บททั้งหมดของ ดั่งดวงใจเพลิงผา: บทที่ 1 - บทที่ 10

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนก่อนเข้ามาภายในห้องนอนกว้างฟ้ารดาขยับตัวเล็กน้อยก่อนค่อยๆลืมตาขึ้นด้วยความเหนื่อยล้าแต่อากาศเช้าวันนี้กลับทำให้เธอรู้สึกสดชื่นได้กลิ่นอายของความบริสุทธิ์ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมในเมืองไม่ใช่น้ำหอมในโรงแรมแต่มันคือกลิ่นดิน กลิ่นหญ้าและอายน้ำหมอกจางๆที่ทำให้บรรยากาศเย็นสดชื่นหญิงสาวกระพริบตาช้าๆก่อนจะนึกขึ้นได้ในทันทีว่าเธอไม่ได้อยู่ในกรุงเทพฯแล้ว แต่ที่นี่คือไร่ของพ่อเลี้ยงเพลิงผา ฟ้ารดาจึงรีบลุกขึ้นนั่งทันทีสายตากวาดมองรอบๆห้องอย่างระมัดระวัง ที่นี่เป็นห้องนอนขนาดใหญ่ ถูกตกแต่งเรียบหรูด้วยโทนอบอุ่นแต่ก็ดูเงียบเกินไปและสิ่งแรกที่เธอสังเกตเห็นคือ บนโซฟาของห้องว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของคนที่นอนอยู่เมื่อคืน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยหรือว่าเขาจะออกไปแล้ว ฟ้ารดาลุกขึ้นและลงจากเตียงก่อนจะเดินไปเปิดผ้าม่านบานใหญ่ ภาพตรงหน้าทำให้เธอชะงักเล็กน้อย ไร่องุ่นกว้างสุดสายตาเรียงตัวอยู่กลางหุบเขา แสงแดดยามเช้ากระทบหยดน้ำค้างจนเป็นประกายสวยงาม ลมเย็นพัดเอื่อยๆผ่านระเบียงไม้ด้านนอก มันดูสวยอย่างไม่น่าเชื่อเธอยืนมองอยู่พักนึงก่อนรีบดึงผ้าม่านปิดลงเหมือนเดิม และพยายามห้า

....เธอคิดในใจคนในไร่คงจะรักเพลิงผามากจึงปฏิบัติกับเธอดีขนาดนี้พลอยทำให้เธออุ่นใจขึ้นว่าเธอจะได้อยู่ที่นี่ได้อย่างสงบ"คุณฟ้า!" หญิงสาวหันไปมองก็เห็นว่าเป็นป้านวลที่เดินถือกล่องอะไรสักอย่างในมือเข้ามา"นี่ค่ะพ่อเลี้ยงฝากมาให้""อะไรหรอค่ะ?""องุ่นที่เพิ่งเก็บเมื่อเช้าค่ะ" ฟ้ารดามองกล่องในหมู่ป้านวลอย่างฉันเขินๆเพราะตอนนี้มีสายตาของคนงานหลายคนที่จ้องอยู่พร้อมกับซุบซิบอะไรกันก็ไม่รู้"นี่ขขนมถ้วยที่ลูกป้าทำเองคือ..พ่อเลี้ยงบอกว่าคุณชอบของหวาน" หญิงสาวชะงักเขารู้ได้ยังไงเมื่อคืนเธอแค่กินเค้กไปชิ้นเดียวเอง"พ่อเลี้ยงใส่ใจเก่งนะคะ" ป้านวลพูดยิ้มๆฟ้ารดารีบหลบสายตาทันที"นั่นสินะครับป้า ปกติพวกเราไม่เคยเห็นพ่อเลี้ยงจะใส่ใจใครมากเท่านี้มาก่อน" คนงานนี้ได้พูดขึ้น"พอๆพวกเอ็ง ดูสินายหญิงเขินจนหน้าแดงแล้วนั่น..ไปๆไปทำงาน" หลังจากนั้นคนงานทุกคนก็แยกย้ายกันรวมทั้งฟ้ารดาด้วย....ช่วงสายของวันฟ้ารดาตัดสินใจเดินเล่นรอบฝ้ายคนเดียวเธอเริ่มชินกับบรรยากาศที่นี่มากขึ้นแม้จะยังไม่ชินกับสายตาคนงานที่มองเธอเหมือนเกรงใจเพราะเป็นคุณนายของไร่ก็ตามระหว่างทางเดินเธอก็ได้ยินเสียงคนงาน 2 คนกำลังคุยกันอยู่"เมื่อ

"สักวันผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้ฟ้า""เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะคะ?"กึก!"ฟ้า! คุณไม่ได้เดินกลับเข้าไปในบ้านแล้วหรอ" เพลิงผาถามขึ้นอย่างตกใจเธอจะได้ยินอะไรหรือเปล่า"คุณมีความลับหรอคะ...แต่ฟ้าไม่ได้ยินอะไรนะ แค่คิดว่ายังไม่นอนดีกว่า""....".....เเสงไฟสีส้มจากงานเลี้ยงสังสรรค์เล็กๆกลางไร่ยังคงส่องสว่างไปทั่วลานกว้าง เสียงหัวเราะของคนงานดังสลับกับเสียงดนตรีพื้นบ้านอย่างสนุกสนานฟ้ารดานั่งเงียบอยู่ข้างเพลิงผามือเรียวกำแก้วน้ำผลไม้ไว้แน่นอย่างไม่รู้ตัว..เธอแอบหันไปมองเขาอย่างเงียบๆเพลิงผายังคงนั่งนิ่งเหมือนเดิมขายาวเหยียดออกเล็กน้อยมือหนาพาดอยู่บนผนังเก้าอี้ด้านหลังของเธอแบบหลวมๆท่าทางดูสบายแต่กลับทำให้คนรอบข้างไม่ก้าวเข้ามาใกล้เกินไปเพราะกลัวจะรบกวนเวลาส่วนตัวของผู้เป็นนายกำลังจู๋จี๋กับภรรยา"คุณฟ้า!" เสียงเรียกดังขึ้นจากอีกฝั่งเด็กผู้หญิงตัวเล็กลูกของคนงานในไร่วิ่งถือดอกไม้ป่ามาหาด้วยรอยยิ้มสดใส"หนู...ให้ค่ะ!" ฟ้ารดารีบรับดอกไม้จากเด็กน้อยถึงแม้จะยังงงๆก็ตาม"ให้พี่หรอค่ะ?""ค่ะ คุณฟ้าสวยเหมือนเจ้าหญิงเลยดอกไม้เหมาะกับคุณฟ้ามาก" ฟ้ารดาหัวเราะเบาๆกับคำพูดของเด็กตรงหน้า เธอก้มมองดอกไม้ในมืออ

ช่วงเย็นของไร่องุ่นเงียบสงบกว่าทุกวันแสงอาทิตย์สีส้มทอดยาวลงบนไร่กว้างสุดลูกหูลูกตาลมเย็นพัดผ่านต้นองุ่นจนใบไม้พริ้วไหวเบาๆบรรยากาศควรจะทำให้ฟ้ารดารู้สึกสบายใจแต่ตอนนี้หัวใจดวงน้อยกับว้าวุ่นไปหมดตั้งแต่วันนั้นหลังจากเพลิงผาสารภาพเรื่องลิตาฟ้ารดาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะรู้สึกยังไงดีสงสารเห็นใจหรือกำลังเจ็บแทนเขาในเรื่องที่เขาพบเธอมากันแน่ผู้ชายที่ดูแข็งแกร่งเย็นชากับเคยถูกทอดทิ้งก่อนวันแต่งงานเพียงหนึ่งวันแค่คิดหัวใจของเธอก็หนักอึงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกฟ้ารดานั่งเงียบอยู่ในศาลาไม้ในไร่ให้ในมือถึอแก้วน้ำอุ่นไว้หลวมๆสายตาเหม่อมองพระอาทิตย์ตกดินก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังเข้ามาใกล้ๆเธอไม่ต้องหันไปมองเลยด้วยซ้ำก็รู้ว่าเป็นใครเพราะช่วงหลังมานี่เธอจำทุกอย่างเกี่ยวกับเขาได้มากขึ้นเรื่อยๆแม้แต่จังหวะการเดินชายร่างสูงเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของเธอเงียบๆวันนี้เขาเพิ่งกลับมาจากประชุมงานในเมืองเสื้อสูทสีดำยังไม่ได้เปลี่ยนเนคไทถูกคลายออกหลวมๆเขาดูหน่อยกว่าปกติเล็กน้อยแต่ทันทีที่เห็นเธอเขาก็ยกยิ้มทันที"นั่งคนเดียวอีกแล้วหรอ" เสียงทุ้มดังขึ้นเบาๆเธอเงยหน้าขึ้นไปมองเขา"คุณก็เพิ่งกลับมาไม่ใช

เช้าวันต่อมาบรรยากาศภายในไร่ยังคงเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบเหมือนเดิมแม้เมื่อคืนทุกคนจะเห็นสีหน้าของพ่อเลี้ยงเพลิงผาตอนอยู่ในโรงอาหารแล้วก็ตามแต่เรื่องนินทายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ"นี่พวกแก!..เมื่อเช้าคุณลิตาก็มาส่งกาแฟให้พ่อเลี้ยงอีกนะ""จริงหรอ" อีกคนถามขึ้น"จริงสิ..แต่พ่อเลี้ยงดูไม่ได้สนใจนะ" เสียงพูดคุยดังขึ้นเบาๆตรงมุมโรงเก็บไวน์โดยไม่มีใครรู้เลยว่าฟ้ารดาได้ยินทุกคำพูดเธอกำมือแน่นถึงแม้เพลิงผาจะพูดชัดเจนไปแล้วเมื่อคืนแต่หัวใจเธอยังหนวงอยู่ดีไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อใจเพลิงผาแต่เธอรู้สึกเสียใจที่คนอื่นมองว่าผู้หญิงคนนั้นเหมาะสมกับสามีเธอ"คุณฟ้า!" ป้านวลเรียกเธออย่างเป็นห่วง"เราไปกันเถอะคะป้านวล" ฟ้ารดารีบเดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อไปช่วยแม่ครัวทำอาหารให้คนงานโรงครัวฟ้ารดากำลังช่วยจัดอาหารในครัวตามปกติแต่จู่ๆเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหน้าประตูเธอเลยหันไปมองก็เจอเข้ากับลิตา"มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ" เธอเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนไม่มีพิษมีภัยลูกมือและแม่ครัวมองหน้ากันทันทีฟ้าณดายื้มบางๆก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง"ไม่เป็นไรค่ะกำลังจะเสร็จพอดี" ลิตายิ้มเหมือนเดิมก่อนจะเดินเ