บททั้งหมดของ Trapped with Mr. Billionaire: บทที่ 81 - บทที่ 90

Pagkababa nila ng sasakyan ay agad na sumalubong kay Lorraine ang malamig na hanging may halong amoy ng bagong timplang kape kaya biglang kumalam ang sikmura niya. Hindi nga pala siya nakainom ng kape kanina sa sobrang excited niya. Mas excited pa nga siyang tingnan kaysa kay Tyron.Eh pakialam ko ba kay Tyron? Mas valid kaya tong nararamdaman ko. First time kong mag business trip kahit hindi naman sana ako dapat kasali, satsat ng utak niya.Sabagay, may point naman siya. Napatawa na lang siya sa naisip niya.Napahinto siya sa paglalakad at pinagmasdan muna ang view sa coffee shop. Mabuti na yong mapansin niya lahat kasi baka ito ang first and last time niya sa coffee shop na to. Baka hindi na siya isama ni Tyron ulit kaya susulitin na niya.Sa malayo ay makikita ang manipis na hamog na tila nakayakap pa sa kabundukan. Ang mga sunflower na nakatanim sa gilid ng café ay marahang sumasabay sa ihip ng hangin, habang ang mga bougainvillea namang nakasabit sa kahoy na pergola ay nagbibigay

Paglabas nila ng café ay mas maliwanag na ang kalangitan.Ang manipis na hamog na kanina lang ay nakayakap sa kabundukan ay unti-unti nang naglalaho habang sumisilip ang araw mula sa silangan. Tinina ng ginintuang liwanag ang mga punong kahoy sa gilid ng kalsada, dahilan upang magmistulang kumikislap ang bawat dahon sa tuwing tinatamaan ng hangin.Saglit na huminto si Lorraine bago tuluyang sumakay sa sasakyan.Lumingon muna siya sa maliit na café. Gusto niyang i-memorize ang lahat ng nakikita niya dito. Baka kasi ito na ang una’t huling beses niyang punta dito. Kinuha niya ang cellphone niya sa bag at kinunan ng picture ang cafe at saka siya napangiti.Ang ganda talaga, bulong niya sa sarili."Hindi ko makakalimutan ang lugar na 'to."Mahina niyang bulong.Narinig iyon ni Tyron. He looked at the café before shifting his gaze back to her."I'm glad." He opened the passenger door for her. "Because I was hoping you'd remember this place."Napatingin siya rito. "Bakit?"Tyron waited unti

Hindi na lamang iyon basta simpleng katahimikan. Oo, katahimikan nga ang maririnig sa pagitan nila. Pero sa loob ng puso at kaloob-looban niya, walang takahimikang maririnig kundi kaba at lagabog lang kaniyang dibdib.Hindi na niya tuloy alam kung anong gagawin niya o kung anong sasabihin niya. Pero mas gusto pa niya kasi yatang manahimik na lang tapos hayaan na lang na si Tyron na lang ang magsalita. Parang mas gugustohin pa niyang marinig niya dito na girlfriend siya nito.Bakit kaya parang ang sarap sa feeling no? O masiyado lang akong delulu? Bulong ng utak niya. Eh kasi ang sarap naman talaga sa feeling na hindi ka i-deny. Pakiramdam niya parang nasa clouds siya at nakalutang.Pakiramdam ni Lorraine ay maging ang hangin sa loob ng lobby ay biglang bumigat matapos marinig ang sinabi ng receptionist."She's your girlfriend."Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang mga salitang iyon. Para siyang kinikilig na ewan. At hindi niya alam kung valid ba tong nararamdaman niya. Alam n

"Pero paano kung sabihin ko sa'yo na ayaw kong irespeto mo ang personal space ko?"Halos kasabay ng paglabas ng mga salitang iyon sa kaniyang bibig ay nanlaki rin ang sariling mga mata ni Lorraine.Napasinghap siya nang mahina. Hindi niya talaga na control ang sarili niya. Para talagang may nagtutulak sa kaniya na halikan ito sa mga labi o di kaya kagatin ang leeg nito. Pero, kung gagawin niya yon. Parang hindi na siya yon.Tinitigan na lang niya si Tyron at napakagat siya sa ibang labi. Yong pinapakita niya kanina ay parang iba talaga sa sinasabi niya ngayon. Pakiramdam niya tuloy ay nahuli ng sarili niyang bibig ang isip niya.Hindi niya sinasadyang sabihin iyon. Hindi niya man lang pinag-isipan. Basta na lamang iyong kumawala sa bibig niya.At heto na naman siya ngayon, naglalakad palapit kay Tyron. Pero para siyang nagising nang magtama na naman ang kanilang mga mata.Bakit niya ba ginagawa ito? Nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan. Unti-unti niyang itinaas ang tingin kay Tyron.

Marahan niyang ibinaba ang key card sa ibabaw ng maliit na console table na malapit sa pintuan.Bumalot ang katahimikan sa buong kwarto. Nakakabingi pala ang katahimikan kapag wala si Tyron. Iyon agad ang napansin ni Lorraine. Ano na lang kaya ang gagawin niya dito ngayong siya na lang mag-isa. Nakakabored pala kapag wala yong taong palaging nangungulit sayo.Napabuntonghininga na lang si Lorraine at pinalibot ang mga mata sa buong kwarto. Ang laki ng kwarto at marami siyang pwedeng gawin pero parang blangko ang utak niya ngayon. Siguro dala na rin ng pagod sa byahe.Ilang minuto pa lamang ang nakakalipas mula nang umalis si Tyron, ngunit pakiramdam niya ay tila lumawak pa lalo ang Presidential Mountain Suite. Kung malaki na ang kwarto ay mas lumaki pa dahil umalis si Tyron. Napalabi na lang siya ng wala sa oras.Kanina, noong naroon pa ito, parang puno ng buhay ang silid. Ang saya ng pakiramdam niya kahit na kinakabahan siya. Iba kasi yong kaba niya talaga kanina. Yong kaba na may ha