My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

Nang tuluyang sumara ang pinto at iwan ako ni Reina, parang nawalan ng lakas ang aking buong katawan. Napasandal ako sa aking executive chair, habang ang aking mga mata ay nakatitig lamang sa bakanteng upuan sa aking tapat. Nahulog ako sa isang napakalalim at magulong pag-iisip.Sakit sa puso. Limampung porsyentong tsansa na mabuhay.Paulit-ulit na umuusad ang mga salitang iyon sa aking utak na parang isang sirang plaka. Pilit kong inaanalisa kung ano ba talaga ang totoong kalagayan ni Nathaniel. Kaya ba siya lumayo noon? Kaya ba nagmamadali siyang ilipat sa akin ang proyektong ito? Nabubuo ang mga hinala sa aking isipan, mga hinalang natatakpan ng takot. Subalit sa kabila ng matinding kaba na lumulukob sa aking dibdib, pinanindigan ko ang aking pasya: wala akong plano na puntahan siya sa ospital.Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata at huminga nang malalim upang pigilan ang aking sarili. Ayaw ko na. Ayaw ko nang masaktang muli. Masyadong matagal kong binuo ang aking sarili mata

Parang pinipiga ang aking baga. Hindi ako makahinga sa labis na sakit na biglang sumakop sa aking buong pagkatao. Ang bawat hangin na sinusubukan kong lagukin ay tila may kasamang bubog na sumasaksak sa aking lalamunan. Napakapit ako sa laylayan ng suot kong damit habang nakaluhod pa rin sa sahig ng library, yakap-yakap ng aking amang si Ray na patuloy rin sa tahimik na pagluha.Ang akala ko... ang buong akala ko ay ako lang ang biktima sa kwentong ito. Sa loob ng maraming taon, binuo ko ang aking buhay sa paniniwalang ako lang ang labis na nasaktan noong mga panahon na akala ko ay niloko at ipinagpalit ako ni Nathaniel kay Allheyn. Inalagaan ko ang galit na iyon. Ginawa ko itong kalasag upang huwag nang muling magtiwala, upang maging matatag na ina sa aming mga anak, at upang patunayan sa sarili ko na kaya kong mabuhay nang wala siya.Iyon pala ay tahimik itong lumalaban para sa amin. Habang isinusumpa ko ang kanyang pangalan gabi-gabi, dinala niya sa kanyang mga balikat ang krus ng

Dahan-dahan kong pinihit ang hawakan ng pinto at itinulak ito papasok. Sa aking paghakbang, agad na sumalubong sa aking ilong ang napakalakas at masangsang na amoy ng antiseptic sa loob ng silid. Malamig din ang hangin dito, isang uri ng lamig na tila ba nagpapakita ng kalungkutan ng taong nag-iisa sa loob.Naka-dim ang mga ilaw ng kwarto. Tanging ang liwanag lamang mula sa mga screen ng nakakabit na makina sa tabi ng kama ang nagbibigay ng kaunting liwanag. Doon, nakita ko si Nathaniel. Nakahiga siya sa kama, nakatagilid patalikod sa direksyon ng pinto, kaya naman hindi niya agad nakita ang aking pagpasok. Mukha siyang napakaliit sa ilalim ng makapal na kumot ng ospital. Ang kanyang likod ay tila ba mas makitid kaysa sa naaalala ko, isang patunay kung gaano siya pinanghina ng kanyang karamdaman.Bago ko pa man maisara nang tuluyan ang pinto, narinig ko na ang tinig ng lalaki. Mahina ito, paos, at may bakas ng matinding pagod."Reina... sinabihan na kita na ayaw ko muna ng may kasama

Mabilis na lumipas ang gabi, at sa bawat pag-ikot ng kamay ng relo ay mas lalong bumibigat ang aking dibdib. Nang sumapit ang alas-singko ng madaling araw, unti-unti nang sumilip ang unang liwanag ng araw sa bintana ng silid. Kasabay nito ang pagpasok ng ilang nurse upang ihanda si Nathaniel para sa kanyang operasyon. Ito na ang oras na pinaka-kinatatakutan ko, ngunit ito rin ang oras na magdadala sa amin sa bagong simula.Bago siya isakay sa stretcher, nagkaroon kami ng pagkakataon na magkausap sa huling pagkakataon. Napakahigpit ng hawak niya sa aking kamay, tila ba natatakot na kapag bumitaw siya ay hindi na niya ako muling makikita."Khendra," mahina niyang tawag, habang pilit na ngumingiti upang palakasin ang loob ko. "Kung sakaling... kung sakaling hindi maging maganda ang resulta bukas...""Huwag mong sasabihin 'yan, Nathaniel," mabilis kong pinutol ang kanyang sinasabi habang lumuluha. "Walang 'kung sakaling'. Lalabas ka rito nang buhay at malakas. Nangako ka sa akin, di ba?"

Labindalawang oras na ang lumipas. Labindalawang oras na walang katiyakan, walang balita, at walang ibang ginawa kundi ang mag-abang sa bawat yapak ng taong dadaan sa pasilyo. Ang bawat patak ng segundo sa orasan ay tila isang mabigat na parusa. Hindi ko na kinaya ang bigat ng katahimikan sa tapat ng operating room, kaya naman dinala ako ng aking mga paa pababa sa unang palapag, kung nasaan ang maliit at tahimik na chapel sa loob ng ospital.Nang itulak ko ang pinto ng chapel, sinalubong ako ng amoy ng kandila at ng isang uri ng kapayapaan na matagal ko nang hindi nararamdaman. Walang ibang tao roon. Ang tanging naroon lang ay ang banayad na liwanag na nagmumula sa altar at ang imahe ng Panginoon. Naglakad ako patungo sa unahan at dahan-dahang lumuhod sa sahig, hinayaang bumagsak ang aking buong katawan at ang natitira kong lakas.Doon, sa harap ng altar, tuluyan nang bumigay ang aking dibdib. Umiyak ako nang tahimik, ang mga luha ko ay mabilis na pumatak sa aking mga nakalapat na pal