All Chapters of เพียงเศษรัก: Chapter 1 - Chapter 10

“อื้ม... คุณพฤกษ์” เสียงครางกระเส่าจากคนใต้ร่าง ทำให้คนที่กำลังบรรเลงเพลงรักอยู่เหนือร่างเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น นิ้วร้ายที่สอดแทรกเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่น ขยับไปมาเมื่อถูกภายในอ่อนนุ่มตอดรัด ร่างบางแอ่นโค้งก่อนจะกระตุกเกร็ง เมื่อเขาส่งเธอไปสุดทางด้วยปากและนิ้วของเขาณรมลถอยหนีเมื่อตั้งสติได้ คว้าผ้าห่มที่อยู่ข้าง ๆ มาห่อตัวเอาไว้ มองคนที่อยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เข้าใจ พฤกษ์คงดื่มหนัก ถึงได้เผลอทำเรื่องนี้กับเธอ ใบหน้าสวยเห่อร้อนด้วยความอับอายเมื่อตระหนักได้ว่าเธอเปล่าเปลือย ในขณะที่เขายังมีเสื้อผ้า ครบชุด ตากลมโตหลบตาเมื่อเห็นคราบน้ำรักมันวาวที่ติดอยู่กับริมฝีปากหนา ร่างบางขยับลงจากเตียงเพื่อจัดการตัวเอง แต่ก็ช้าไปกว่ามือหนาที่คว้าข้อเท้าเธอเอาไว้ แล้วกระชากกลับมาที่กลางเตียง พฤกษ์มองคนที่ตกใจอยู่กลางเตียงด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่เคยคิดจะแตะต้องเธอเลยสักนิด เธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา แต่เขากับเธอต่างก็รู้ดีว่าการแต่งงานเกิดขึ้นเพราะอะไรร่างสูงโถมเข้าใส่คนที่พยายามขยับหนี เขาส่งเธอไปจน สุดทาง เธอจะทิ้งเขาไว้กลางทางอย

ตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตามองเด็กน้อยตัวอ้วนกลมที่อยู่ตรงหน้าอย่างแสนรัก ตัวใหญ่ขนาดนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่ในท้องเธอได้ถึงสองคน จมูกโด่งสวยหอมลงที่หน้าผากเล็กของคนพี่ ฟอดใหญ่ แล้วหันมาจูบที่แก้มเนียนใสของคนน้องอีกฟอด น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อรับลูกเข้าสู่อ้อมแขนพร้อมกันทั้งสองคนนี่คือลูกที่เธออุ้มท้องมาเก้าเดือนเต็ม เป็นของขวัญที่เธอได้มาจากอดีตสามี เธอไม่เคยคิดถึงพฤกษ์เพราะไม่มีประโยชน์ พ่อกับแม่บอกว่าพฤกษ์ยังตามหาเธอ เขาคงอยากได้ลูก เธอไม่เคยคิดจะปิดบังเรื่องลูกกับเขา เขามีสิทธิ์ดูแลลูกในฐานะพ่อ ที่เธอมาที่นี่ก็เพื่อทำใจและอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ตอนนั้นเธอคิดอะไรไม่ออกและกังวลไปสารพัด แต่เมื่อเวลาผ่านไปณรมลก็หาคำตอบสำหรับเรื่องนี้ได้ นิสัยของพฤกษ์เป็นอย่างไรเธอรู้ดีที่สุด ถ้าไปขัดใจเขาไม่เพียงแค่เธอที่จะเดือดร้อน ครอบครัวก็ได้รับผลไปด้วย เรื่องของเธอกับเขามันกลายเป็นอดีตไปแล้ว เมื่อคิดมาถึงตรงนี้น้ำตาก็ไหลลงมาอีก แต่งงานกันสามปีก็ต้องมีช่วงที่หวั่นไหวไปกับเขา แต่พฤกษ์ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาไม่เคยต้องการเธอก๊อก ๆ ๆ ๆเสียงเคาะประตูทำให้ณรมลหลุดออกจากภวังค์ความคิด คนที่เดินเ

“ต้นไผ่กับใบหลิวหลับแล้วเหรอคะแม่” ถามมารดาเมื่อกลับมาถึงบ้าน “หลับแล้วจ้ะ จ๋าสอนการบ้านแล้วก็พาเข้านอน เป็นไง บ้างลูก”คำถามของมารดาทำให้คนที่กำลังวุ่นวายอยู่กับเครื่อง ประดับหันมายิ้ม แม่คงเป็นห่วงเพราะรู้ว่าเธอต้องเจอกับพฤกษ์“ไม่มีอะไรค่ะ คุณพฤกษ์เข้ามาทักทายปกติ แล้วก็คุยกันเรื่องลูกแค่นั้นค่ะ”“แล้วพายให้เขามาเจอลูกหรือเปล่า”“ต้นไผ่กับใบหลิวเป็นลูกเขาค่ะแม่ เราหนีความจริงข้อนี้ไม่ได้ก็ต้องทำใจยอมรับมัน เราต้องอยู่บนเส้นทางเดียวกับเขา พายไม่อยากมีปัญหา”“แล้วพายล่ะลูก พายรู้สึกยังไงกับเขา” ลาวัลย์ตัดสินใจถามเป็นห่วงข้อนี้มากที่สุดเพราะรู้ว่าณรมลรักพฤกษ์“พายรักผู้ชายแบบนั้นไปได้ยังไงกัน แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ พายเจ็บแล้วจำ”“แม่ดีใจนะที่ลูกเข้มแข็ง คุณโชติรสคู่หมั้นคุณพฤกษ์ เป็นคนน่ากลัว แม่ไม่อยากให้พายไปยุ่งกับเขา”“สบายใจเถอะค่ะ พายจะไม่ยุ่งกับพวกเขาแน่นอน พายอาบน้ำก่อนนะคะ รักแม่ที่สุด”ณรมลกอดและหอมลงที่แก้มของมารดาฟอดใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป “พายจะไม่ยุ่งกับเขา ถ้าเขาไม่มายุ่งกับพายก่อน”ณรมลพูดกับตัวเอง พิงผนังห้องน้ำอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อไรเรื่องบ้า ๆ นี่จะจ

ณรมลใส่ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนรัดรูป ด้านหน้าเว้าลึกจนเห็นเนินอกขาวเนียน ด้านหลังก็เว้าลึกไม่แพ้กัน ต้นไผ่กับใบหลิวแต่งชุดคู่น่ารัก จนคนเป็นพ่อต้องยิ้มให้กับความน่ารักสดใสของลูก ๆ“เดี๋ยวฉันกับลูก ๆ ขับรถตามไปก็แล้วกัน ขากลับคุณจะได้ไม่ต้องมาส่งพวกเรา”“คุณไม่ได้ฟังที่ผมพูดเหรอ ผมบอกให้คุณพาลูก ๆ มานั่ง รถผม ขากลับผมจะมาส่งเอง”“เอ่อ... คือว่า” ณรมลทำท่าครุ่นคิด ทั้ง ๆ ที่ใจจริงเธอก็วางแผนเอาไว้แล้วว่าจะไปรถเขา อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าโชติรสเห็นเธอกับลูก ๆ นั่งรถไปกับเขา ผู้หญิงคนนั้นจะรู้สึกอย่างไร เธอไม่ได้อยากแกล้ง แค่จะทำให้โชติรสรู้ว่าการที่เห็นคนที่เรารักไปกับผู้หญิงอื่นมันเป็นยังไง“ขึ้นรถ!” พฤกษ์กดเสียงต่ำ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน ณรมลมองหน้าเขา ด้วยสายตาที่พฤกษ์อ่านไม่ออกแล้วหันมาเรียกคู่แฝด “ต้นไผ่ ใบหลิว มานี่ลูก เดี๋ยวเราจะไปรถคุณพ่อกันนะคะ”เธอเรียกพฤกษ์ว่าคุณพ่อ เพราะอยากทำให้เขาไว้ใจ ทั้ง ๆ ที่คำนี้ไม่เหมาะกับเขาเลยสักนิด“ต้นไผ่ไม่อยากไปกับเขาครับแม่”“ใบหลิวก็ไม่อยากไปค่ะ”“คนเก่ง ไม่ต้องกลัวนะคะ แม่พายก็ไปกับหนูด้วย เราจะไปทานอาหารกัน มีไอศกรีมด้วยน้า” คำว่าไอศกรีมที

โชติรสกลับมารอพฤกษ์ที่บ้าน หญิงสาวดื่มจนเมาเพราะโมโหที่จนป่านนี้พฤกษ์ยังไม่กลับมา “ไปขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดกันอยู่ใช่ไหม ครอบครัวเฮงซวย!”ก่นด่าณรมลกับลูก ๆ ที่ก้าวเข้ามาทำให้ชีวิตเธอวุ่นวาย แค่ที่พฤกษ์เป็นอยู่เธอก็จะบ้าตายอยู่แล้ว ณรมลกับลูกยังจะโผล่มาอีก และคราวนี้ดูเหมือนพฤกษ์จะให้ความสำคัญกับณรมลและลูก ๆ มากกว่าเธออีกด้วย “ฉันไม่ปล่อยให้แกกับลูกเสวยสุขได้นานหรอก ฉันเคยทำชีวิตแกพังมาแล้ว ทำไมฉันจะทำอีกไม่ได้ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะดูแลลูกแกให้ดีที่สุด ฉันจะให้ลูกแกได้เรียนสูง ๆ ไปให้ไกลหู ไกลตา ลูกแกจะได้มีอนาคตที่ดี ๆ ไง ฮ่า ๆ ๆ ๆ อีเด็กนรก!”โชติรสยังพูดไปเรื่อย เธอเกลียดณรมลกับลูกที่สุด “คุณรสล่ะ” ทันทีที่ลงจารถ พฤกษ์ก็ถามหาโชติรสกับเด็กรับใช้ “อยู่ที่สระว่ายน้ำค่ะ” เด็กรับใช้รายงาน“ยกเครื่องดื่มไปที่นั่นนะ”สั่งแล้วเดินไปที่สระว่ายน้ำ รู้สึกผิดที่ทำให้โชติรสอึดอัดจนเธอต้องหนีกลับมาก่อน“มาแล้วเหรอคะ ไปขึ้นสวรรค์กับเมียเก่ามีความสุขมากไหมคะ” คำพูดของคนเมาทำให้พฤกษ์หน้าตึง กลับมาเหนื่อย ๆ แทนที่จะสบายใจ เจอโชติรสในสภาพนี้เขาก็เบื่อหน่าย“คุณเมามากแล้วนะรส”“แล้วไงคะ เมาแล้