บททั้งหมดของ My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): บทที่ 91 - บทที่ 100

Walong oras. Walong mahabang oras pa ang aming hinintay sa tapat ng saradong pinto ng operating room matapos ang matinding kaguluhan sa loob.Sa bawat pag-ikot ng segundo sa orasan sa pader, pakiramdam ko ay dahan-dahang binabawasan ang natitirang buhay ko. Ang takot na nararamdaman ko ay walang pagsidlan. Wala na itong lalagyan sa aking dibdib—sobrang sikip, sobrang sakit, na halos hindi na ako makahinga nang maayos. Nakaupo ako sa malamig na bench, habang si Alden naman ay paulit-ulit na naglalakad sa aking tapat, nanginginig at pabalik-balik na tinititigan ang nakasinding pulang ilaw sa ibabaw ng pintuan.Sa loob ng walong oras na iyon ng nakakabinging katahimikan, sari-saring masasamang senaryo ang patuloy na pumasok at naglaro sa aking isipan.Unang pumasok sa utak ko ang imahe ng paglabas ni Reina mula sa pintuan. Naisip ko na lalakad siya patungo sa amin nang dahan-dahan, nakatungo ang ulo, at umiiyak. Sasabihin niya sa akin ang mga salitang pinakakatakutan ko: “Patawarin mo a

Nailipat na si Nathaniel sa Intensive Care Unit (ICU). Sa loob ng silid na ito, mas tahimik at mas malamig kaysa sa dating kwarto niya. Ang tanging naririnig lamang ay ang tila musika at regular na tunog ng beep... beep... beep... mula sa heart monitor, kasabay ng mahinang hangin na nagmumula sa makina ng respirator na tumutulong sa kanyang paghinga.Nakahiga si Nathaniel sa gitna ng silid, mukhang napakatahimik at napakapayapa. Wala pa rin siyang malay dahil sa tindi ng anesthesia at sa matinding pagod na pinagdaanan ng kanyang katawan matapos ang dalawang beses na pag-revive sa kanya. Maraming mga tubo at swero ang nakakabit sa kanyang mga braso at dibdib, ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, nakikita ko na ang bahagyang pagbabalik ng kulay sa kanyang putlang mukha.Inilapit ko ang aking upuan sa mismong tabi ng kanyang higaan. Dahan-dahan kong kinuha ang kanyang kanang kamay—ang kamay na matagal kong hinangad na hawakan muli—at idinikit ko ito sa aking pisngi bago ko ito mahigpit na

Tatlong araw at tatlong gabi ang mabilis na lumipas, ngunit para sa akin, bawat segundo ay tila isang buong taon. Hindi ako umalis sa tabi ni Nathaniel kahit sandali. Ayaw kong umuwi, ayaw kong lumabas ng silid ng ICU maliban na lamang kung kailangan kong magbawas o maligo. Doon ako natutulog sa maliit na sofa sa tabi ng kanyang higaan, at sa bawat pagdilat ng aking mga mata sa kalagitnaan ng gabi, ang kanyang mukha agad ang aking tinititigan.Nililinisan ko ang kanyang mga kamay gamit ang basang bimpo, kinakausap ko siya tungkol sa aming mga anak, at pinapatugtog ko ang mga paborito naming kanta. Ayaw kong maramdaman niyang nag-iisa siya habang bumabangon ang kanyang katawan mula sa matinding operasyon.At nangyari ang araw na pinakahihintay ko.Tanghaling tapat iyon, habang hawak-hawak ko ang kanyang kanang kamay at bumubulong ng panalangin. Naramdaman ko ang dahan-dahang pagpisil ng kanyang mga daliri—isang totoong pagpisil, hindi na lang basta simpleng reflex.Mabilis kong inanga

Gusto ko sanang pumasok muli sa loob ng ICU. Gusto kong umupo sa tabi ng kanyang higaan, hawakan ang kanyang malamig na palad, at ibulong sa kanya na narito lang ako—na hindi ako aalis kahit nakalimutan niya ako.Ngunit bago pa man mailapat ng aking kamay ang hawakan ng pinto, mabilis akong hinawakan sa braso ng isang nurse."Ma'am Khendra, pasensya na po..." mahinang pakiusap ng nurse na may bakas ng awa sa kanyang mga mata. "Nagbilin po si Sir Nathaniel sa amin. Huwag daw po muna kayong papasukin sa loob."Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. Napatingin ako sa salamin ng pinto ng ICU. "P-pinaaalis niya ako? Bakit daw?""Sabi po niya, naguguluhan daw po siya tuwing nakikita kayo. Masakit daw po ang ulo niya at tumataas ang kanyang blood pressure kapag nararamdaman niyang pilit siyang umaalalang inyong nakaraan," dagdag ng nurse. "Para po sa kaligtasan ng puso niya, kailangan po nating sundin ang bilin ng doktor na huwag muna siyang i-stress."Hindi ako nakapag

Nagising ako sa gitna ng hatinggabi dahil sa isang hindi mapakaling tunog.Mabilis akong napaupo sa maliit na sofa sa tabi ng higaan ni Nathaniel. Ang silid ay nababalot ng bahagyang kadiliman, maliban sa mahinang ilaw mula sa pader at ang berdeng liwanag ng heartbeat monitor. Narinig ko ang mabigat at mabilis na paghinga ni Nathaniel. Umuungol siya, gumagalaw ang kanyang ulo pabalik-balik sa unan, at ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa kumot."Nathaniel?" mabilis kong tawag habang patakbong lumapit sa tabi ng kanyang higaan. "Nathaniel, gising. Nanaginip ka lang..."Subalit hindi siya nagising. Nakapikit pa rin ang kanyang mga mata, ngunit basang-basa ng malamig na pawis ang kanyang noo at leeg. Nagsimula siyang magsalita nang mabilis at paos—mga salitang nagmumula sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang gulong-gulong isipan."Umalis ka... Lumayo ka sa akin!" sigaw niya sa gitna ng kanyang pag-ungol. "Huwag ka nang lalapit! Huwag mo na akong hawakan!"Napatigil ako. Ang b