All Chapters of เพียงเศษรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ณรมลยกมือขึ้นปาดน้ำตาเมื่อร้องไห้จนพอใจ เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว ต่อให้พฤกษ์หรือใคร ๆ บอกว่าพ่อเธอเป็นคนที่เลวร้าย แต่เธอก็รักท่านที่สุด จะไม่ถามหาเหตุผลอะไรทั้งนั้น ความเจ็บปวดที่ได้รับ เธอจะถือว่าเป็นการชดใช้ให้เขา พี่สาวเขาต้องเจ็บปวดเพราะพ่อของเธอ มันก็สมควรแล้วที่เขาตามมา เอาคืน ถึงแม้เธอจะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ก็ตาม เธออยู่กับยายมาตั้งแต่เด็ก สิ้นยายพ่อกับแม่ก็รับมาอยู่ด้วย เรียนจบพ่อก็ให้เข้าไปช่วยงานที่บริษัท เธอได้พบกับเขาที่นั่น ไม่นานพ่อก็บอกให้เธอแต่งงานกับเขา เธอดีใจมากคิดตามประสาคนที่เพ้อฝันว่าตัวเองโชคดีที่มีผู้ชายที่ดีพร้อมมาตกหลุมรัก เธอตกลงแต่งงานเพราะเธอก็แอบรักเขาอยู่ก่อนแล้ว แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เธอหวัง เขาไม่ใช่เจ้าชายอย่างที่เธอคิดเอาไว้ “คุณพฤกษ์คะ”เสียงเรียกของหญิงสาวปลุกพฤกษ์ให้ออกจากภวังค์ความคิด ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มแล้วหันมาหาเธอ ณรมลยืนอยู่ตรงนั้น ตาเธอบวมช้ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก แต่เขาก็เห็นแววเด็ดเดี่ยวอยู่ในดวงตาของเธอ“ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว ความเจ็บปวดที่ครอบครัวคุณได้รับ ฉันรู้แล้วว่ามันเป็นยังไง” ณรม

“กลับมาแล้วเหรอลูก” คำถามที่ดังมาจากคนที่นั่งอยู่ในมุมมืด ทำให้ณรมลสะดุ้งสุดตัว “คุณพ่อ” เท้าบางก้าวไปหาเมื่อเห็นพ่อนั่งอยู่ตรงนั้น“ทำไมมานั่งมืด ๆ ล่ะคะ คุณแม่หลับแล้วเหรอคะ”“แม่นอนกับคู่แฝดน่ะ พ่อเป็นห่วงเลยมารอ เป็นอะไร หรือเปล่า” ตุลภพถามลูกสาว เขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง และที่ทำให้คนเป็นพ่อเจ็บปวดมากที่สุดก็คือลูกต้องเจ็บปวดเพราะการกระทำของเขา“พายไม่เป็นไรค่ะพ่อ เข้าบ้านกันเถอะค่ะ”มือบางจับลงบนมือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาของพ่อ พยายามฝืนยิ้มแต่น้ำตาไม่รักดีก็ร่วงลงมา“พาย... มีอะไรจะถามพ่อหรือเปล่าลูก” ตุลภพตัดสินใจถาม เพราะคิดเอาไว้แล้วว่าสักวันลูกต้องรู้เรื่องวิภาดา เขาผิดเองที่ยกลูกให้พฤกษ์ เพราะคิดว่าพฤกษ์จะไม่เหมือนพี่สาว แต่เขามองคนผิดไป“ไม่มีอะไรค่ะพ่อ เราเข้าบ้านกันนะคะ”ปฏิเสธแล้วชวนพ่อเข้าบ้าน เธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก จะไม่ถามหาความจริงและเหตุผลอะไรทั้งนั้น พ่อคือพ่อที่ดีที่สุดของเธอเสมอ“คุณพฤกษ์เล่าเรื่องคุณวิภาดา... ให้พายฟังแล้วใช่ไหม”“คุณพ่อ!” ณรมลตกใจกับคำถามของคนเป็นพ่อ“พ่อคิดเอาไว้แล้วว่าสักวันพฤกษ์ต้องเล่าเรื่องของวิภาดาให้พายฟัง”“มั

ติ๊ง...เสียงมือถือที่ดังขึ้นทำให้ณรมลรีบลงจากเตียงนอน โมโหตัวเองที่ลืมปิดเสียงจนเกือบทำให้คู่แฝดตื่น ถ้าตื่นขึ้นมาตอนนี้ มีหวังคืนนี้ก็คงไม่ได้นอน “สวัสดีค่ะ” เพราะความรีบจึงไม่ได้ดูว่าใครโทร. มา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เมื่อไม่มีเสียงตอบจากปลายสาย“สวัสดีค่ะ” ย้ำอีกครั้งเมื่อปลายสายยังเงียบสนิท“ไม่มีชื่อ...” เมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทร. เข้ามาไม่มีชื่อ ก็ยิ่งทำให้สงสัยไปกันใหญ่ “ถ้าไม่พูดฉันจะวางแล้วนะคะ”“พาย! ผมเองพาย” พฤกษ์ตอบกลับมาอย่างร้อนรน หลังจากที่ชั่งใจอยู่นาน เขาคิดถึงจึงโทร. มาหาเธอ“คุณพฤกษ์...” ณรมลมองมือถืออีกครั้ง นี่ไม่ใช่เบอร์เดิมที่เขาเคยใช้ เพราะเบอร์นั้นเธอจำได้จนขึ้นใจ และเบอร์ที่เธอใช้ก็เป็นเบอร์ที่เพิ่งเปิดใช้งาน เขาได้เบอร์เธอมาจากไหนกัน“ผมขอเบอร์คุณมาจากเลขาฯ ของผม” พฤกษ์อธิบาย เพราะรู้ว่าณรมลคงสงสัยว่าเขาได้เบอร์เธอมาจากไหน“ค่ะ” ณรมลตอบ“คุณนอนหรือยัง” พฤกษ์ถามต่อ หลังจากพยายามหาคำพูดที่คิดว่าเหมาะสมมาคุยกับเธอ “ยังค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ถามเพราะคิดว่าพฤกษ์คงมีเรื่องสำคัญคุยกับเธอ“ผม...” เมื่อเธอถามมาแบบนี้พฤกษ์ก็ไปไม่เป็น เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาไ

“สิบแปด… สิบเก้า... ยี่สิบ… วีจะเปิดตาแล้วนะคะ คุณต้นไผ่คุณใบหลิวพร้อมหรือยังเอ่ย” วีรญาร้องบอกเมื่อนับครบตามจำนวนที่ตกลงกันเอาไว้ หลังจากพาคู่แฝดออกมาทานขนม ทั้งสองก็ชวนเธอเล่นซ่อนแอบ ตานี้เธอถูกโป้งก่อนเลยต้องมาเป็นฝ่ายตามหา“อยู่ตรงไหนเอ่ย แอบให้ดีนะคะ พี่วีมาแล้ว” ขู่พร้อมกับ เดินไปหาตามจุดที่ต้นไผ่กับใบหลิวแอบในตอนแรก “อยู่ไหนน้า พี่วีหาไม่เจอเลยค่ะ” วีรญาเดินหาไปเรื่อย ๆ ปากก็ร้องเรียกเพราะอยากให้คู่แฝดสนุกไปด้วย “จ๊ะเอ๋! คุณต้นไผ่ คุณใบหลิว อ้าว ไม่อยู่ในนี้เหรอ” พูดกับตัวเอง เมื่อต้นไผ่กับใบหลิวไม่ได้อยู่ใต้โต๊ะ หรือหลังโซฟาตามที่เธอคิดเอาไว้ ข้างบนนี้เป็นชั้นผู้บริหาร มีลิฟต์ลงไปชั้นล่าง มีทางเดินเชื่อมต่ออยู่ด้านข้าง และมีบันไดหนีไฟอยู่ทางด้านหลัง ต้นไผ่กับใบหลิวยังลงลิฟต์ไม่เป็น วีรญาเลยปล่อยให้วิ่งเล่นไปทั่ว เพราะไม่มีใครขึ้นมาบนนี้ ถ้าไม่ใช่ผู้บริหารหรือคนที่ได้รับอนุญาต“อยู่นั่นเอง” ใจชื้นเมื่อเห็นต้นไผ่กับใบหลิวแอบอยู่ใต้ชั้นหนังสือ“โป้งคุณต้นไผ่ โป้งคุณใบหลิวค่ะ”“ต้นไผ่เป็นอีกแล้ว ทำไมพี่วีไม่โป้งใบหลิวก่อนล่ะครับ”ต้นไผ่ตัดพ้อเพราะเป็นฝ่ายหาอยู่คุณเดียว“ค

เด็กวัยสามขวบเมื่อตกอยู่ในสถาการณ์แบบนี้ก็พากัน ร้องจ้าละหวั่น หลังจากได้ยินเสียงแม่ต้นไผ่กับใบหลิวก็มีสติ หนูน้อยนั่งจับมือกันแน่น ในตาของใบหลิวยังมีน้ำตาที่เกิดจากความกลัว แต่ไม่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนตอนแรก เพราะมีต้นไผ่คอยปลอบอยู่ข้างกาย “พี่ต้นไผ่ ใบหลิวกลัว” บอกกับพี่ชายเพราะตอนนี้มีคนแปลกหน้าอยู่เต็มไปหมด “ไม่ต้องกลัวนะใบหลิว พี่ต้นไผ่อยู่นี่” มือเล็กบีบมือน้อง ทั้ง ๆ ที่รู้สึกกลัวไม่ต่างกัน แต่เลือดนักสู้ที่อยู่ในร่างกายและ ความรักที่มีต่อน้องก็สั่งให้ต้นไผ่ต้องเข้มแข็ง“เดี๋ยวแม่พายจะมารับเรากลับบ้านใช่ไหมคะ” ใบหลิวถามอย่างไร้เดียงสา “ใช่ แม่มีกำลังมา ใบหลิวอย่าร้องนะ พี่ต้นไผ่อยู่นี่”คำพูดของสองพี่น้องทำให้คนร้ายที่เฝ้าอยู่บริเวณนั้นตกใจไม่น้อย เด็กสองคนนี้ถูกเลี้ยงมาแบบไหน ถึงได้ฉลาด เข้มแข็ง และมีสติ มิน่าแม่เลี้ยงใจร้ายถึงคิดจะกำจัดออกไปจากชีวิตของพ่อ เพราะคนเป็นพ่อคงหลงหัวปักหัวปำ หลังจากเบิกเงินตามจำนวนที่คนร้ายต้องการ ณรมลก็ขับรถไปยังสถานที่ ที่คนร้ายบอก เธอโทร. หาณรงค์เดชเพราะอยากได้คำแนะนำจากเขา ณรงค์เดชบอกให้เธอมีสติ ถ่วงเวลาเอาไว้ เขาจะรีบตามไปเ