All Chapters of My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Chapter 91 - Chapter 100

131 Chapters

KHENDRA 91: Dahilan ng Panaginip

Hindi ko na hinintay na bumukas nang tuluyan ang pinto ng elevator. Halos isiksik ko ang aking sarili sa maliit na agwat nito upang makalabas agad sa ikaanim na palapag. Nanginginig ang aking mga binti, at ang bawat hakbang ko sa malamig na tile ng pasilyo ay tila ba nagdadala sa akin sa isang bangungot na ayaw kong harapin. Ang matinding kaba na nagmumula sa aking dibdib ay halos hindi na ako patulugin sa bawat paghinga.Nang makarating ako sa tapat ng Cardiovascular Unit, agad na bumukas ang pinto mula sa loob. Sinalubong ako ni Alden.Nang makita ko ang mukha ng assistant ni Nathaniel, mas lalong tumindi ang kilabot na nararamdaman ko. Wala na ang kalmadong Alden na nakausap ko kanina habang kumakain ako ng bento box. Ang kanyang mukha ay sobrang putla, basang-basa ng pawis ang kanyang noo, at ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa matinding takot at kaba. Nanginginig ang kanyang mga labi habang nakatitig sa akin."Ma'am Khendra!" sigaw niya sa paos na boses. Mabilis siyang lumapit s

KHENDRA 92: Agam - agam

Walong oras. Walong mahabang oras pa ang aming hinintay sa tapat ng saradong pinto ng operating room matapos ang matinding kaguluhan sa loob.Sa bawat pag-ikot ng segundo sa orasan sa pader, pakiramdam ko ay dahan-dahang binabawasan ang natitirang buhay ko. Ang takot na nararamdaman ko ay walang pagsidlan. Wala na itong lalagyan sa aking dibdib—sobrang sikip, sobrang sakit, na halos hindi na ako makahinga nang maayos. Nakaupo ako sa malamig na bench, habang si Alden naman ay paulit-ulit na naglalakad sa aking tapat, nanginginig at pabalik-balik na tinititigan ang nakasinding pulang ilaw sa ibabaw ng pintuan.Sa loob ng walong oras na iyon ng nakakabinging katahimikan, sari-saring masasamang senaryo ang patuloy na pumasok at naglaro sa aking isipan.Unang pumasok sa utak ko ang imahe ng paglabas ni Reina mula sa pintuan. Naisip ko na lalakad siya patungo sa amin nang dahan-dahan, nakatungo ang ulo, at umiiyak. Sasabihin niya sa akin ang mga salitang pinakakatakutan ko: “Patawarin mo a

KHENDRA 93: Ligtas na si Nathaniel

Dahan-dahang lumapit si Reina sa akin. Ang bawat hakbang niya sa malamig na semento ng pasilyo ay tila ba napakalalim at napakabagal sa aking pandinig. Hindi ako makagalaw sa kinalalagyan ko. Ang dalawa kong kamay ay nakayukom nang napakahigpit sa gilid ng aking jacket, habang ang buo kong katawan ay nanginginig sa matinding kaba.Nang makatayo na si Reina sa aking tapat, huminto siya. Nakatitig siya sa akin nang may malalim at seryosong ekspresyon sa kanyang mga mata. Tumitig siya sa aking basang mukha, huminga siya nang napakalalim, at... dahan-dahan siyang umiling.Sa sandaling iyon, parang bumagsak ang buong kalangitan sa aking ibabaw."H-hindi..." bulong ko.Ang pag-iling na iyon ang pumatay sa natitira kong lakas. Tuluyan nang bumigay ang aking mga tuhod at napaluhod ako sa sahig. Napahagulgol ako nang napakalakas—isang uri ng pag-iyak na nanggagaling sa pinakamalalim at pinakamasakit na bahagi ng aking kaluluwa. Ang matinding kirot sa aking dibdib ay halos pumunit sa aking pagk

KHENDRA 94: Ang Awit ni Khendra

Nailipat na si Nathaniel sa Intensive Care Unit (ICU). Sa loob ng silid na ito, mas tahimik at mas malamig kaysa sa dating kwarto niya. Ang tanging naririnig lamang ay ang tila musika at regular na tunog ng beep... beep... beep... mula sa heart monitor, kasabay ng mahinang hangin na nagmumula sa makina ng respirator na tumutulong sa kanyang paghinga.Nakahiga si Nathaniel sa gitna ng silid, mukhang napakatahimik at napakapayapa. Wala pa rin siyang malay dahil sa tindi ng anesthesia at sa matinding pagod na pinagdaanan ng kanyang katawan matapos ang dalawang beses na pag-revive sa kanya. Maraming mga tubo at swero ang nakakabit sa kanyang mga braso at dibdib, ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, nakikita ko na ang bahagyang pagbabalik ng kulay sa kanyang putlang mukha.Inilapit ko ang aking upuan sa mismong tabi ng kanyang higaan. Dahan-dahan kong kinuha ang kanyang kanang kamay—ang kamay na matagal kong hinangad na hawakan muli—at idinikit ko ito sa aking pisngi bago ko ito mahigpit na

KHENDRA 95: Walang malay

Nang makita ko ang dahan-dahang paggalaw ng kanyang mga daliri at ang pagkurap ng kanyang mga pilikmata, tila ba tumigil ang mundo ko sa labis na gulat at pananabik."Nathaniel?" paulit-ulit kong tawag sa kanya habang mas hinigpitan ko ang hawak sa kanyang kamay.Ngunit nang makita kong tila nahihirapan siyang idilat ang kanyang mga mata at medyo bumilis ang tunog ng monitor sa kanyang tabi, mabilis akong tumayo mula sa aking upuan. Sa labis na pagmamadali, natabig ko pa ang maliit na mesa sa tabi ng higaan. Mabilis kong pinindot ang emergency call button sa ibabaw ng kanyang kama at patakbong lumabas ng silid."Doktora! Nurse! Gising na po si Nathaniel! Gumagalaw na po ang mga daliri niya!" sigaw ko sa pasilyo ng ICU.Agad na nagdatingan ang mga medical na staff. Unang mabilis na pumasok ang dalawang duty nurse, at kasunod agad si Dra. Reina na nagmamadaling naglalakad habang isinusuot ang kanyang stethoscope."Khendra, lumabas ka muna nang sandali. Kailangan natin siyang i-examine n

KHENDRA 96: Hindi makilala

Tatlong araw at tatlong gabi ang mabilis na lumipas, ngunit para sa akin, bawat segundo ay tila isang buong taon. Hindi ako umalis sa tabi ni Nathaniel kahit sandali. Ayaw kong umuwi, ayaw kong lumabas ng silid ng ICU maliban na lamang kung kailangan kong magbawas o maligo. Doon ako natutulog sa maliit na sofa sa tabi ng kanyang higaan, at sa bawat pagdilat ng aking mga mata sa kalagitnaan ng gabi, ang kanyang mukha agad ang aking tinititigan.Nililinisan ko ang kanyang mga kamay gamit ang basang bimpo, kinakausap ko siya tungkol sa aming mga anak, at pinapatugtog ko ang mga paborito naming kanta. Ayaw kong maramdaman niyang nag-iisa siya habang bumabangon ang kanyang katawan mula sa matinding operasyon.At nangyari ang araw na pinakahihintay ko.Tanghaling tapat iyon, habang hawak-hawak ko ang kanyang kanang kamay at bumubulong ng panalangin. Naramdaman ko ang dahan-dahang pagpisil ng kanyang mga daliri—isang totoong pagpisil, hindi na lang basta simpleng reflex.Mabilis kong inanga

KHENDRA 97: Amnesia

Hindi ako umalis sa tapat ng ICU. Nanatili akong nakaupo sa malamig na sahig habang nakasandal ang aking likod sa pader. Niyakap ko ang aking mga tuhod at doon ipinagpatuloy ang pag-iyak na tila wala nang katapusan. Ang bawat luhang pumapatak mula sa aking mga mata ay puno ng pait at labis na pagtataka. Bakit kailangang mangyari ito? Bakit sa kabila ng lahat ng pinagdaanan namin, ang mga alaala ko pa ang kailangang mawala sa kanya?Maya-maya pa, bumukas ang pinto ng ICU. Inilabas ng mga nurse ang higaan ni Nathaniel upang dalhin siya sa Radiology Section para sa kanyang CT scan.Nang dumaan ang kanyang higaan sa tapat ko, mabilis akong tumayo. Tinitigan ko ang kanyang mukha, naghahangad kahit ng kaunting kislap ng pagkilala sa kanyang mga mata. Ngunit nang magtagpo ang aming mga tingin, mabilis niyang iniiwas ang kanyang paningin sa akin. Para sa kanya, isa pa rin akong kompletong estranghero na nagdudulot lamang ng kalituhan sa kanyang isipan. Ang lamig ng kanyang titig ay parang tus

KHENDRA 98: Unang hakbang

Gusto ko sanang pumasok muli sa loob ng ICU. Gusto kong umupo sa tabi ng kanyang higaan, hawakan ang kanyang malamig na palad, at ibulong sa kanya na narito lang ako—na hindi ako aalis kahit nakalimutan niya ako.Ngunit bago pa man mailapat ng aking kamay ang hawakan ng pinto, mabilis akong hinawakan sa braso ng isang nurse."Ma'am Khendra, pasensya na po..." mahinang pakiusap ng nurse na may bakas ng awa sa kanyang mga mata. "Nagbilin po si Sir Nathaniel sa amin. Huwag daw po muna kayong papasukin sa loob."Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. Napatingin ako sa salamin ng pinto ng ICU. "P-pinaaalis niya ako? Bakit daw?""Sabi po niya, naguguluhan daw po siya tuwing nakikita kayo. Masakit daw po ang ulo niya at tumataas ang kanyang blood pressure kapag nararamdaman niyang pilit siyang umaalalang inyong nakaraan," dagdag ng nurse. "Para po sa kaligtasan ng puso niya, kailangan po nating sundin ang bilin ng doktor na huwag muna siyang i-stress."Hindi ako nakapag

KHENDRA 99: Alaga

Araw-araw, mula sa pagsikat ng araw hanggang sa paglalim ng gabi, hindi ko iniwan si Nathaniel. Ako ang gumawa ng lahat para sa kanya sa loob ng private room.Dahil bawal pa siyang kumilos nang mabilis o magbuhat gawa ng sariwang sugat sa kanyang dibdib, ako ang nagpapakain sa kanya ng malalambot na pagkain Madalas, lugaw iyon o kaya ay mainit na sabaw. Dahan-dahan kong isinusubo sa kanya ang bawat kutsara matapos itong hipan nang maingat. Ako rin ang nagpupunas at naglilinis ng kanyang katawan gamit ang malamig na bimpo at mabangong sabon araw-araw, sinisiguradong malinis at komportable siya. Sa tuwing oras na ng kanyang mga gamot, ako ang mismong nag-aabot ng tubig at nagbibilang ng mga tableta upang tiyaking naiinom niya ang mga ito sa tamang oras.Sa mga unang araw, bakas pa rin sa kanya ang bahagyang pag-aalinlangan. Tuwing hahawakan ko ang kanyang balikat o aayusin ang kanyang unan, napapatingin siya sa akin nang may halong pag iisip. Subalit habang lumilipas ang mga araw, unti

KHENDRA 100: Bangungot

Nagising ako sa gitna ng hatinggabi dahil sa isang hindi mapakaling tunog.Mabilis akong napaupo sa maliit na sofa sa tabi ng higaan ni Nathaniel. Ang silid ay nababalot ng bahagyang kadiliman, maliban sa mahinang ilaw mula sa pader at ang berdeng liwanag ng heartbeat monitor. Narinig ko ang mabigat at mabilis na paghinga ni Nathaniel. Umuungol siya, gumagalaw ang kanyang ulo pabalik-balik sa unan, at ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa kumot."Nathaniel?" mabilis kong tawag habang patakbong lumapit sa tabi ng kanyang higaan. "Nathaniel, gising. Nanaginip ka lang..."Subalit hindi siya nagising. Nakapikit pa rin ang kanyang mga mata, ngunit basang-basa ng malamig na pawis ang kanyang noo at leeg. Nagsimula siyang magsalita nang mabilis at paos—mga salitang nagmumula sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang gulong-gulong isipan."Umalis ka... Lumayo ka sa akin!" sigaw niya sa gitna ng kanyang pag-ungol. "Huwag ka nang lalapit! Huwag mo na akong hawakan!"Napatigil ako. Ang b

...

8 9 10 11 12

...

SCAN CODE TO READ ON APP