《ดั่งดวงใจเพลิงผา》全部章節：第 11 章 - 第 16 章

หลังจากช่วงหลายวันที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความวุ่นวายในที่สุดพ่อเลี้ยงเพลิงผาก็ตัดสินใจที่จะพาฟ้ารดาออกไปพักผ่อน"พรุ่งนี้เตรียมตัวให้ดี" เขาพูดขึ้นในขณะที่ทานอาหารเย็นด้วยกันหญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากจารอาหารของตัวเอง"ทำไมหรอคะ""ผมจะพาไปเที่ยว" คำว่าเที่ยวทำให้เธอชะงัก"เที่ยวหรอคะ?""ครับ ที่น้ำตกท้ายไร่"ฟ้ารดาได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างดีใจเธอไม่เคยไปเที่ยวน้ำตกเลยตั้งแต่เกิดมาอีกอย่างนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้เที่ยวกับเขาสองต่อสอง"ได้ค่ะ ฉันจะเตียมตัวตั้งแต่เช้าเลย"....เช้าวันต่อมารถกระบะของพ่อเลี้ยงเพลิงผาเล่นออกจากไร่ตั้งแต่เช้าบรรยากาศยามเช้าเย็นสบายสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจีฟ้ารดานั่งเงียบๆมองวิวข้างทางอย่างมีความสุขส่วนเพลิงผาก็ค่อยมองเธอเป็นระยะจนเธอเริ่มรู้สึกตัว"มองอะไรคะ""มองเมีย" คำตอบตรงๆทำให้ฟ้ารดาหน้าขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด"คุณเนี่ยนะ!" เพลิงผาหัวเราะเบาๆบรรยากาศอบอุ่นจนเหมือนโลกทั้งใบเหลือเพียงพวกเขาสองคนรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเพลิงผาเพียงแค่นั้นก็ทำให้ฟ้ารดาหัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก—เช้าวันต่อมารถคันหรูแล่นออกจากไร่ตั้งแต่เช้าอากาศเย็นสบายสอ

เช้าวันต่อมาทั้งบ้านของพ่อเลี้ยงเพลิงผาเงียบผิดปกติคนในบ้านแทบไม่มีใครกล้าพูดเสียงดังเมื่อเห็นชี้หน้าของพ่อเลี้ยงเพลิงผา เขานั่งอยู่ในห้องรับแขกอย่างเงียบๆตั้งแต่เช้าบุหรี่ในมือถูกจุดทิ้งไว้หลายม้วนแต่แทบไม่ได้สูบ สายตาคมยังคงมองขึ้นไปยังบันไดชั้นสองของบ้านตลอดเวลารอให้ฟ้าลดาเดินลงมาและในที่สุดหญิงสาวก็เดินลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หลายใบหัวใจของเขากระตุกวูบทันทีเขาลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปหาเธอ"ฟ้า..คุณจะไปจริงๆหรอ""ค่ะ ฉันจะกลับบ้าน" เธอตอบเสียงเรียบ"ผมบอกแล้วไงว่าไม่ให้ไป" น้ำเสียงของเขาหนักเเน่นขึ้นอย่างชัดเจน แต่ครั้งนี้ฟ้ารดาไม่ได้กลัว"คุณไม่มีสิทธิ์ครั้งฉันไว้ที่นี่นะคะฉันจะไปไหนมันก็คือสิทธิ์ของฉัน" เพลิงเผาชะงักเพราะเขารู้ดีเขาไม่มีวันบังคับเธอได้จริงๆ ต่อให้เขามีอำนาจมากแค่ไหนถึงคนทั้งไร่จะเกรงกลัวแต่กับผู้หญิงคนนี้เขาไม่เคยอยากฝืนใจเธอเลยไม่เคยเลยจริงๆ"แล้วทำไมต้องเอากระเป๋าไปตั้งหลายใบคุณจะกลับมาเมื่อไหร่""ฉันยังไม่รู้ค่ะ " เพลิงผานิ่งงัน เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ"ผมจะรอ....ไม่ว่ากี่วันกี่เดือนผมก็จะรอคุณกลับมา" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งฟ้ารดารีบหลบสายตาทันทีเธอ

เสียงหัวเราะเจี๊ยวจ๊าวดังไปทั่วบ้านตั้งแต่เช้าเด็กหญิงตัวน้อยในชุดกระโปรงสีครีมกำลังคานหนีพ่อของตัวเองอย่างสนุกสนานอยู่บนพรมผืนใหญ่กลางห้องรับแขก"อ๊ะ! อะ" เสียงเล็กๆดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มฟันน้ำนมจนคนทั้งบ้านหรือหัวเราะเมื่อเห็นการกระทำนั้น"คุณหนูหนีพ่ออีกแล้วนะคะ"ป้านวลหัวเราะเบาๆขณะยืนมองภาพตรงหน้าส่วนคนที่กำลังนั่งกางแขนอยู่บนพื้นกับถอนหายใจออกมายาวๆเพลิงผาวันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำธรรมดาต่างจากภาพลักษณ์มาเฟียผู้น่าเกรงขามและพ่อเลี้ยงของไร่ที่คนภายนอกเคยเห็นโดยสิ้นเชิงเพราะตอนนี้เขากำลังโดนลูกสาววัย 1 ขวบปฏิเสธอย่างเนื้อเยื่อใย"มาหาพ่อเร็วครับ" เพลิงผาเรียกลูกสาวเสียงอ่อนแต่เจ้าตัวเล็กกลับหัวเราะคิกครับก่อนคลานอ้อมไปอีกทางทันทีจนคนทั้งบ้านเริ่มขำกันหนักกว่าเดิมโดยเฉพาะพวกสาวใช้เด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาเหมือนฟ้ารดาเรากับแกะโดยเฉพาะดวงตากลมโตและแก้มยุ้ยนิ่มๆนั่นแต่สิ่งเดียวที่เหมือนเพลิงผาชัดมากก็คือความดื้อ"เมื่อกี้ยังให้แม่อุ้มอยู่เลยนะ" เพลิงผาทำหน้าเหมือนคนน้อยใจ ฟ้ารดาก็กล้วยที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับหลุดขำกับการกระทำนั้น1 ปีที่ผ่านมาชีวิตของเธอเปลี่ยนไปมากจริงๆจากผู้หญิงเอาแต