All Chapters of เมียเสี่ย: Chapter 11 - Chapter 20

เพียงขวัญหลับตาเมื่อศิระทาบทับลงมา ข้อมือบางถูกมือใหญ่กดไว้เหนือศีรษะ ไม่ขัดขืนแต่ศิระก็ทำให้เจ็บเพราะความโมโห ศิระขบกรามเมื่อคนใต้ร่างแข็งทื่อเป็นหุ่น ยกยิ้มด้วยความสะใจ ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าไปตามลำคอระหง ไม่อยากเล้าโลมให้เสียเวลา ของมันเคย ๆ กันอยู่ แค่เปลี่ยนตัวแสดง ก็แค่นั้นเอง เซ็กซ์ไม่มีความหมายกับเขา คนที่เขานอนด้วย ต่างก็ได้ค่าตอบแทน ถูกใจก็เลี้ยงไว้ถ้าไม่ถูกใจก็แยกทาง ผู้หญิงเจนโลกอย่างเพียงขวัญ ครั้งเดียวก็น่าจะพอปากบางขบเข้าหากันเพื่อกลั้นเสียง เมื่อฟันคม ๆ งับลงมาที่ยอดอก ตามด้วยมือใหญ่ที่บีบเคล้นลงมาจนเธอเจ็บร้าว ลิ้นร้อนตวัดเลียรัวเร็วแล้วลากเรื่อยไปหาอีกข้าง แล้วทำลักษณะเดียวกัน จนเพียงขวัญเจ็บร้าวไปทั้งตัวร่างหนาแทรกลงกลางหว่างขา สาวชักลำรักสองสามครั้ง แล้วจ่อที่ปากทางรัก เพียงขวัญหอมหวานไปทั้งตัวก็จริง แต่เขาไม่อยากซ้ำรอยให้เสียศักดิ์ศรี ทำให้มันจบหลังจากนั้นก็ทางใครทางมัน“เสี่ย!” เพียงขวัญกรีดร้อง เมื่อศิระดันลำรักเข้าไปใน ร่องรัก ร่างสูงชะงักค้าง กรามแกร่งขบเข้าหากัน เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ตาคมเข้มจ้องหน้าคนใต้ร่าง มือที่กำข้อมือเธอไว้ออกแรงบีบ

ถึงจะเป็นวันหยุด แต่เพียงขวัญก็ตื่นนอนเวลาเดิม ตากลมโตกะพริบถี่ ๆ เพื่อไล่เลียงเรื่องราว ศิระมาวุ่นวายแค่ ไม่กี่วัน ชีวิตก็หาความสงบสุขไม่ได้เสียแล้ว เจ็บจนต้องยกมือกุมอกเมื่อคิดถึงเขา รอยช้ำรอยฟันที่กระจายอยู่ตามตัว ร่องรอยบนผ้าปูที่นอน ย้ำเตือนให้รู้ว่าอย่าท้าทายเขาอีก เพราะคนที่เจ็บปวดคือเธอ“อื้อ...” ทันทีที่เท้ารับน้ำหนักตัว ใจกลางความเป็นหญิง ก็ปวดร้าว ไม่มีอะไรเกินเลยมากไปกว่าการสอดใส่ แต่ก็ทำให้เธอเจ็บระบมเท้าบางหยุดชะงักเมื่อเห็นคนที่นอนขดอยู่บนโซฟา เธอร้องไห้จนหลับ เลยไม่รู้ว่าศิระกลับมาตอนไหน หัวใจที่ หนาวเหน็บอุ่นขึ้น เมื่อรู้ว่าเขากลับมานอนที่นี่ แต่ก็ต้องปรามเอาไว้ ตากลมโตมองซีกหน้าคนหลับ แสงไฟที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้เห็นใบหน้าของเขาชัดขึ้น ตาคมเข้มปิดสนิท ผมบางส่วนร่วงมาปรกหน้าผาก จมูกโด่งเป็นสันรับกับปากกระจับเข้ารูปสีคล้ำ เสน่ห์ของเขาคงเป็นลักยิ้ม เวลาที่พูดหรือยิ้มจะมีรอยบุ๋มที่ข้างแก้ม หล่อรวย มีชื่อเสียง ไม่แปลกถ้าสาว ๆ จะเข้าหาเธอต่างหากที่ต้องจัดการกับหัวใจตัวเอง เมื่อคิดจะตัด ก็ต้องตัดให้ขาด อยู่คนเดียวมาได้ตั้งหลายปี เวลาแค่สามวั

กว่าลูกน้องกับคนงานจะช่วยกันเอารถขึ้นมาจากหล่ม ก็ใช้เวลานาน ศิระไม่รอช้ารีบขับรถฝ่าสายฝนไปที่โรงเรียนเพราะเป็นห่วงเพียงขวัญ เมื่อตอนบ่ายเขาโทร. หาเธอหลายครั้ง เพียงขวัญคงลืมมือถือไว้ที่บ้าน จึงไม่รับสายเขา คนประวัติเสียต่อให้ทำดีแค่ไหนก็ยังติดลบ เขาพร้อมจะปรับปรุงและแก้ไขให้ ดีขึ้น ขอแค่เพียงขวัญให้โอกาสเท่านั้นกระบะสี่ประตูขับมาด้วยความเร็วสูง แค่เริ่มต้นเขาก็ ทำผิด หวังว่าเพียงขวัญจะรับฟังและเข้าใจเหตุผลของเขาใบหน้าสวยหันกลับมามอง เมื่อคีรินทร์จอดรถข้างทาง“รถเป็นอะไรคะพี่คิน” ถามเพราะไม่รู้ว่าเขาจอดรถทำไม กลัวเกิดอุบัติเหตุก็ไม่น่าใช่ เพราะคีรินทร์คุ้นเคยกับถนนเส้นนี้เป็นอย่างดี“คุณเพียงจะย้ายไปสอนที่อื่นเหรอครับ” เพราะเรื่องนี้ คีรินทร์จึงขัดคำสั่งเจ้านาย อยากมาถามให้หายข้องใจ“เพียงทำเรื่องย้ายมาสักพักหนึ่งแล้ว พี่คินก็รู้”“ผมนึกว่าคุณเพียงยกเลิกไปแล้ว”“ยังค่ะ เพียงรอใบหย่าจากเสี่ย จะได้ไม่มีอะไรติดค้างกัน ถ้าเสี่ยไม่หย่า เพียงก็คงไปทั้งอย่างนั้น พี่คินก็รู้ว่าเพียงอยู่กับเสี่ยเพราะอะไร คุณย่ายกหนี้ให้เพียงแล้ว เพียงจะได้ไปจากที่นี่อย่างสบายใจ”คีรินทร์เป็นเหมือนพ

ทันทีที่กลับมาถึงบ้านศิระก็รีบเข้าไปหาเพียงขวัญ เพราะมีเรื่องต้องคุยกับเธอ กรามแกร่งขบเข้ากันเมื่อเห็นสิ่งที่เพียงขวัญกำลังทำ“ทำอะไร!” เสียงตวาดที่ดังมาจากหน้าห้อง ไม่ได้ทำให้เพียงขวัญสนใจเขาเลยสักนิด ร่างบางในสภาพที่เปียกปอน ยังคงเก็บของลงกระเป๋าด้วยท่าทางที่เฉยชา“เพียง! ผมถามไม่ได้ยินหรือไง”หญิงสาวใช้ความเงียบเป็นคำตอบ นั่นยิ่งทำให้เสี่ยหนุ่มโมโหหนัก มือบางรูดซิปกระเป๋าเมื่อได้ของที่ต้องการครบแล้ว“จะไปไหน!” ทันทีที่เดินผ่านหน้า ศิระก็ดึงแขนเธอเอาไว้“ฉันจะกลับไปอยู่ที่บ้านค่ะ” ตอบโดยที่ไม่มองหน้าเขา บ้านที่เพียงขวัญพูดถึงคือบ้านของพ่อกับแม่ คุณย่าคืนโฉนดที่ดินให้เมื่อไม่นานมานี้ พ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต พร้อมกันเมื่อสองปีก่อน ชีวิตเธอจึงเหลือแค่คุณย่ากับศิระเท่านั้น เธอจงรักภักดีต่อเขา เพื่อตอบแทนบุญคุณที่คุณย่าช่วยอุปถัมภ์ครอบครัวของเธอ แต่ศิระตอบแทนเธออย่างสาสม เขามีใครต่อใคร ในขณะที่มีเธอเป็นเมียตีทะเบียนของเขา“หยุดเลยนะ ผมไม่ให้คุณไปไหนทั้งนั้น” ไม่พูดเปล่า ศิระยังยื้อแย่งกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอโครม!“เสี่ย!” เพียงขวัญตวาดลั่น เมื่อศิระโยนกระเป๋าเสื้อผ้าขอ

เมื่อเหล้าเข้าปากบวกกับแรงยุของสองเสี่ย ความคิดของศิระก็เปลี่ยนไป เมียก็คือเมีย เขามีสิทธิ์ในตัวเธอ รวบหัวรวบหางทำให้เธอเป็นของเขา... ทุกอย่างก็จบ“เชื่อกู เมียเราคือเมียเรา คืนนี้มึงจัดการเลย” ก่อนกลับอานนท์ยังย้ำคำเดิม“มีสอง ย. ให้เลือก ย.หย่า กับ ย.เยส คนฉลาดอย่างมึงน่าจะคิดได้นะ ถ้ารักก็เยส ถ้าไม่รักก็หย่า”“เออ... รู้แล้ว”คืนนี้เขาต้องได้เธอ ศิระบอกตัวเอง นอนด้วยกันก่อน เรื่องหย่าค่อยว่ากัน คิดได้ดังนั้นนายก อบต.ก็เดินกลับเข้าไป ในบ้าน พร้อมกับแผนร้ายที่ผุดเข้ามาในหัว มือหนาบิดลูกบิดประตู แล้วก็ต้องขบกราม เมื่อห้องนอนใส่กลอนจากด้านในปัง ปัง ปัง!“เปิดประตู! เราต้องคุยกัน” ตะโกนเรียกคนที่อยู่ข้างใน พร้อมกับทุบประตูไปด้วย ถ้าไม่เปิดออกมาคืนนี้ก็ไม่ต้องนอนคนที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอน มองบานประตูที่ถูกทุบอย่างชั่งใจ ศิระกำลังเมา เธอไม่อยากคุยอะไรกับเขาทั้งนั้น“เปิดประตูนะเพียงขวัญ ผมบอกให้เปิด!” คนเมายังโวยวายไม่เลิก น้ำเสียงที่ใช้บ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังโมโห จนลูกน้องที่อยู่บริเวณนั้นต้องเข้ามาดู“คุณเพียงคงหลับแล้วครับเสี่ย” ชัยบอกกับเจ้านาย เพราะตอนนี้ดึกมากแล้