ตอนที4 เพื่อนสามี

....

เธอคิดในใจคนในไร่คงจะรักเพลิงผามากจึงปฏิบัติกับเธอดีขนาดนี้พลอยทำให้เธออุ่นใจขึ้นว่าเธอจะได้อยู่ที่นี่ได้อย่างสงบ

"คุณฟ้า!" หญิงสาวหันไปมองก็เห็นว่าเป็นป้านวลที่เดินถือกล่องอะไรสักอย่างในมือเข้ามา

"นี่ค่ะพ่อเลี้ยงฝากมาให้"

"อะไรหรอค่ะ?"

"องุ่นที่เพิ่งเก็บเมื่อเช้าค่ะ" ฟ้ารดามองกล่องในหมู่ป้านวลอย่างฉันเขินๆเพราะตอนนี้มีสายตาของคนงานหลายคนที่จ้องอยู่พร้อมกับซุบซิบอะไรกันก็ไม่รู้

"นี่ขขนมถ้วยที่ลูกป้าทำเองคือ..พ่อเลี้ยงบอกว่าคุณชอบของหวาน" หญิงสาวชะงักเขารู้ได้ยังไงเมื่อคืนเธอแค่กินเค้กไปชิ้นเดียวเอง

"พ่อเลี้ยงใส่ใจเก่งนะคะ" ป้านวลพูดยิ้มๆฟ้ารดารีบหลบสายตาทันที

"นั่นสินะครับป้า ปกติพวกเราไม่เคยเห็นพ่อเลี้ยงจะใส่ใจใครมากเท่านี้มาก่อน" คนงานนี้ได้พูดขึ้น

"พอๆพวกเอ็ง ดูสินายหญิงเขินจนหน้าแดงแล้วนั่น..ไปๆไปทำงาน" หลังจากนั้นคนงานทุกคนก็แยกย้ายกันรวมทั้งฟ้ารดาด้วย

....

ช่วงสายของวันฟ้ารดาตัดสินใจเดินเล่นรอบฝ้ายคนเดียวเธอเริ่มชินกับบรรยากาศที่นี่มากขึ้นแม้จะยังไม่ชินกับสายตาคนงานที่มองเธอเหมือนเกรงใจเพราะเป็นคุณนายของไร่ก็ตาม

ระหว่างทางเดินเธอก็ได้ยินเสียงคนงาน 2 คนกำลังคุยกันอยู่

"เมื่อก่อนพ่อเลี้ยงไม่เคยกลับบ้านเร็วๆนะแก"

"ใช่ตั้งแต่มีนายหญิงเข้ามาพ่อเลี้ยงก็กลับมากินข้าวที่บ้านทุกวันเลยนะ" 

"ก็คงคลั่งรักเมียแหละ"

ได้ยินดังนั้นฟ้ารดาแทบสะดุดเท้าตัวเอง

"คลั่งรักอะไรกัน" เธอรีบเดินหนีทันทีแต่ไว้หน้ากลับร้อนผ่าวจนถึงใบหูที่แดงชาน

แต่ยังไม่ทันเดินไปไกลเสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังรถสีดำคันใหญ่เลื่อนเข้ามาจอดก่อนที่น้ำหนาวจะก้าวลงมา วันนี้เขาใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ธรรมดาแต่ต่อให้แต่งตัวสบายแค่ไหนก็ยังดูน่ากลัวอยู่ดี

"อ้าวเมียพ่อเลี้ยง! ทำไมมาเดินคนเดียวล่ะครับ" ฟ้ารดาขมวดคิ้วทันที

"ทำงานทุกคนต้องเรียกแบบนี้ด้วยค่ะ เรียกฟ้าเฉยๆก็ได้"

น้ำหนาวหัวเราะเสียงดัง

"ก็คุณเป็นจริงๆนี่ครับ"

"เรียกฉันว่าฟ้าเถอะค่ะ" 

"โอเคครับ!คุณฟ้า" ชายหนุ่มยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ ก่อนเดินเข้ามาใกล้อีกนิดเพื่อถามหาคนที่เขากำลังอยากเจอ

"ไอ้เพลิงอยู่ไหนครับ"

"น่าจะประชุมอยู่ค่ะ"

"อืม" น้ำหนาวกำลังจะเดินผ่านไปแต่จู่ๆก็หยุดเดินแล้วหันกลับมามองเธออีกครั้ง

"ขอถามจริงๆนะ"

"คะ?"

"ฟ้ากลัวมันไหม?" คำถามนี้เธอเคยได้ยินจากเพลิงผามาแล้ว หญิงสาวเงียบไปครู่นึงก่อนจะตอบเบาๆ

"ตอนแรกก็กลัวค่ะ"

"แล้ว...ตอนนี้?" ฟ้ารดาเม้มฝีปากเล็กน้อย

"ไม่รู้สิ.." น้ำหนาวมองสีหน้าเธออยู่คู่นึงก่อนจะหัวเราะเบาๆ

"แปลว่าคุณเริ่มไว้ใจ และเริ่มเปิดใจแล้วใช่ไหม"

"ไม่มีทาง!" เธอรีบโต้เถียงทันที น้ำหนาวยิ่งขำหนักกว่าเดิม

"ทำไมคนที่ไอ้เพลิงมันชอบถึงเป็นเหมือนกันทุกคนนะทั้งคนเก่าและคนใหม่" ฟ้ารดาขมวดคิ้วเป็นปม

"เขาเคยมีแฟนหรอคะ" น้ำหนาวชะงักกึกเมื่อเขาคิดได้ว่าหลุดปากพูดออกไป 'โธ่เอ้ยทำไมโง่อย่างนี้วะจะโดนไอ้เพลิงฆ่าไหมเนี่ย'

"ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอกครับใครก็เคยเคยนั่นแหละ" เขาตอบปัดๆ

"ฉันก็แค่ถามเฉยๆค่ะ"

"โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้ว" น้ำหนาวถอยไปยืนพิงรถก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ

"มันเคยมีคนเข้าหาเยอะแต่ไม่เคยจริงจังกับใครสักคนจนไปเจอผู้หญิงคนนึงที่คิดว่าจะแต่งงานด้วยแต่ไปๆมาๆวันหนึงผู้หญิงคนนั้นก็หนีจากมันไป...แต่มันก็หลายปีมาแล้วครับ"

"..."

"แต่หลังจากนั้นมันก็ไม่เคยเปิดใจให้ใครอีกเลยนะจนเมื่อเจอคุณนี่แหละ" หัวใจฟ้ารดากระตุกรูปอีกครั้งยังไม่ทันจะตอบอะไรเสียงทุ่มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง 

"ไอ้หนาว!" ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกันเพลิงผาเดินเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งเหมือนเดิมแต่สายตาเขากลับมองตรงมาที่ฟ้ารดาทันที

"มายืนตากแดดทำไมตรงนี้" หญิงสาวชะงักนี่เขาถามเธอหรอ

"ก็...แค่เดินเล่นค่ะ" เพลิงผามองหน้าเธออยู่ครู่นึงก่อนจะเอาร่มที่ตัวเองถือมามากลางไว้ให้เธอ

"คุณ!"

"แดดมันร้อน..เดี๋ยวไม่สบาย"

"ขอบคุณค่ะ"

การกระทำนั้นทำให้น้ำหนาวที่มองอยู่หลุดหัวเราะทันที

"โอ้โห หวงเมียจริงๆเลยนะมึง" เพลิงผาไม่ได้ตอบแต่สายตาคมเข้มกลับมองเพื่อนสนิทอย่าเอาเรื่องจนน้ำหนาวยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้

"โอเค กูไปเองก็ได้''

ก่อนเดินผ่านไปเขายังหันมาพูดกับฟ้ารดาอีกครั้ง

"ถ้ามันดุบอกผมนะครับเดี๋ยวช่วยดุคืน"

"ไอ้หนาว!" 

"ครับๆ ไปแล้วครับอย่าลืมไปคุยงานด้วยนะเว้ยกูจะรอที่ห้องรับแขก" พูดจบเขาก็รีบเดินหนีฉันทีพร้อมกับเสียงหัวเราะเหลือแค่ฟ้ารดากลับเพลิงผาเท่านั้น บรรยากาศเงียบลงทันที

"คุณคุยงานเสร็จแล้วหรอคะ "

"เสร็จแล้ว...คราวหน้าถ้าจะออกมาต้องถือร่มมาด้วยแดดมันร้อนถ้าคุณไม่สบายจะทำยังไงผมเป็นห่วง" คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้คนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าชะงักเล็กน้อยไม่คิดว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ด้วย

"พ่อเลี้ยงพูดแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่าคะ" เขาชะงักไปคู่นึง

"คุณเป็นคนแรกผมไม่เคยพูดแบบนี้กับใคร" ใช่สิ่งที่เขาพูดมันคือความจริงเขาไม่เคยห่วงใยใครเท่านี้มาก่อนและไม่เคยใช้คำนี้กับใครถึงแม้ว่าเขาจะเคยมีแฟนอยู่คนนึงก็ตามแต่ก็เหมือนไม่ได้สนิทกันแค่คบกันผ่านๆแม้เคยคิดว่าแต่งงานแต่ตอนนั้นเขาเองก็เริ่มไม่มั่นใจว่าเขารักผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า

ด้านฟ้ารดารู้สึกว่าทุกคำพูดของเขายิ่งทำให้เธอใจสั่นขึ้นเรื่อยๆทำไมเขาต้องคอยพูดอะไรแบบนี้ด้วย

.....

ช่วงเที่ยงของวันฟ้ารดาเดินหนีเพลิงผาเข้ามาช่วยงานในครัวอีกครั้งเพราะไม่อยากเจอสายตาของเพลิงผาตรงๆ บรรยากาศภายในห้องครัวดูวุ่นวายเล็กน้อยแม่คือหลายคนกำลังเตรียมอาหารกันอย่างวุ่นวาย

"คุณฟ้าจะมาช่วยงานที่ครัวหรอคะ"

"ใช่ค่ะมีอะไรให้ช่วยไหมคะ" เธอตอบกลับในทันที

อย่างน้อยอยู่ในครัวก็ทำให้เธอโลกฟุ้งซ่านได้บ้างแต่ดูเหมือนทั้งครัวจะรู้อะไรบางอย่างเพราะทุกคนแอบลอกยิ้มให้เธอตลอดเวลา

"มีอะไรกันหรือเปล่าคะหรือว่าหน้าฟ้ามีอะไรติด" แม่ครัวคนนึงหลุดขำ

"ก็เมื่อกี้พ่อเลี้ยงเดินมาดูคุณฟ้าที่หน้าประตูตั้งสามรอบเลยค่ะ" ฟ้ารดาชะงัก

"ห๊า?"

"จริงๆนะคะ"

"เอ่อ..เขาอาจจะหิวก็ได้มั้งคะ"

"แต่!..พ่อเลี้ยงไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนนะคะส่วนมากตอนเที่ยงเขาก็รอทานพร้อมคนงานคนอื่น" ฟ้ารดาหน้าร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย

"พวกพี่คิดไปเองหรือเปล่าคะ"

"ไม่หรอกค่ะ" แม่ครัวอีกคนที่พูดเสริม

"ตั้งแต่คุณฟ้าเข้ามา พ่อเลี้ยงก็เปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ"

ฟ้ารดารีบก้มหน้าหั่นผักทันทีแต่ริมฝีปากกับเผยรอยยิ้มเล็กๆออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวและแน่นอนไม่มีใครในคลัวพลาดเห็นรอยยิ้มนี้

....

พอตกเย็นฟ้ารดาและเพลิงผานั่งกินอาหารกันเงียบๆตามปกติฟ้ารดาพยายามกินข้าวอย่างเงียบที่สุด

แต่จู่ๆป้านวลก็พูดขึ้น

"วันนี้คุณฟ้าทำอาหารหลายอย่างเลยนะคะ..สงสัยอยากให้พ่อเลี้ยงได้ชิมฝีมือหลายๆอย่าง"

ฟ้ารดาแทบสำลักอาหาร

"ป้านวล!.."

เพลิงผมหลุดยิ้มเเละหันไปมองหน้าเธอทันที

"เหนื่อยไหม?"

"ไม่ค่ะ"

"ครั้งหน้าถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องทำให้แม่บ้านทำก็ได้มีตั้งหลายคน"

"ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น อีกอย่างอยู่เฉยๆฉันก็เบื่อ" เพลิงผามองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ

"อืม"

แม้ตอบออกไปแค่นั้นแต่สายตาของเขากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ฟ้าณดาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองว่ากำลังถูกมองจากเขา

เธอรู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ต้องถูกจ้องนานขนาดนี้หัวใจไม่รักดีก็เริ่มเต้นแรงอีกครั้ง...ไม่รู้ทำไมเวลาอยู่ใกล้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยแปลกๆ

นี้แหละที่อันตรายที่สุดคือเธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองยังอยากหนีการแต่งงานครั้งนี้อยู่หรือเปล่า...