All Chapters of เมียเสี่ย: Chapter 41 - Chapter 50

“ไอ้อ๊อดมันมีอะไรดี ถึงยอมตายเพื่อมัน” ไตรภพพูดกับตัวเอง ระหว่างที่รอหมออยู่ที่หน้าห้องผ่าตัด หัวใจชายหนุ่ม เจ็บร้าว เมื่อนึกถึงภาพที่ณาราวิ่งเข้าไปบังกระสุนปืนให้ศิระ เขาสั่งให้เธอไปหาศิระเพื่อทำลายอนาคตและครอบครัวของมัน ไม่ใช่ให้ไปตายแทนมัน“เสี่ยจะกลับเลยหรือเปล่าครับ” ลูกน้องถามเมื่อเห็นว่าหมดหน้าที่ของเจ้านายแล้ว“กูจะอยู่รอหมอ”“ไอ้ศิระกับครูเพียงกำลังมาที่นี่นะครับ”“มาก็มา กูก็อยากเห็นหน้ามันเหมือนกัน”ที่ผ่านมาณาราพร่ำบอกว่ารักเขา และยอมทำเพื่อเขา ทุกอย่าง แต่ทำไมเธอถึงยอมตายแทนคนที่เขาเกลียดชัง‘เสี่ยอยากให้หนูนาตาย หนูนาก็จะตายให้เสี่ยดู’คำพูดของหญิงสาวดังเข้ามาในหู ที่ณารายอมตายเพราะเขาอย่างนั้นเหรอ“โง่ที่สุด!”คำรามในลำคอ เขาไม่ต้องการเธอไม่ต้องการลูก แต่เขาไม่เคยอยากให้เธอตาย‘หนูนาไม่เคยมีใคร เสี่ยก็รู้ว่าหนูนารักเสี่ยคนเดียว’‘หนูนาท้องกับเสี่ย เด็กในท้องของหนูนาคือลูกเสี่ยนะคะ’คำพูดของหญิงสาวดังก้องอยู่ในหู เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เธอตาย เพราะเธอยังมีประโยชน์กับเขาศิระหยุดเท้าที่กำลังก้าวเดิน เมื่อเห็นไตรภพและลูกน้องอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน“คุณไตรภพอยู่ที่นี่

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เพียงขวัญระแวงไปหมด ภาพศิระถูกยิงยังฝังอยู่ในหัว ถ้าณาราไม่เข้ามาขวางเอาไว้ ศิระจะเป็นอย่างไร ณาราคือผู้มีพระคุณ ศิระจะเลี้ยงดูณารา เธอก็ยินดี“คิดอะไรอยู่ครับ” ถามเมื่อเดินมาสวมกอดเธอจากด้านหลัง“เปล่าค่ะ” ตอบเมื่อหันมาเผชิญหน้ากับสามี“พี่ขอโทษนะครับที่ปกป้องเพียงไม่ได้”“อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลยค่ะ เสี่ยเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว พักผ่อนเถอะค่ะ”“พี่เป็นห่วงหนูนา”ถึงแม้ณาราจะไม่ใช่เด็กที่น่ารัก แต่ศิระก็เอ็นดูเธอ ทุกครั้งที่ณารามาหา เขาจะให้เงินเธอกลับไป“เพียงก็ห่วงค่ะ เสี่ยคิดว่าณาราจะกลับไปอยู่กับคุณ ไตรภพไหมคะ”“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าหนูนาฟื้นพี่จะขอดูแลเธอกับลูก แต่ถ้าหนูนาอยากไปอยู่กับคนที่เธอรัก พี่ก็คงทำอะไรไม่ได้ หนูนารักไตรภพมาก”“เพียงเข้าใจ ความรักไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล ต่อให้คน คนนั้นทำร้ายเรามากแค่ไหน แต่ถ้าเลือกจะรักแล้ว... เราจะมองข้ามทุกอย่าง”“เหมือนที่เพียงรักพี่ใช่ไหม” ศิระถามแล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น“เพียงรักเสี่ยค่ะ”“พรุ่งนี้พี่ต้องไปให้ปากคำที่โรงพัก พี่จะให้คินไปเฝ้าที่ หน้าโรงเรียนเหมือนเดิม เพียงทนหน่อยนะ หม

ตะวันคล้อยต่ำลาลับขอบฟ้า เส้นแสงสีทองที่ตกกระทบลงมาบนใบหน้าเคร่งเครียดของเสี่ยหนุ่ม ทำให้ใบหน้าที่ดุอยู่แล้ว ดูน่าเกรงขามขึ้นไปอีก ตาคมเข้มจับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ที่นั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่กับพื้น แล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อต้องพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ “มึงจะไม่รับปากกูใช่ไหม” เสียงเหี้ยมเอ่ยถาม เมื่อคนที่นั่งก้มหน้ายังปฏิเสธสิ่งที่เขาร้องขอ ชีวิตของศิระไม่เคยขอร้องใคร วันนี้เขาต้องโยนศักดิ์ศรีทิ้ง เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของคนที่ตัวเองรัก เค้าลางที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้ว่าต่อไปนี้ชีวิตคงหาความสงบไม่ได้อีกแล้ว เมื่อฝ่ายตรงข้ามต้องการตัดรากถอนโคนให้สิ้นซาก ลำพังแค่ชีวิตเขาก็ไม่มีอะไรต้องห่วง แต่เขายังมีเมียและลูกน้อยที่อยู่ในท้องของเธอ เพียงขวัญตั้งท้องได้เจ็ดเดือน อีกไม่นานลูกก็จะลืมตาดูโลก ในวันที่เขาวางมือและหยุดทุกอย่าง อยากเป็นพ่อที่ดีของลูก เป็นสามีที่ดีของภรรยา คนในครอบครัวให้โอกาส แต่คนที่เขาเคยล้ำเส้นกลับใช้ช่วงเวลานี้จองล้างจองผลาญ และสั่งเก็บเขา “กูจะถามมึงอีกครั้ง มึงจะดูแลเมียกับลูกกูไหม” คีรินทร์ส่ายหัวปฏิเสธ ใบหน้าที่ก้มต่ำเงยขึ้น ตาแดงก่ำมอ

อากาศที่หนาวเหน็บตอนเช้ามืด ส่งผลให้คนที่หลับสนิทอย่างยาวนานรู้สึกตัว ว่าที่คุณแม่ขยับตัวไปมา พร้อมกับวาดแขนไปข้างตัว เพื่อหาไออุ่นจากคนที่นอนกอดมาตลอดคืน “เสี่ยขา” คิ้วเรียวย่นเข้าหากันเมื่อสัมผัสกับความเย็นบนที่นอน ลูบมือหาอย่างสะเปะสะปะ ก่อนจะปรือตาขึ้น เมื่อแน่ใจว่าศิระไม่ได้นอนอยู่ข้าง ๆ “เสี่ย...” ตากลมโตมองไปทั่วห้อง เมื่อลุกขึ้นจากที่นอน หัวใจเต้นเร็วขึ้นเมื่อไม่เห็นศิระอยู่ในห้อง เวลานี้เขาไม่เคยไปไหน ทุกครั้งที่เธอรู้สึกตัว เขาจะกอดเธอไว้ในอกเสมอ ไวเท่าความคิดว่าที่คุณแม่เปิดประตูห้องนอนด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ มองสำรวจไปทั่วบ้าน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อคนที่ทำให้เธอขวัญเสีย เดินออกมาจากห้องครัว ในมือของเขามีจานใบใหญ่สองใบ “ตื่นแล้วเหรอครับ พี่กำลังจะเข้าไปปลุกพอดี” คนถามยิ้มหวาน ในขณะที่คนฟังใบหน้าบูดบึ้ง ร่างอวบขยับเข้าหาคนร่างสูง จะหยิกให้เนื้อเขียวเลย โทษฐานที่ทำให้เธอตกใจจนหัวใจแทบวาย “พี่ตื่นมาทำอาหารเช้า เพียงคงเบื่อกับข้าวถุง มีน้ำส้มคั้นด้วยนะ” คนทำความผิดยังไม่รู้ตัว ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้างเมื่อเมียเดินเข

ตากลมโตปรือขึ้นช้า ๆ เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยอยู่ข้างหู หลังจากผ่าคลอดเพียงขวัญก็หลับไปเป็นเวลานาน ร่างอวบของคุณแม่ขยับไปมา ก่อนจะต้องกัดปากเมื่อรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งตัวโดยเฉพาะบริเวณหน้าท้อง หัวใจดวงน้อยกระตุกเมื่อยกมือขึ้นลูบหน้าท้อง ก่อนจะร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อพบความเปลี่ยนแปลงบางอย่างของร่างกาย “ลูกฉันละคะ ลูกฉันอยู่ไหน!” ถามรัวเร็วเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงเป็นใคร “ตื่นแล้วเหรอคะ อย่าเพิ่งขยับค่ะ หมอขอดูแผลก่อนนะคะ” คนที่เรียกตัวเองว่าหมอขยับมายืนข้างเตียง แล้วเปิดชายเสื้อดูแผลที่หน้าท้องของเธอ “ลูกฉันละคะ” เพียงขวัญถามย้ำอีกครั้ง หัวใจที่เต้นเร็วอยู่แล้วเต้นแรงขึ้น เมื่อยังไม่มีใครตอบคำถามของเธอ ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก็คือศิระถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวไป เธอเจ็บท้องมากแล้วหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย “แผลดีมากค่ะ อีกสองวันก็กลับบ้านได้ หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ คุณได้ลูกสาว” คำพูดของคุณหมอทำให้หัวใจที่หนักอึ่งเบาลง ความกังวลที่มีในตอนแรกเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น เมื่อได้ยินคำว่าลูกสาว “ฉันได้ลูกสาวเหรอคะ”