登入Araw-araw, kapag sumisikat ang araw, mas nakikita ko ang pagbabalik ng lakas sa kanyang mga binti. Hindi na niya kailangan ang labis na suporta kapag pumupunta sa banyo. Kahit nandoon pa rin ako upang mag-alalay at siguraduhing ligtas siya, kitang-kita ang panunumbalik ng kanyang sigla at kumpiyansa sa sarili.Isang umaga habang naghahanda ako ng almusal sa kusina, naramdaman ko ang dalawang braso na marahang yumakap sa aking baywang mula sa aking likod. Napasinghap ako sa gulat ngunit agad ding napangiti nang maamoy ko ang pamilyar na amoy ng kanyang kasuotan at ng bagong ligo niyang katawan."Nathaniel!" gulat kong sabi habang nakasandal ang kanyang baba sa aking balikat. "Bakit ka tumayo nang mag-isa? Sabi ko sa iyo tawagin mo ako kapag bababa ka!"Marahan siyang tumawa—isang tunog na matagal kong hindi narinig at napakasarap sa tainga. "Gusto kitang sorpresahin. At saka, pakiramdam ko ay malakas na talaga ang mga binti ko ngayon. Tingnan mo, kaya na kitang yakapin nang mahigpit."
Sa sobrang pagod ng aking katawan sa walang sawang pag-aalaga sa kanya sa buong maghapon, hindi ko namamalayang nakatutog na pala ako habang nakasandal ang aking ulo sa gilid ng kanyang kama. Ang malambot na kumot at ang payapang tunog ng kanyang paghinga ang naging duyan ng aking pagpapahinga matapos ang napakahabang araw.Lumalim ang aking tulog ng hindi ko na namamalayan.Bahagyang gumalaw ang aking mga talukap nang maramdaman ko ang bahagyang pagbabago sa hangin ng silid—isang marahang paghaplos na tila napakahalaga at napakaingat.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata.Ang unang salubong sa aking paningin ay ang malalalim at maitim na mga mata ni Nathaniel. Nakatitig siya sa akin. Hindi iyon ang matabang o nangingilalang tingin ng isang taong may amnesia; naroon ang isang uri ng lambing, lalim, at pagkilala na matagal ko nang pinanabikang makita muli. Nakaangat ang kanyang kamay, ang mga daliri ay marahang naglalaro sa ilang hibla ng aking buhok na nahulog sa aking mukha.
Sa mga sumunod na araw matapos makauwi sa bahay, sobrang tutok ang aking pag-aalaga kay Nathaniel. Bagaman nakalabas na siya ng ospital, nanatiling napakahina ng kanyang katawan dahil sa epekto ng operasyon at ng mahabang panahong pagkakaratay. Ang bawat kilos niya ay nangangailangan pa rin ng suporta at gabay.Wala akong sinayang na sandali. Ibinuhos ko ang aking buong panahon upang masigurong hindi siya mahihirapan sa anumang bagay.Dahil sa matinding panghihina ng kanyang mga binti at braso, maging ang pagpunta sa banyo ay kinakailangan ng aking tulong. Sa tuwing mararamdaman niyang kailangan niyang gumamit ng palikuran, agad ko siyang inaalalayan mula sa kama. Inilalagay ko ang kanyang isang braso sa aking balikat at dahan-dahan kaming naglalakad patungo sa banyo.Sa loob ng banyo, kapag kailangan niyang umihi, nahihiya man siya noong una at nag-aalangan, pinalipas ko ang anumang pagkailang."Ako na, Nathaniel... huwag ka nang mahiya sa akin," malambing kong bulong sa kanya sa tu
Pagkalipas ng dalawang araw, opisyal nang inilabas si Nathaniel sa ospital.Ako ang nag-asikaso ng kanyang mga gamit at humawak ng kanyang kamay habang dahan-dahan kaming naglalakad patungo sa nakaparadang sasakyan. Bagaman maayos na ang kanyang paghinga at nakakalakad na siya nang bahagya, nanatili pa ring tahimik si Nathaniel—ang kanyang mga mata ay patingin-tingin sa akin, tila sinusuri pa rin ang mga bahagi ng kanyang utak na pilit na bumabangon mula sa amnesia.Inakala ko na dadalhin siya ni Alden sa isang bagong condominium o sa isang modernong bahay na binili niya kamakailan. Ngunit habang unti-unting bumabagal ang andar ng sasakyan at lumiliko ito sa isang pamilyar na kalsada, mabilis na tumalon ang puso ko sa aking dibdib.Nang huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking iron gate, napatingin ako sa labas ng bintana.Nanlaki ang aking mga mata at napahawak ako sa aking bibig.Ito ang dating bahay namin. Ang bahay kung saan kami nagmula, ang bahay na pinagsuhan namin ng am
Napatitig ako sa kanya nang ilang segundo bago ko ganap na naunawaan ang punto ng kanyang biro. Natawa ako nang bahagya—isang tunay, magaan, at malayang tawa na matagal nang hindi lumalabas sa aking mga labi. Alam kong sinabi iyon ni Reina hindi upang manakot, kundi upang ipaalala sa akin kung gaano ako kaswerte na magkaroon ng pangalawang pagkakataon sa pag-ibig kasama ang lalaking pinakamamahal ko."Hindi ko hahayaang mangyari 'yun, Reina," nakangiti kong sagot nang may buong paninindigan sa aking boses. "Hinding-hindi ko na siya muling pakakawalan pa."Ngumiti nang napakatamis si Reina at dahan-dahang tumango. "Mabuti naman kung ganoon. Dahil karapat-dapat kayong dalawa na maging masaya matapos ang lahat ng matitinding bagyong pinagdaanan ninyo."Tumingin ako nang diretso sa mga mata ng doktora. Sa kabila ng panlabas niyang katatagan, nakikita ko ang labis na kabutihan sa kanyang kaluluwa. Ang babaeng ito ang naging instrumento ng langit upang panatilihing humihinga ang lalaking ma
Mabilis na lumipas ang isang linggo. Sa bawat araw na nagdaan, kitang-kita ang mabilis na paggaling ni Nathaniel. Ang dating napakaputla at nanghihina niyang katawan ay untI-unti nang nababawi ang dating lakas. Mas maayos na ang kanyang paghinga, mas buo na ang kanyang boses, at higit sa lahat, naging napaka-stable ng tibok ng kanyang puso ayon sa mga resulta ng kanyang huling ECG at mga laboratory test.Nang pumasok ang kanyang attending physician kasama ang mga nurse upang suriin ang kanyang lagay, isang napakagandang balita ang dinala nito sa amin."Napakaganda ng recovery ni Mr. Remo," nakangiting pahayag ng doktor habang tinitingnan ang chart nito. "Kapag nagpatuloy ang ganitong magandang progreso sa loob ng dalawang araw, maaari ka na naming i-discharge, Nathaniel."Nang marinig ko ang mga salitang iyon, pakiramdam ko ay napawi ang lahat ng pagod, puyat, at sakit na dumaan sa akin sa mga nakalipas na linggo. Masayang-masaya ako. Halos hindi ko mapigilan ang mapangiti habang nak
"SALAMAT, Attorney."Nakipagkamay ako sa abogado na nag-asikaso ng tuluyang paghihiwalay namin ni Nathaniel."Anytime, Khendra. Kung may kailangan ka pa, tawagan mo lang ako," nakangiting sagot niya bago inayos ang mga papeles at lumabas ng pribadong silid sa coffee shop.Naiwan akong mag-isa. Daha
POV: KhendraIlang taon na ang nakalipas simula nung malaman kong may PCOS ako. Dahil doon, nasanay na akong hindi regular ang dalaw ko. Minsan buwan ang binibilang bago ako muling duguin. Kaya nung mapansin kong tatlong buwan na akong walang dalaw, hindi ako natakot. Sanay na ako.Ngunit sa pagkak
“Tumawag kayo ng ambulansya! Ngayon na!”Ang pasigaw na utos ni Nathaniel ay umalingawngaw sa buong bahay. Rinig ko ang taranta at takot sa kanyang boses, pero parang napakalayo na nito sa pandinig ko. Parang may makapal na pader na biglang humarang sa akin at sa mundo. Ang tanging nararamdaman ko
Hindi ko na nilingon si Nathaniel kahit anong lakas ng sigaw niya sa likod ko.Wala nang espasyo sa dibdib ko para sa mga paliwanag niya—masyadong masikip, masyadong masakit. Para akong unti-unting nilalamon ng pait habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang tagpong iyon.Ang babaeng halos yaka







