All Chapters of My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Chapter 101 - Chapter 108

Lumipas ang tatlong araw ng walang patid na pag-aalaga ko kay Nathaniel. Sa loob ng tatlong araw na iyon, natutunan kong itago ang sakit sa tuwing maririnig ko ang ibang pangalan sa kanyang mga panaginip. Pinili kong maging pader na sandigan niya—matatag, tahimik, at hindi natitinag ng anumang lamig na ipinapakita niya.Tanghaling tapat noon, at tahimik ang buong private room. Ang tanging naririnig lamang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang paminsan-minsang pagpatak ng tubig mula sa baso. Nakaupo ako sa gilid ng kanyang higaan, hawak ang isang maliit na palanggana na may malamig na tubig at isang malambot na puting towel.Dahan-dahan kong pinupunasan ang kanyang braso, mula sa kanyang balikat pababa sa kanyang mga daliri. Maingat ang bawat galaw ko upang hindi magalaw ang swero at ang mga benda sa kanyang dibdib.Habang nakatitig ako sa kanyang braso, naramdaman ko ang pagbaling ng kanyang ulo patungo sa akin. Nakatitig siya sa aking mga kamay, bago dahan-dahang inangat ang kanyang

Mabilis na lumipas ang isang linggo. Sa bawat araw na nagdaan, kitang-kita ang mabilis na paggaling ni Nathaniel. Ang dating napakaputla at nanghihina niyang katawan ay untI-unti nang nababawi ang dating lakas. Mas maayos na ang kanyang paghinga, mas buo na ang kanyang boses, at higit sa lahat, naging napaka-stable ng tibok ng kanyang puso ayon sa mga resulta ng kanyang huling ECG at mga laboratory test.Nang pumasok ang kanyang attending physician kasama ang mga nurse upang suriin ang kanyang lagay, isang napakagandang balita ang dinala nito sa amin."Napakaganda ng recovery ni Mr. Remo," nakangiting pahayag ng doktor habang tinitingnan ang chart nito. "Kapag nagpatuloy ang ganitong magandang progreso sa loob ng dalawang araw, maaari ka na naming i-discharge, Nathaniel."Nang marinig ko ang mga salitang iyon, pakiramdam ko ay napawi ang lahat ng pagod, puyat, at sakit na dumaan sa akin sa mga nakalipas na linggo. Masayang-masaya ako. Halos hindi ko mapigilan ang mapangiti habang nak

Pagkalipas ng dalawang araw, opisyal nang inilabas si Nathaniel sa ospital.Ako ang nag-asikaso ng kanyang mga gamit at humawak ng kanyang kamay habang dahan-dahan kaming naglalakad patungo sa nakaparadang sasakyan. Bagaman maayos na ang kanyang paghinga at nakakalakad na siya nang bahagya, nanatili pa ring tahimik si Nathaniel—ang kanyang mga mata ay patingin-tingin sa akin, tila sinusuri pa rin ang mga bahagi ng kanyang utak na pilit na bumabangon mula sa amnesia.Inakala ko na dadalhin siya ni Alden sa isang bagong condominium o sa isang modernong bahay na binili niya kamakailan. Ngunit habang unti-unting bumabagal ang andar ng sasakyan at lumiliko ito sa isang pamilyar na kalsada, mabilis na tumalon ang puso ko sa aking dibdib.Nang huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking iron gate, napatingin ako sa labas ng bintana.Nanlaki ang aking mga mata at napahawak ako sa aking bibig.Ito ang dating bahay namin. Ang bahay kung saan kami nagmula, ang bahay na pinagsuhan namin ng am

Sa sobrang pagod ng aking katawan sa walang sawang pag-aalaga sa kanya sa buong maghapon, hindi ko namamalayang nakatutog na pala ako habang nakasandal ang aking ulo sa gilid ng kanyang kama. Ang malambot na kumot at ang payapang tunog ng kanyang paghinga ang naging duyan ng aking pagpapahinga matapos ang napakahabang araw.Lumalim ang aking tulog ng hindi ko na namamalayan.Bahagyang gumalaw ang aking mga talukap nang maramdaman ko ang bahagyang pagbabago sa hangin ng silid—isang marahang paghaplos na tila napakahalaga at napakaingat.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata.Ang unang salubong sa aking paningin ay ang malalalim at maitim na mga mata ni Nathaniel. Nakatitig siya sa akin. Hindi iyon ang matabang o nangingilalang tingin ng isang taong may amnesia; naroon ang isang uri ng lambing, lalim, at pagkilala na matagal ko nang pinanabikang makita muli. Nakaangat ang kanyang kamay, ang mga daliri ay marahang naglalaro sa ilang hibla ng aking buhok na nahulog sa aking mukha.