตรงหน้าอย่างแรงจนเสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ

       เสิ่นเฟยโจวเอียงหน้าไปตามแรงตบ แต่กลับไม่คิดหลบเลี่ยง

“เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาชี้นำชีวิตเปิ่นกง” หมิงลี่ถิงกัดฟัน “อย่าลืมฐานะตนเอง เสิ่นเฟยโจว ต่อให้ถูกฮูหยินใหญ่รับเลี้ยง เป็นบุตรบุญธรรม เจ้าก็ยังเป็นเพียงลูกของบ่าวโรงครัว!”

       สายลมในศาลาพลันเย็นเยียบ เสียงของทุกสรรพสิ่งรอบข้างเงียบงัน แต่ลี่ถิงกลับยังไม่หยุด

“แม่ของเจ้าก็แค่อาศัยโชคดี นางอยู่ตรงนั้นในยามที่นายท่านเสิ่นถูกวางยาปลุกกำหนัดจนได้ตั้งครรภ์ขึ้นมา ไม่เช่นนั้นคนอย่างเจ้าจะมีสิทธิ์มายืนสั่งสอนเปิ่นกงตรงนี้หรือ” 

       มือของเฟยโจวกำแน่นขึ้นทีละน้อย เขาถูกดูหมิ่นผู้เดียว ไม่นับว่าเป็นปัญหา แต่หากกล่าวถึงมารดาที่ทั้งรักและเอ็นดูองค์หญิงเจ็ดไม่ต่างกับเป็นบุตรสาวตนเองก็ออกจะมากเกินไปแล้ว “องค์หญิง…”

“ส่วนเจ้า…ต่อให้ถูกวางยาแล้วอย่างไร คนเป็นองครักษ์ที่เก่งกาจนักหนาไม่ควรอดทนได้หรือ” นางแค่นหัวเราะ “หรือแท้จริงแล้วเจ้าก็มักง่ายเหมือนแม่ตนเอง เห็นสตรีเมามายก็ยับยั้งไม่อยู่!”

       สิ้นเสียงนั้น ร่างสูงก็เข้าประชิดในพริบตา ริมฝีปากร้อนจัดบดลงมาปิดคำพูดร้ายกาจทั้งหมดเอาไว้

“อื้อ!”

       หมิงลี่ถิงเบิกตากว้าง ก่อนผลักเขาออกเต็มแรงแล้วฟาดมือลงบนใบหน้าอีกครั้ง

เพียะ!

        แต่คราวนี้เสิ่นเฟยโจวกลับจับข้อมือนางเอาไว้แล้วดึงเข้าหาตัวอีกหน จุมพิตหนักหน่วงกว่าครั้งแรกบดเบียดลงมา ราวกับต้องการหยุดไม่ให้นางกล่าวดูถูกมารดาของเขาอีก

       หมิงลี่ถิงกัดริมฝีปากของบุรุษตรงหน้าจนได้กลิ่นคาวเลือด ทว่าเฟยโจวกลับไม่ยอมปล่อย เขาผลักนางลงกับพื้นศาลา มือใหญ่ปาดลูบ ปากซุกไซ้คลอเคลียราวกับถูกความโกรธครอบงำทั้งหมด

“ปล่อย…อื้อ ปล่อยข้านะ!” ลี่ถิงดิ้นรนสุดแรง ผลัก ตี กัดทุกอย่างที่ทำได้ กระทั่งแรงขัดขืนค่อยๆ หายไป

       เสิ่นเฟยโจวชะงัก เมื่อเงยหน้าขึ้นมองจึงได้เห็นว่าองค์หญิงเจ็ดกำลังร้องไห้เงียบๆ น้ำตาไหลลงข้างแก้มไม่ขาดสาย

       หัวใจของเขาพลันเหมือนถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก ใจโกรธที่นางหยิบยกมารดาผู้ให้กำเนิดมาพูดเสียหาย แต่ในใจลึกๆ ก็รู้ว่าพื้นฐานองค์หญิงเจ็ดมิได้เป็นคนที่มีจิตใจเหยียดหยามคน

“อย่างน้อย…” เสียงของลี่ถิงสั่นเครือ “ก็นึกถึงใจคุณหนูเมิ่งบ้าง แม่นางน้อยผู้นั้นที่เป็นคนรักของพี่เฟยโจว นางมิได้ผิดอันใดในเรื่องนี้”

       เฟยโจวนิ่งค้างไปทันที มือที่กำต้นแขนขององค์หญิงเจ็ดอยู่คลายออกช้าๆ ความเดือดดาลเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบอันน่าอึดอัด เขามิได้โง่เขลา ที่นางพูดจาเช่นนั้นก็เพียงแค่ต้องการผลักไสไล่เขาให้ห่างตัว

       เขาถอยออกห่างจากร่างของหมิงลี่ถิง แล้วคุกเข่าลงต่ำ

“พี่เฟยโจวไม่รักคุณหนูเมิ่งได้หรือไม่”

“กระหม่อม…ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ”

       กล่าวจบเสิ่นเฟยโจวก็ลุกขึ้นเดินออกจากศาลาไปโดยไม่หันกลับมามอง แม้ว่าเสียงร้องไห้ของหมิงลี่ถิงจะดังไล่หลังมามากมายเพียงใด…เขาก็ไม่อาจใจอ่อน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ   บทส่งท้าย ฮูหยินแม่ทัพ

    บทส่งท้าย ฮูหยินแม่ทัพเจ็ดปีหลังจากนั้น…ยามนี้หิมะแรกของปีโปรยปรายลงทั่วแดนตะวันตก เรือนแม่ทัพเสิ่นยังคงสว่างไสวตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง บ่าวรับใช้วิ่งกันวุ่นวายเพราะเสียงร้องงอแงของเด็กน้อยดังไปทั่วจวน“ฮูหยินแม่ทัพเจ้าคะ! คุณหนูน้อยไม่ยอมดื่มยา”“ฮูหยินกล่าวว่าหากคุณหนูไม่กิน นางก็จะไม่กินอาหารเช้าแล้วเจ้าค่ะ!”ทหารที่เพิ่งกลับจากลาดตระเวนพากันยืนอึ้งอยู่หน้าลานฝึก มองแม่ทัพเสิ่นผู้เลื่องชื่อแห่งแดนตะวันตกกำลังอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กไว้แนบอกอย่างทุลักทุเล“เสี่ยวถิงเอ๋อร์ กินอีกคำเดียว”

  • องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ   บทที่ 19 เพียงครั้งสุดท้าย

    บทที่ 19 เพียงครั้งสุดท้ายคนทั้งจวนเสิ่นแตกตื่นวุ่นวาย เสียงตะโกนเรียกหมอดังระงมไปทั่วเรือน บ่าวรับใช้หลายคนรีบวิ่งสวนกันจนแทบชนล้ม ขณะที่หมิงลี่ถิงถูกคนของจวนเสิ่นกันตัวออกมาจากห้อง“องค์หญิงโปรดออกไปก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”“คุณชายทรุดหนักเพราะพระองค์แล้ว!”“อย่าให้องค์หญิงเข้าใกล้อีก”คำกล่าวโทษเหล่านั้นราวกับมีดคมกรีดลงกลางใจ หมิงลี่ถิงหน้าซีด น้ำตาเอ่อคลอทันที นางพยายามจะผลักคนตรงหน้าออก แต่ไม่มีผู้ใดยอมถอยให้อีกแล้ว รอจนกระทั่งหมอตรวจรักษาเสร็จจะเข้าไปหาก็ถูกกีดกัน

  • องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ   บทที่ 18 องครักษ์เสิ่นแต่งกับผู้อื่นไม่ได้

    บทที่ 18 องครักษ์เสิ่นแต่งกับผู้อื่นไม่ได้หลังเหตุการณ์ปราบกบฏอดีตราชวงศ์ต้าภายในท้องพระโรงสิ้นสุดลง วังหลวงก็เต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ ขุนนางหลายตำแหน่งถูกปลด บ้างก็ถึงขั้นถูกจับกุม เกิดการโยกย้ายกันวุ่นวาย ราชโองการแต่งตั้งใหม่ถูกส่งออกจากวังแทบทุกวัน สกุลใหญ่หายไปจากแคว้นถึงสามสกุลถูกสั่งประหารเก้าชั่วโคตรไม่มีผู้ใดเหลือรอด ไม่ว่าจะคุณหนูในห้องหอหรือทารกเกิดใหม่ หากเกี่ยวข้องกับตง เมิ่ง จาง ย่อมต้องรับโทษเมิ่งฟางซินที่แม้จะไม่ได้รับรู้เรื่องที่บิดาร่วมมือกับตงหย่าถง แต่กล่าวไปผู้ใดจะเชื่อนางเล่า มีเพียงองค์ชายรองที่เข้ามาเยี่ยมในคุกใต้ดินเพื่อนำจดหมายจากองค์หญิงเจ็ดมาให้‘ก่อนจะเขียนจดหมายนี้มา คนมากมายตักเตือนแล้วว่าอาจดูเป็นการซ้ำเติมเจ้า แต่ที่ผ่านมาเปิ่นกงเข้

  • องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ   บทที่ 17 เปิดศึกซึ่งหน้า

    บทที่ 17 เปิดศึกซึ่งหน้าภายในท้องพระโรงเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของเหล่าขุนนาง หมิงลี่ถิงยืนอยู่กลางท้องพระโรงด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน แม้เสื้อคลุมด้านนอกจะยังมีรอยเปื้อนจากการแสร้งล้มถ่วงเวลาอยู่ก็ตามเสนาบดีกรมคลังตงเหวินชางบิดาของตงหย่าถงก้าวออกมาทันที สีหน้าเคร่งขรึม“องค์หญิงเจ็ดทรงทราบหรือไม่ว่าการกระทำของพระองค์สร้างความวุ่นวายเพียงใด!”สิ้นเสียงเขาคว้าฎีกาม้วนหนึ่งจากโต๊ะด้านข้างปาใส่หมิงลี่ถิงต่อหน้าพระพักตร์ของฝ่าบาทตุบ!ฎีกากระแทกลงกับ

  • องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ   บทที่ 16 หนีไม่พ้น

    บทที่ 16 หนีไม่พ้น“องค์หญิงเจ็ดหายไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”เสียงขันทีดังลั่นไปทั่วตำหนักเก่าของอดีตซูเฟย เหล่านางกำนัลแตกตื่นจนหน้าถอดสี ขุนนางจากกรมพิธีการที่เพิ่งขนของหมั้นจากสกุลตงมายิ่งวุ่นวายกว่าเดิมหลายเท่า คนหมั้นไม่อยู่รับแล้วจะมอบของให้ผู้ใดได้ภายในห้องที่องค์หญิงเจ็ดใช้บรรทม เหลือเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งถูกทับไว้ด้วยปิ่นหยกสีขาว“ลูกไม่แต่ง”ปากงกงรับกระดาษนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนรีบนำเข้าไปถวายฮ่องเต้ ภายในตำหนักกลางเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ฮ่องเต้ทอดพระเนตรตัวอักษรบนกระดาษ ก่อนเสด็จไปด้วยต

  • องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ   บทที่ 15 ไม่ยกนางให้ผู้ใด

    บทที่ 15 ไม่ยกนางให้ผู้ใดเสิ่นเฟยโจวออกไปแล้ว ทว่าหมิงลี่ถิงยืนที่เดิมอีกครู่ใหญ่ หัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่ไหว แต่ไม่นาน ดวงตาของนางก็เปลี่ยนไปทีละน้อย จากความสับสนกลายเป็นความแน่วแน่เช้าวันต่อมา ทั้งวังหลวงเริ่มวุ่นวายเพราะคนจากกรมพิธีการมาเข้าเฝ้าองค์หญิงเจ็ดเพื่อส่งของหมั้นจากสกุลตงให้แก่หมิงลี่ถิงผ้าแพรสีแดงถูกขนเข้าตำหนักไม่ขาดสาย นางกำนัลจำนวนมากรีบเดินเข้าออกตำหนักทว่าตัวคนกลับไม่อยู่แล้ว เหลือไว้เพียงปิ่นหยกอันหนึ่งที่ทับกระดาษไว้เป็นข้อความสั้นๆ“ลูกไม่แต่ง”

  • องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ   บทที่ 6 อย่าได้ล้ำเส้น

    บทที่ 6 อย่าได้ล้ำเส้นหลังผ่านไปเพียงไม่กี่วัน หนังสือเชิญจากวังรองก็ถูกส่งไปยังจวนสกุลตง ตงหย่าถงจึงได้ก้าวเข้าสู่วังรองในฐานะ “ผู้ถูกพิจารณาดูต

  • องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ   บทที่ 5 พบคนที่อาจเหมาะสม

    บทที่ 5 พบคนที่อาจเหมาะสมเมิ่งฟางซินและเสิ่นเฟยโจวแยกออกไปยังริมสระลอยโคมท่ามกลางแสงจันทร์สุกสกาว โคมกระดาษหลากสีลอยเอื่อยอยู่เหนือผืนน้ำ สะท้อนเ

  • องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ   บทที่ 4 ชมจันทร์

    บทที่ 4 ชมจันทร์ยามอาทิตย์คล้อยต่ำ แสงสีส้มแดงทอดยาวผ่านหน้าต่างตำหนักองค์หญิงเจ็ด หมิงลี่ถิงนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้นางกำนัลแต้ม

  • องค์หญิงเช่นข้า ท่านองครักษ์ไม่ต้องมารับผิดชอบ   บทที่ 2 ไม่ต้องมารับผิดชอบ

    บทที่ 2 ไม่ต้องมารับผิดชอบ เสิ่นเฟยโจวยอมยกไหเหล้านั้นขึ้นดื่มจนหมด แล้วส่งกลับไปให้หมิงลี่ถิงตรวจสอบ องค์หญิงเจ็ดปาลงกับพื้น ก่อนจะประกาศว่า “ผู้ใดทำให้เขาเมาได้ก็ไปรับเงินที่วังรองกับเปิ่นกงพันตำลึงทองแล้วกัน” เช่นนั้นแล้วความวุ่นวายก็บังเกิด เสิ่นเฟยโจวถูกมอมเหล้ามากมายพอๆ กับท่าน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status