All Chapters of เพียงเศษรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ถ้าไม่อยากถูกตำรวจจับก็ไปจากที่นี่ซะ” พฤกษ์บอกกับคนที่ยืนเฝ้าประตู เจ้าหน้าที่ตำรวจยังมาไม่ถึง เขาจึงเปิดโอกาสให้คนร้ายหนี เพราะไม่อยากให้เกิดการปะทะ สิ่งที่เขาต้องการคือณรมลกับลูกเท่านั้น ต่อให้คนพวกนี้หนีไปได้ สุดท้ายก็ต้องถูกจับเพราะซัดทอดกันเองอยู่ดี คนที่ยืนหน้าประตูมองหน้ากัน ก่อนจะวิ่งไปทางด้านหลัง ลองถ้าเข้ามาถึงข้างในนี้ได้พวกที่อยู่นอกโกดังก็คงไม่เหลือ“พาย! เป็นอะไรหรือเปล่า” พฤกษ์เรียกพร้อมกับเข้าไปสวมกอดภรรยาและลูกเอาไว้ ความรู้สึกหนักอกในตอนแรก หายเหมือนปลิดทิ้ง เมื่อเห็นณรมลกับลูกปลอดภัย“คุณพฤกษ์”“คุณพ่อ” ณรมลและลูกเรียกคนมาใหม่พร้อมกัน หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อเห็นหน้าเขา “พายไม่เป็นไรใช่ไหม ต้นไผ่ใบหลิว ปลอดภัยใช่ไหมลูก”ศิวัฒน์ถามแล้วยืนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เจ็บร้าว ณรมลยังรักพฤกษ์ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ต้นไผ่ใบหลิวดีใจที่มีพ่อ แล้วเขาจะแทรกเข้ามาเพื่ออะไร รักก็ไม่จำเป็นต้องครอบครอง แค่ได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข เขาก็สุขใจ ถ้าณรมลเลือกเขาเธอคงเลือกไปนานแล้ว ชายหนุ่มยิ้มให้กับภาพตรงหน้าแล้วเดินเลี่ยงออกไปเงียบ ๆ ณรมลกับลูกดีใจที่เห็นพฤกษ์ จนลืมสังเกตว่าย

หมอที่ผ่าตัดออกมาแจ้งอาการของตุลภพ ในเวลาต่อมา ทุกคนดีใจที่ตุลภพปลอดภัย แม้จะต้องนั่งรถเข็นไปตลอดก็ตาม ณรมลสงสารแม่แต่คุณลาวัลย์กลับไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนั้น ขอแค่สามีปลอดภัยก็พอ แม้นางจะต้องดูแลเขาไปตลอดชีวิตก็ตาม“ขอบคุณมากนะคะคุณพฤกษ์” คุณลาวัลย์ขอบคุณพฤกษ์ที่เข้ามาบริจาคเลือดตอนที่ตุลภพผ่าตัด ณรมลยกมือไหว้เขา หญิงสาวไม่พูดอะไร เลือกที่จะนั่งฟังบทสนทนาของแม่กับเขาเงียบ ๆ นาน ๆ จะสบตากับเขาสักครั้ง “คุณวิภาดาเป็นยังไงบ้างคะ” คำถามของแม่ทำให้หัวใจของณรมลเต้นระส่ำ เธอก็เป็นห่วงวิภาดามากเช่นกัน “หมอส่งไปรักษาที่โรงพยาบาลเฉพาะทางแล้วครับ” พฤกษ์ตอบพร้อมกับถอนหายใจออกมา “ขอโทษนะคะคุณพฤกษ์” คำขอโทษของแม่ทำให้ณรมลแปลกใจมากขึ้นไปอีก ทำไมแม่ต้องขอโทษในเมื่อแม่ไม่ใช่คนผิด “ผมก็ต้องขอโทษคุณอาด้วยนะครับ ขอโทษกับทุก ๆ เรื่องที่พวกเราทำไว้” พฤกษ์ยกมือไหว้ คุณลาวัลย์รับไหว้ทั้งน้ำตา “ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษคุณ อโหสิกรรมให้พวกเราด้วย นะคะคุณพฤกษ์” “แม่คะ นี่มันเรื่องอะไรกัน พายงงไปหมดแล้ว” ณรมลถามมารดาเมื่อเห็นท่านเอาแต่ร้องไห้พร้อมกับขอโทษพฤกษ์ซ้ำ ๆ“พายคงไม่รู้ว่าครอบครัวเราทำผิดกับครอบครัวข

ศิวัฒน์กลับไปแล้วแต่ณรมลยังนั่งอยู่ที่เดิม มือถือ เครื่องหรูถูกหยิบขึ้นมากดดูซ้ำ ๆ แต่ก็ไม่กล้าโทร. ไปหาเขา พฤกษ์คงตัดใจจากเธอได้แล้ว เธอก็ไม่ควรไปรื้อฟื้นมันอีก เธอปฏิเสธคำขอร้องของเขา และยืนยันว่าจะพาลูกกลับไปอยู่อังกฤษ เขาคงทบทวนเรื่องนี้ ถึงไม่มาหาเธอกับลูกอีกเลย มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นกับเขาหลายเรื่อง เขาคงลืมเธอกับลูกไปแล้ว ตากลมโตมองรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาจอดในบ้านด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ “คุณพฤกษ์!” เรียกชื่อคนมาเยือนพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความดีใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอกำลังคิดถึงเขาอยู่ พฤกษ์มองคนที่ยืนอยู่ที่เก้าอี้หน้าบ้าน เขาชั่งใจอยู่พักใหญ่ว่าจะเข้ามาดีหรือไม่ แต่หัวใจของเขาก็สั่งให้มา จากกันตอนที่ยังมีลมหายใจย่อมดีกว่าจากกันไปตลอดกาล“คุณพฤกษ์ มาหาลูกเหรอคะ” ถามพร้อมกับก้าวไปหา เมื่อชายหนุ่มเปิดประตูรถลงมา “ครับ” รับคำทั้ง ๆ ที่อยากจะบอกว่าเขามาหาเธอด้วย“ค่ะ” บีบมือเพื่อปรามตัวเอง เธอคาดหวังว่าจะได้ยินคำตอบแบบไหนจากเขา ถ้าไม่มีลูกพฤกษ์ก็คงไม่มา“ลูกอยู่ในบ้าน ฉันไปตามให้นะคะ”ตากลมโตยังไม่ละไปจากใบหน้าชายหนุ่ม สามเดือนที่ ไม่ได้เจอกัน พฤกษ

เมื่อเธอร้องขอพฤกษ์ก็ห้ามใจตัวเองไม่ไหว เพราะหัวใจของเขาโหยหาเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พรุ่งนี้เขาจะทำให้ทุกอย่างถูกต้องจะพาเธอไปจดทะเบียนสมรสและขอเธอแต่งงานอีกครั้ง “อืม... พาย ผมจะไม่ไหวแล้วนะครับ” กระซิบชิดใบหู จมูกโด่งเป็นสันคลอเคลียอยู่ที่ใบหูและเริ่มไล้ลงมาตามลำคอระหง “พายห้ามคุณหรือเปล่าคะ” ณรมลตอบกลับเสียงกระเส่า ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเมื่อพฤกษ์ซุกไซ้ที่ลำคอ แขนเรียวที่โอบกอดแผ่นหลังกว้างกระชับให้แน่นขึ้น กำเสื้อเขาไว้ก่อนจะจิกเล็บลงไปที่แผ่นหลังเมื่อความรู้สึกแปลกใหม่ถาโถมเข้ามา เธอมีลูกกับเขาแล้วก็จริง แต่ไม่เคยใกล้กันในลักษณะนี้มาก่อน พฤกษ์ไซ้จมูกไปตามลำคอหอมกรุ่น แกะกระดุมเสื้อตัวสวยออกทีละเม็ด ทุกครั้งที่สาบเสื้อแยกออกจากกัน พฤกษ์ก็จูบลงบนผิวเนื้ออ่อนอย่างแผ่วเบา ณรมลห่อตัวเมื่อความเย็นจากเครื่อง ปรับอากาศมาปะทะผิว ผ้าชิ้นสุดท้ายหลุดออกจากร่างกายเมื่อพฤกษ์ถอดมันออกอย่างใจร้อน ตาคู่คมมองอดีตภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ณรมลสวยไปทั้งตัว... สวยจนเขาจะทนไม่ไหวใบหน้าหล่อเหลาฝังลงมาบนอกอวบ ดูดดึงสลับไปมา มือข้างที่ว่างบีบขยำไปบนหน้าอกอีกข้าง กลัวว่ามันจะน้อยหน้ากัน ร่างบางบิดส่าย

พฤกษ์เดินทางไปส่งวิภาดาที่อเมริกา เมื่อหมอที่รักษาอาการแจ้งว่าอาการของวิภาดาดีขึ้นมากสามารถเดินทางออกนอกประเทศได้แล้ว ณรมลกับลูกมาส่งสามีที่สนามบิน ถึงแม้วิภาดาจะไม่รับรู้และอยู่ในโลกของเธอ แต่ณรมลอยากให้ หญิงสาวรู้ว่าทุกคนรักและเป็นห่วงเธอเสมอ “เดินทางปลอดภัยนะคะ สวัสดีคนป้ากับคุณพ่อสิลูก”อวยพรให้วิภาดาแล้วบอกให้คู่แฝดลาป้าของเขา วิภาดายิ้มออกมาอย่างเหม่อลอยเมื่อคู่แฝดทำความเคารพ “ดูแลตัวเองด้วยนะครับ งานที่ผมฝากให้ดูแล ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนถามคมสันนะครับ ถ้ามีเรื่องด่วนพายตัดสินใจแทนผม ได้เลย พี่ต้นไผ่ดูแลแม่กับน้องแทนพ่อด้วยนะครับ”บอกกับภรรยาก่อนจะย่อตัวลงกับพื้น แล้วรับลูก ๆ เข้าสู่ วงแขน“ต้นไผ่จะดูแลแม่กับน้องครับ” ต้นไผ่รับคำอย่างแข็งขัน“เก่งมากลูก” “ใบหลิวจะช่วยพี่ต้นไผ่ดูแลแม่ค่ะ” ใบหลิวพูดขึ้นเพราะอยากได้รับคำชมจากพ่อ “น้องใบหลิวก็เก่งมากครับ จำที่พ่อสั่งไว้ได้ไหม” คำถามของสามีทำให้ณรมลขมวดคิ้ว หญิงสาวตั้งใจฟังเพราะอยากรู้ว่าสามีสั่งอะไรลูก ๆ“จำได้ครับ”“จำได้ค่า” คู่แฝดบอกกับคนเป็นพ่อ “ถ้ามีผู้ชายมาหาแม่ ต้องทำยังไงครับ” “โทร. หาพ่อครับ”“โทร. หาพ่อค่ะ”