All Chapters of My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Chapter 261 - Chapter 269

Lumipas ang isa pang buwan, at mas naging madalas ang pagkikita naming tatlo: may mga pagkakataong sabay kaming kumakain pagkatapos ng trabaho, may mga pagkakataong nagkakape kami tuwing Linggo, at kung minsan, kapag masyadong pagod si Magnus sa trabaho, si Drevin ang kusang nagdadala ng pagkain sa kaniyang opisina.“Kaibigan ko siya,” paliwanag ni Drevin nang minsang tinanong ko kung bakit siya nag-abala.“Kaibigan mo rin naman ako. Bakit hindi ko kain pinadalhan ng pagkain?”“May pagkain ka sa bahay.”“At si Magnus?”“Wala siyang oras magluto.”Napataas ang kilay ko. “At alam mo iyon dahil?”Napatingin siya sa akin, saglit na natahimik, bago nagkibit-balikat. “Dahil sinabi niya sa akin.”“Ah.”Hindi ko na siya kinulit, ngunit nang gabing iyon habang nakahiga ako sa kama, hindi ko maiwasang maalala ang paraan ng pagkakasabi niya—parang natural na natural para kay Drevin na alamin kung kumain na si Magnus, kung nakauwi na ito, kung pagod ba ito, at kung kailangan ba nito ng tulong. Hi

Napailing ako habang pinagmamasdan silang dalawa, at doon ko napansin ang isang bagay: walang pag-aalinlangan si Drevin sa harap ni Magnus, walang pagtatago, at walang pag-iingat sa bawat salitang binibitawan niya. Hindi niya kailangang magpaliwanag kung bakit siya ganoon o kung bakit ganoon ang kaniyang nararamdaman; si Magnus naman ay hindi mukhang naguguluhan o natatakot, kundi tila mas payapa pa kaysa sa matagal ko nang nakikita.“Then one day,” patuloy ni Drevin, “I realized that I wanted to be the person he looked for when he had a bad day. I wanted to be the person he told his good news to. I wanted to know what made him laugh, what made him angry, and what made him happy.”Napayuko siya sandali. “And that scared me.”“Why?” mahinang tanong ko.“Dahil hindi ko inaasahan.” Tumingin siya sa akin. “At dahil ayokong masira ang pagkakaibigan namin. Alam kong may sarili siyang nakaraan, alam kong may mga bagay siyang kailangang unawain tungkol sa sarili niya, at ayokong pilitin siyan

Muli kaming nagtawanan, at sa pagkakataong iyon, alam kong magiging maayos ang lahat—hindi dahil sigurado akong hindi sila masasaktan o dahil alam kong magiging madali ang kanilang relasyon, kundi dahil naniniwala akong kaya nilang maging tapat sa isa’t isa, at kaya naming panatilihin ang aming pagkakaibigan kahit may mga bagong damdaming umusbong sa pagitan nila.Hindi ko kailangang kontrolin ang kinabukasan; sapat nang harapin namin ito nang may katapatan, paggalang, at pagmamahal.Matapos ang pag-amin nila, naging mas bukas na sa akin ang dalawa—hindi na nila kailangang magkunwaring walang kakaiba sa pagitan nila, hindi na nila kailangang magpalusot kapag gusto nilang magkasama, at hindi na rin nila kailangang magpanggap na nagkataon lamang ang mga simpleng pag-aalala nila sa isa’t isa. Minsan, kapag nagkikita kami, magkatabi na silang umuupo: si Magnus ang nagdadala ng paboritong kape ni Drevin, si Drevin ang kusang dumadaan sa opisina ni Magnus upang ihatid ang pagkain nito, at k

“Belle?”Napabalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang boses ni Magnus.“Hmm?”“Okay ka lang diyan?”Napangiti ako. “Oo naman.”“You're smiling.”“Masama ba?”Umiling siya. “No. I like seeing you happy.”Napatingin ako kay Drevin. Nakatingin din siya sa akin mula sa passenger seat. “Me too,” sabi niya.At sa simpleng mga salitang iyon, naramdaman kong may isang bagay sa loob ko na tuluyang kumalas: hindi ko na kailangang hanapin ang dating pangarap ko sa mga mata ni Drevin, hindi ko na kailangang magtanong kung may pag-asa pa ba, at hindi ko na kailangang hintayin ang isang araw na hindi naman niya ipinangako.Dahil sa harapan ko, naroon ang dalawang taong mahalaga sa akin—hindi sila ang naging sagot sa lahat ng panalangin ko, ngunit naging bahagi sila ng buhay na natutuhan kong mahalin. At sa pagkakataong iyon, sapat na iyon.Kaya ngumiti ako sa kanila: isang ngiting walang hinihinging kapalit, isang ngiting hindi nagtatago ng sakit, at isang ngiting nagmula sa isang pusong natutong