All Chapters of เพียงเศษรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“เมื่อคืนคุณพฤกษ์มาที่นี่เหรอพาย” คำถามของตุลภพ ทำให้คนที่กำลังตักอาหารเช้าเข้าปากชะงักไปนิด“ค่ะพ่อ” ณรมลไม่ปฏิเสธ“มาหาแฝดเหรอ” คุณตุลภพถามต่อ“เปล่าค่ะ เขามาดื่มกับพาย” ตอบพ่อไปตามตรง “พายกำลังจะทำอะไร เล่าให้พ่อฟังได้ไหม”คำถามที่มาจากน้ำเสียงห่วงใย ทำให้ณรมลวางช้อนในมือ ลุกขึ้นแล้วเดินไปสวมกอดคนเป็นพ่อจากทางด้านหลัง คุณลาวัลย์ส่ายศีรษะไปมา เมื่อเห็นการกระทำของลูกสาวที่กำลังประจบพ่อเพื่อกลบเกลื่อนความผิด“พายกำลังจะทำให้เขาคืนเดอะคอมพลีเทียให้เราค่ะ”“พายคิดว่าเขาจะคืนให้เราง่าย ๆ เหรอลูก เดอะคอมพลีเทีย ไม่ได้สร้างกำไรให้เขามากมายก็จริง แต่สภาพคล่องก็ถือว่าค่อนข้างดี พ่อคิดว่าพฤกษ์อาจจะเก็บไว้เพื่อผลประโยชน์ภายหน้า มันไม่ง่ายนะลูก วงการนี้มีอะไรซับซ้อนกว่าที่พายคิด อีกอย่าง พ่อไม่อยากให้พายไปยุ่งกับเขา พ่อผิดเองที่เคยไว้ใจเขาจนทำให้เราต้องตกอยู่ในสภาพนี้”พูดจบตุลภพก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะรู้ว่าตัวเองทำพลาดมาตลอด “ไว้ใจพายนะคะพ่อ พายจะเอาเดอะคอมพลีเทียคืนมา พายเป็นแม่ของลูกเขา ลูกคงทำให้เรื่องง่ายขึ้น”“แล้วพายล่ะลูก พายคิดยังไงกับเขา แม่เห็นสายตาที่เขามองพาย บอกตรง ๆ แม

ณรมลตั้งใจเรียนรู้งานจนคนสอนต้องเกรงใจเธอไปด้วย เวลาที่สงสัยหรือไม่เข้าใจตรงไหน หญิงสาวจะถามแล้วจดลงสมุดเอาไว้ หลายครั้งที่พฤกษ์อธิบายเพิ่มเติมเพราะรู้ว่าเธอยังไม่เข้าใจตรงจุดนั้น พฤกษ์พอใจที่เห็นเธอตั้งใจทำงาน คิดไม่ผิดที่ยกตำแหน่งประธานบริษัทให้เธอ เพราะเดิมทีบริษัทนี้ก็เป็นของ พ่อเธออยู่แล้ว อีกหน่อยมันก็ต้องเป็นของเธอ “เย็นนี้ทานข้าวด้วยกันนะ”คำพูดของเขาทำให้มือที่กำลังจดรายละเอียดเกี่ยวกับงานหยุดชะงัก ณรมลเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขา“คุณจะพาลูกออกไปเจอคุณรสเหรอคะ” ณรมลถาม“คำพูดของผมมีคำว่ารสตรงไหน” คนตัวโตตอบกลับแล้วจ้องหน้าเธอเขม็ง “สามีภรรยาก็เหมือนคนเดียวกัน คุณไม่เอ่ยชื่อเธอฉันก็ เดาได้ค่ะ”“ถ้าเดาเก่งขนาดนี้ ไหนลองเดาสิว่าตอนนี้ผมกำลังคิดอะไรอยู่” พฤกษ์สนุกที่ได้ต่อปากต่อคำกับเธอ“คุณกำลังหิวค่ะ” ณรมลตอบพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างรู้ทัน“เก่ง”“ทานอะไรดีคะ เดี๋ยวฉันให้คุณวีสั่งให้”“ผมหิวคุณ” ตอบหน้าตาเฉย พร้อมขยับเข้าหา ณรมลเบี่ยงตัวหลบ เมื่อเขาทำท่าจะโอบลงมาที่เอวของเธอ“คุณพฤกษ์ คุณล้อฉันเล่นอีกแล้ว ทานอะไรดีคะ”ถามอย่างเป็นทางการ เพราะเลยเวลาอาหารกลางวันมานานแล้ว ยังแ

เมื่ออยู่คนเดียวณรมลก็มีเวลาคิด ทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น ภาพใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาของโชติรสยังคงติดอยู่ในหัว มันคือสิ่งที่เธอต้องการจริง ๆ ใช่ไหม ทำให้ครอบครัวเขาแตกแยก ทำให้พฤกษ์ไม่มีความสุข โชติรสคลุ้มคลั่งไม่ต่างจากคนบ้าคือ สิ่งที่เธออยากเห็นมาตลอดแต่เมื่อเห็นแล้วความสนุกความสะใจที่คิดว่าต้องมีกลับเลือนหายไปหมด เพราะความรู้สึกที่อยู่ในใจของเธอตอนนี้คือ รู้สึกผิด สองคนนั้นทำให้เธอเจ็บปวด แต่เมื่อถึงเวลาเอาคืน ผลที่ได้มันกลับตรงกันข้าม เพราะเธอเองก็ไม่ได้มีความสุขเลย ตากลมมองไปยังรูปถ่ายของต้นไผ่กับใบหลิวที่แขวนอยู่ บนผนัง ลูกคือความสุขของเธอ แล้วเธอยังต้องการอะไรอีก ตราบใดที่พฤกษ์ยังมักมากหลายใจ โชติรสก็คงไม่มีความสุข เพราะต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับที่เธอเคยเป็น “แม่จะหยุดทุกอย่าง เป็นกำลังให้แม่ด้วยนะคะ”พูดกับรูปถ่ายของลูก ไม่สายไปใช่ไหมถ้าเธอจะหยุดเกมนี้ โชติรสได้รับบทเรียนแล้ว ส่วนพฤกษ์ก็คงรู้แล้วว่าเธอไม่เคยไยดีเขาเลยสักนิด สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ก็คือตั้งใจทำงาน สร้างความเชื่อมั่นให้ลูกค้า และทำให้ผู้ถือหุ้นเห็นถึงความสามารถ ของเธออำนาจทั้งหมดอยู่ในมือพฤกษ์ก็

ปากหนาบดขยี้ลงมาบนปากอิ่มอย่างแรง ใช้มือกดศีรษะคนตัวเล็กเอาไว้ ยิ่งณรมลดิ้นมากเท่าไร พฤกษ์ก็ยิ่งลงน้ำหนัก มากขึ้น ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปหาความหวานในปากอิ่ม ตวัด ดูดดึงลิ้นเล็กที่เอาแต่จะถอยหนี ความรู้สึกมากมายประเดประดังเข้ามา ทั้งโหยหา คิดถึง และโมโหผสมปนเปกันไปหมดณรมลดิ้นรนขัดขืน ใบหน้าสวยเบี่ยงหลบจึงถูกล็อกเอาไว้ ริมฝีปากที่เม้มสนิทในตอนแรกเผยอออก เมื่อมือหนาบีบลงมาที่กรามอย่างแรง ลิ้นเล็กถอยหนียามเมื่อลิ้นร้ายตวัดเข้ามาดูดดึง พฤกษ์สะดุ้งเมื่อคนตัวเล็กขบฟันลงบนปลายลิ้นของเขา มือที่บีบตรงช่วงกรามออกแรงบีบจนณรมลคิดว่ากรามเธอคงหักคามือเขา“เป็นหมาเหรอ!”คำรามอย่างหัวเสียเมื่อถอนปากออก มือข้างหนึ่งจับยึดท้ายทอยเธอเอาไว้ อีกข้างบีบอยู่ที่ช่วงกราม ตาคู่คมมองใบหน้าสวยที่แดงก่ำ สะใจกับเลือดที่ซึมออกมาตรงรอยแตกบนริมฝีปาก เธอทำเขาเจ็บได้ เขาก็ทำเธอได้เหมือนกัน“ปล่อย!” ณรมลสะบัดหน้าหนี “เก่งให้ตลอดนะ” พูดจบก็ปล่อยมือออกจากหญิงสาวแล้วหันมาขับรถต่อ“คุณพฤกษ์! คุณจะพาฉันไปไหน”ครั้งนี้ไม่เพียงแค่ถาม ณรมลเอื้อมมือมาแย่งพวงมาลัยรถจากเขาจนรถส่ายไปมา เมื่อทั้งสองต่างก็ไม่ยอมกัน“หยุดนะพาย! อยา

“กรี๊ดดด!!!” ณรมลกรีดร้อง เมื่อร่างสูงใหญ่โถมเข้าใส่“ปล่อยฉันนะ! ฉันบอกให้ปล่อย!” ดิ้นรนต่อสู้ช่วยเหลือตัวเอง เธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ“ร้องเลยพาย ร้องอีก ร้องให้ดังกว่านี้อีกพาย!”พฤกษ์คำรามลอดไรฟัน มองคนใต้ร่างด้วยสายตาที่ณรมลอ่านไม่ออก เขาเคยปล่อยเธอไปแล้ว แต่เธอก็ยังวนกลับมา ถ้าไม่มีลูกทุกอย่างก็คงง่ายกว่านี้ “ฉันเกลียดคุณ! ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดคุณ!”คำพูดที่แสดงถึงความเจ็บปวด มาพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสายทำให้พฤกษ์เจ็บไปถึงขั้วหัวใจ เธอเป็นผู้หญิงคนแรก และคนเดียวที่เขาใช้กำลังบังคับ “ไม่ต้องย้ำหรอกพาย ผมรู้! รู้ว่าคุณเกลียดผม คุณไม่น่ากลับมาเลยพาย เราน่าจะเป็นแค่คนรู้จักกันก็พอ”พูดจบพฤกษ์ก็ผละออก เหมือนณรมลเป็นของร้อน ร่างบางลนลานลุกขึ้นแล้วถอยไปจนชิดขอบโซฟา ใช้สองแขนกอดตัวเองเอาไว้ มองแผ่นหลังกว้างอย่างหวาดกลัว เมื่อพฤกษ์หันหลังให้เธอ“ฉันจะกลับบ้าน!”“อยากรู้ไหมพาย ว่าทำไมผมถึงไม่สนใจไยดีคุณ”“ไม่! ฉันไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น ฉันจะกลับบ้าน! ให้ฉันกลับบ้านนะคะ แล้วฉันจะไม่มาวุ่นวายกับคุณอีก คุณพฤกษ์ฉันยอมคุณทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องลูกหรือเดอะคอม