ตอนที3 กลัวฟ้าร้อง

ตลอดทั้งวันฟ้ารดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย

ไร่แห่งนี้กว้างใหญ่เกินไปผู้คนมากมายก็จริงแต่ดูเหมือนว่าไม่ค่อยมีใครพูดกับเธอเลยและผู้ชายที่ชื่อเพลิงผาก็เป็นคนที่เธออ่านใจไม่ออกที่สุดหลังเขาไปคุยงานกับเพื่อนชื่อน้ำหนาว

ฟ้ารดาก็แทบไม่ได้เห็นเพลิงผาอีกเลยได้ยินเพียงจากป้านวลว่าเขาออกไปประชุมงานด้านนอกตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว

"พ่อเลี้ยงงานเยอะมากค่ะ" ป้านวลพูดพลางจัดดอกไม้ในห้องรับแขก

"บางวันกลับดึก บางวันก็ไม่ได้นอนเลย" ฟ้าลัรดานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาฟังแบบผ่านๆก่อนจะถาม

"แล้ว..เขาไม่เหนื่อยหรือไง"

"เหนื่อยสิคะ แต่พ่อเลี้ยงเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว"

"แบบไหน?" ป้านวลยิ้มบางๆก่อนจะตอบออกไป

"ชอบแบกความทุกข์ไว้คนเดียวค่ะ งานอะไรที่เขาทำได้เขาแทบไม่ให้ใครช่วยเลยทำเองหมด"

คำพูดนั้นทำให้ฟ้ารดาเงียบลงชั่วครู่เธอเผลอนึกถึงภาพตอนเช้าตอนที่เขานั่งอ่านเอกสารตั้งแต่เช้ามืดและตอนที่ลูกน้องพวกนั้นดูเกรงใจเขาจริงๆผู้ชายแบบนั้นคงไม่ได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายมากนักสินะ

"คุณฟ้าจะรับชาไหมคะ?"

"ไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวตอบเบาๆก่อนลุกขึ้นเดินออกมาที่ระเบียงด้านหลังบ้านลมเย็นของช่วงเย็นพัดผ่านพระอาทิตย์กำลังค่อยๆจะลับหลังภูเขาแสงสีส้มจนสวยเหมือนภาพวาด

มันสงบเกินไปสงบจนเธอรู้สึกเหงาแปลกๆแต่เธอไม่ควรรู้สึกอะไรกับที่นี่ทั้งนั้นเพราะอีกไม่นานเธอก็คงกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม ใช่มันควรเป็นแบบนั้น...

........

ตกดึกเพลิงผาก็ยังไม่กลับมาฟ้ารดานั่งดูโทรศัพท์อยู่ในห้องรับแขกใหญ่เพียงลำพังแต่แทบไม่ได้สนใจสิ่งที่กำลังเปิดอยู่เลยสายตาของเธอเอาแต่จ้องมองนาฬิกาเป็นระยะ 'สี่ทุ่มแล้ว'

"คุณฟ้าจะขึ้นไปพักผ่อนก่อนก็ได้นะคะ" ป้านวลเดินเข้ามาพูดกับเธอ ฟ้าเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะตอบออกไป

"เขายังไม่กลับมาอีกหรอคะ ปกติเขาจะกลับดึกตลอดหรอ?"

"ใช่ค่ะน่าจะดึก บางวันก็ถึงเช้า" ฟ้ารดาชงักเล็กน้อยกับสิ่งที่ตัวเองถามออกไป'ทำไมเธอต้องเป็นห่วงด้วย'

"ฉันแค่สงสัยเฉยๆนะคะไม่มีอะไร" ป้านวลยิ้มเหมือนดูออกทุกอย่างแต่ไม่ได้พูดอะไรหญิงสาวรีบลุกขึ้น

"งั้นเดี๋ยวฟ้าขึ้นไปข้างบนก่อนนะคะ"

" ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณฟ้า"

พอป้านวลพูดจบเธอก็ขึ้นไปข้างบนทันที อย่างรวดเร็วแต่ทันทีที่เข้าห้องเธอก็ต้องหยุดนิ่งเพราะนี่คือห้องของเธอและเขาห้องของสามีภรรยาเตียงนอนขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องชัดเจนเกินไปแม้เมื่อคืนจนเขาจะไปนอนที่โซฟาแต่คืนนี้ล่ะเขาจะยังไปนอนตรงนั้นอีกไหม?...หญิงสาวเริ่มรู้สึกแปลกขึ้นมาในอกเธอไม่เคยนอนร่วมห้องกับใครเลยโดยเฉพาะผู้ชายยิ่งเป็นผู้ชายตัวใหญ่ยิ่งและน่ากลัวแบบเพลิงผาแล้วยิ่งทำตัวไม่ถูกฟ้ารดารีบเดินเข้าห้องน้ำไปทันทีเพื่อชำระร่างกายราวกับพยายามลืมความคิดของตัวเอง

เกือบครึ่งชั่วโมงหญิงสาวจึงเดินออกมาในชุดนอนสีครีมเรียบๆพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กบนไหล่แต่ทันทีที่ประตูห้องน้ำเปิดออกเธอก็ชะงักเมื่อเจอเข้ากับคนที่เธอรอเมื่อช่วงหัวค่ำเพลิงผาพึงกลับมาแล้วชายร่างสูงกำลังยืนถอดนาฬิกาอยู่ข้างเตียงยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผมสีเข้มยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งกลับมาจากการทำงานหนักและเมื่อเขาหันมาเห็นเธอสายตาคมก็นิ่งไปชั่วขณะบรรยากาศทั้งห้องก็เงียบลงในทันทีฟ้ารดาเริ่มประหม่าโดยไม่รู้ตัวโดยเฉพาะตอนที่สายตาเขากว่ามองผ่านชุดนอนของเธอเพียงแวบเดียว,ไม่ได้จ้องนานแต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น

"คะ...คุณกลับมาแล้วหรอคะ" ทันทีที่พูดจากฟ้ารดาก็แทบอยากกัดลิ้นตัวเองตายเธอถามเหมือนภรรยาถามสามีกลับบ้านเลยปากไม่รักดีพรุ่งนี้จะแต่งงานกันแล้วแต่เธอก็ยังไม่ชิน

เขาพยักหน้าช้าๆ

"อืม"

"ทำไมกลับดึก"

"งานเยอะ" เขาตอบสั้นเหมือนเดิมก่อนถอดเสื้อออกแล้ววางพาดเก้าอี้ ฟ้ารดาเดือนหน้าหนีเล็กน้อยเธอยังอยู่ในห้องแท้ๆกลับยังกล้าถอดเสื้อโชว์อีกมันทำให้เธออึดอัดกว่าปกติเสียอีก

"คุณจะอาบน้ำไหมคะ เดี๋ยวฉันเตรียมน้ำให้" เธอถามเขา

"ไม่เป็นไรคุณนอนเถอะผมทำเองได้"

"งั้นฉันไปนอนแล้วนะ"

"ครับ"

อีกแล้วเขาพูดน้อยจนเธอไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไงแล้วนะ สุดท้ายๆฟ้ารดาจึงรีบขึ้นเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคุมจนถึงกลางออกไม่นานเสียงประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดและปิดลงอย่างเบาๆหญิงสาวแอบถอนหายใจ

'อะไรกันเนี่ยเธอถามตัวเองซ้ำๆทั้งที่แต่งงานแล้วแท้ๆแต่ทำไมเธอต้องประมาทขนาดนี้ด้วยถ้าได้ฟ้ารดาพยายามข่มตานอนแต่กลับไม่หลับเลย,เสียงน้ำจากห้องน้ำยิ่งทำให้เธอคิดฟุ้งซ่านกว่าเดิมจนกระทั่งประมาณ 20นาทีต่อมาประตูห้องน้ำจึงเปิดออกฟ้ารดารีบหลับตาทันทีโดยอัตโนมัติแม้ตัวเธอเองยังไม่รู้ว่าทำไปทำไมก็ตาม แสงฝีเท้าหนาค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆหัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทีละนิด ก่อนเพลิงผาจะหยุดยืนข้างเตียง

"ฟ้า"

เธอลืมตาขึ้นและรีบหันไปมองเขาแต่กลับพบว่าทั้งห้องมันมืดเกินไปเพราะตอนนี้ไฟทั้งคฤหาสน์และในไร่ดับหมดเกิดจากฝนตกอาจทำให้ต้นไม้ล้มทับสายไฟก็เป็นได้เธอเริ่มได้ยินเสียงฟ้าผ่าฟ้าร้อง...

"ได้ยินไหม?"

"ค่ะ" เธอตอบเขาผ่านความมืด

"กลัวหรือเปล่า"

ฟ้ารดารีบสายหน้าแม้มันจะไม่ชัดเจนเท่าไหร่แต่แสงจากข้างนอกก็สะท้อนเข้ามาข้างในพอให้เห็นหน้ากันลางๆ

"ปะ...เปล่า"

ทันใดนั้น!! เปรี้ยง!!!

เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้มันก็แรงพอที่จะทำให้เธอเผลอสะดุ้งจนลุกขึ้นและผ้าห่มก็ลดลงกองทีเอว เพลิงผามองเธออยู่ครู่หนึ่งและถอนหายใจเบาๆจากนั้นเขาก็นั่งลงแล้วล้มตัวนอนจนตัวของเขาและเธอแนบชิดกัน

"คุณจะทำอะไรคะ"

"ผมรู้ว่าคุณกลัวฟ้าร้องผมจะไม่ทำอะไรคุณหรอก"

"คุณฉันไม่ได้!" เธอตอบแบบตะกุตะกะ...ใช่เธอกลัวจริงๆแต่ก็พูดไม่ทันจบเสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นอีกครั้งและคราวนี้ฟ้ารดาหันไปกอดเพลิงผาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เพลิงผาตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ทั้งห้องเงียบลงทันทีหญิงสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเขาช้าๆก่อนจะพบว่าเพลิงผากำลังมองมือเธอที่กอดเขาอยู่ฟ้ารดารีบปล่อยทันที

"ขอโทษค่ะ...ฉันแค่ตกใจ"

"ครับ " เพลิงผาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เธอเหมือนเดิมก่อนจะพูดกับเธอเบาๆ

"นอนได้แล้ว" น้ำเสียงเขานิ่งมากและเบามากเช่นกันแต่แปลกทีมันกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยฟ้ารดามองผู้ชายตรงหน้าอยู่เงียบๆก่อนจะค่อยๆหลับตาลงช้าๆและเป็นครั้งแรกที่เธอใกล้ชิดเขาขนาดนี้โดยรู้ตัวเลยว่าเพลิงผานั้นรอบยิ้มมุมปาก เขาต้องขอบคุณสายฝนในคืนนี้ที่ทำให้เธอและเขาได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้ไม่นานนักเขาก็หลับตอนเธอไปยังอารมณ์ดี...

เช้าวันต่อมาบรรยากาศบนไร่เย็นสบายกว่าทุกวันหลังฝนตกหนักเมื่อคืนหมอบบางๆ รอยคลุมยอดเขาจนบรรยากาศดูเงียบสงบและนิ่งเหมือนภาพวาด

แต่สำหรับฟ้ารดา...

เช้านี้ไม่ได้สงบเลยสักนิด

"เมียพ่อเลี้ยงมาแล้ว!"

เสียงตะโกนดังขึ้นทันทีที่เธอก้าวเข้ามาใกล้ลานเก็บองุ่น หญิงสาวหยุดชะงักทันที

"สวัสดีครับนายหญิง"

"ตัวจริงสวยกว่าในรูปที่ผู้จัดการให้ดูอีกนะครับเนี่ย!" คนงานชายพูดขึ้นคนงานหลายคนพากันยิ้มกว้าง

"พ่อเลี้ยงต้องดูแลดีแน่ๆ เลย"

ฟ้าณดายืนนิ่งราวกับถูกสาปใบหน้าร้อนผ่าว

"ถ้าได้ยินมีอะไรเรียกให้พวกผมได้เลยนะครับ"

"ไม่ต้องเรียกนายหญิงก็ได้ค่ะ เรียกฟ้าเฉยๆ ก็พอ"

"โถ!เมียพ่อเลี้ยงนี่ถ่อมตัวจัง แถมยังใจดีอีก เมื่อวานได้ยินคนในโรงครัวบอกว่าไปช่วยทำอาหารด้วยอร่อยมากเลยจ้ะ" หญิงคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มดีใจ

"ใช่ๆ แกงมัสมั่นเมื่อวานนี้อร่อยมากเลยครับลูกกับเมียผมเนี่ยชมไม่ขาดปาก"

ฟ้ารดาเริ่มทำตัวไม่ถูกเธอไม่เคยถูกใครยกยอขนาดนี้มาก่อนแถมยังรุมล้อมกันเต็มซะด้วย