บทส่งท้าย ฮูหยินแม่ทัพ เจ็ดปีหลังจากนั้น…ยามนี้หิมะแรกของปีโปรยปรายลงทั่วแดนตะวันตก เรือนแม่ทัพเสิ่นยังคงสว่างไสวตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง บ่าวรับใช้วิ่งกันวุ่นวายเพราะเสียงร้องงอแงของเด็กน้อยดังไปทั่วจวน “ฮูหยินแม่ทัพเจ้าคะ! คุณหนูน้อยไม่ยอมดื่มยา” “ฮูหยินกล่าวว่าหากคุณหนูไม่กิน นางก็จะไม่กินอาหารเช้าแล้วเจ้าค่ะ!” ทหารที่เพิ่งกลับจากลาดตระเวนพากันยืนอึ้งอยู่หน้าลานฝึก มองแม่ทัพเสิ่นผู้เลื่องชื่อแห่งแดนตะวันตกกำลังอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กไว้แนบอกอย่างทุลักทุเล “เสี่ยวถิงเอ๋อร์ กินอีกคำเดียว”
Read more