All Chapters of Maid ng Gwapong CEO: Chapter 11 - Chapter 20

Tahimik kong inayos ang mga gamit na ibinigay ni Sir Ethan. Ang bagong bag ay isinabit ko sa balikat ko habang maingat kong inilagay ang cellphone sa loob nito. Ayon sa kanya, 'yon na raw ang gagamitin ko mula ngayon. Hindi ko na lamang siya kinontra. Makalipas ang ilang minuto ay huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking hotel. Napatingala ako. "Wow..." Hindi ko maiwasang mamangha sa laki at ganda nito. Pagkababa namin ng sasakyan ay agad akong sumunod kay Sir Ethan papasok sa loob. Lalong nanlaki ang mga mata ko nang makarating kami sa function hall. Napakalawak nito. Maliwanag ang mga ilaw, elegante ang mga dekorasyon, at puno ng mga taong nakasuot ng mamahaling damit. Bigla tuloy akong nailang. Pakiramdam ko ay hindi ako nababagay sa lugar na iyon. Tahimik akong naglalakad sa tabi ni Sir Ethan habang pinagmamasdan ang paligid. Ngunit bago pa kami tuluyang makapasok sa loob ay bigla niyang hinawakan ang kamay ko. Natigilan ako. Napatingin ako sa magkahawak naming kamay

"Alam mo ba, sa bahay nila parang mababaliw na ako." Napatawa si Luke habang nakikinig sa'kin. "Bakit naman?" Huminga muna ako nang malalim bago sumagot. "Kasi halos wala akong makausap." Napailing ako. "Kaya nga minsan kinakausap ko na lang ang mga halaman sa garden." Natahimik siya sandali bago tuluyang natawa. "Hindi ako nagbibiro." Nakasimangot kong saad. "May mga pangalan pa nga 'yon." Mas lalo siyang natawa. "Arabella, seryoso ka ba?" "Oo!" Depensa ko. "Eh ano'ng gagawin ko? Hindi naman nagsasalita ang amo ko." Napabuntong-hininga ako. "Kapag may iuutos, message, Tapos kapag kakausapin mo, isang salita lang ang sagot." "Kapag nagsalita naman, parang galit sa buong mundo." Napahawak si Luke sa noo habang pinipigilan ang pagtawa. "Grabe ka naman kay Ethan." "Totoo naman!" Agad kong sagot. "Parang may atraso ang buong sangkatauhan sa kanya." Napailing siya habang nakangiti. Sa totoo lang, parang sanay na siya sa mga reklamo tungkol sa kaibigan n'ya. Tahimik ako

Dinala ako ni Miles sa mesa kung saan naroon ang ilan sa mga kaibigan at kakilala n'ya. Isa-isa niya akong ipinakilala sa kanila. Mabuti na lamang at mababait ang mga ito kaya kahit papaano ay nabawasan ang kaba ko.Matapos ang ilang minutong pakikipagkilala ay sabay kaming naupo sa isang bakanteng mesa. Ngumiti si Miles sa akin bago inilapag ang kanyang baso."Matagal na kayo ni Kuya?" Bigla nitong tanong habang may matamis na ngiti sa labi. Napakurap ako.Muntik pa akong mabulunan sa iniinom kong juice. "Bago lang kami." Ngumiti ako para hindi halatang kinakabahan. Tumango naman s'ya. Ngunit halatang hindi pa siya tapos magtanong. "Ano ba ang nagustuhan mo kay Kuya?" Napatingin ako sa kanya.Kung alam mo lang talaga, Miles. Puro pagpapanggap lang ito. At kung may nagustuhan man ako sa kuya mo, hanggang ngayon hinahanap ko pa rin. Tahimik akong napaisip. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.Dahil sa totoo lang, wala naman talaga kaming relasyon. At halos araw-araw pa nga kaming na

Binabad ko muna ang karne nang muli kong marinig ang pagtunog ng doorbell. Agad akong kinabahan. Shit! Baka bumalik ang daddy niya. Patay tayo nito. Mabilis akong nagtungo sa pintuan upang tingnan kung sino ang nasa labas. Nang silipin ko iyon, agad namang nawala ang kaba ko nang makita si Miles na nakatayo roon. "Hello, Arabella," bati niya na may malapad na ngiti sa labi. Napangiti rin ako at binuksan nang mas maluwang ang pinto. "Halika, pasok ka." Pumasok siya sa loob habang hindi nawawala ang ngiti sa kanyang mukha. Hindi ko tuloy maiwasang magtaka kung bakit parang napakasaya niya ngayong araw. Nang makapasok kami sa loob ng bahay, itinuro ko ang sofa sa sala. "Maupo ka muna. Tatawagin ko lang ang kuya mo," sabi ko. Umiling siya at bahagyang natawa. "Huwag na. Ikaw naman ang pinuntahan ko rito, hindi ang kuya ko," sagot niya habang nakangiti. Napakunot-noo ako bago napangiti. "Ooh, okay. Sandali lang ha? Nagluluto kasi ako." Nagpaalam na sana akong pumunta sa kusina upa

Hindi nagtagal ay nakatulog na rin ako. Maaga akong nagising kinabukasan. Bandang alas kuwatro pa lamang ng madaling-araw nang tumunog ang alarm ng cellphone ko. Napabuntong-hininga ako habang bumabangon mula sa kama. Isa na namang mahabang araw. Agad akong naligo at nagbihis bago sinimulan ang mga gawain ko sa bahay. Tahimik ang buong bahay habang naglilinis ako. Mukhang mahimbing pa ang tulog ni Ethan. Matapos kong linisin ang sala, kusina, at iba pang bahagi ng bahay ay nagtungo naman ako sa paborito kong lugar. Ang garden. Bitbit ang hose at maliit na pandilig, isa-isa kong nilapitan ang mga alaga kong bulaklak. Ngumiti ako nang makita ang mga bagong usbong at mga namumulaklak na rosas. "Wow." Napangiti ako. "Ang gaganda n'yo na ah." Marahan kong diniligan ang mga ito. "At ang tataba n'yo pa." Napahagikgik ako sa sarili kong sinabi. Kung may makakakita talaga sa akin, baka isipin nilang baliw ako. Pero wala akong pakialam. Kahit paano, ang mga bulaklak lang ang matiyagang nak