บททั้งหมดของ Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : บทที่ 81 - บทที่ 90

Hindi pa ako nakakakibo nang bigla niya akong yakapin ulit — namghihina, nanginginig, pero mahigpit pa rin ang pagkakakapit, na parang ako yung tanging pwede niyang kapitab para hindi siya mahulog. She wrapped both arms around my neck once more, burying her face deeper against my chest, and every quiet sob vibrated straight through my skin. Sa sobrang taas ng lagnat niya pati yung damit ko uminit, clouding my head, messing up every single thought I tried to hold onto. Gusto ko sanang itulak siya palayo nang malakas, I commanded myself, but my body refused to obey — my hands rested at her waist instead, staying there like they belonged there, and that made me angrier than anything else. “Edward… please… don’t leave me… I have no one else…” she whispered. Nakapikit siya habang lumuluha. My jaw clenched until it ached. I am not him! I wanted to shout it right in her face, yet the words died in my throat. It burned deep inside — sobrang nakakagalit that even while delirious, she bel

"Hindi mo ako madadala sa ganyan mong style. never!" Hindi man lang kumilos si Xian kahit nakita niyang biglang bumagsak ang katawan ni Alexandra at tuluyang tumahimik. Sa isip niya, isa lang itong palabas — isa pang paraan para makuha ang atensyon niya. Sa halip na mag‑alala, lalo lang sumiklab ang galit niya. Padabog siyang lumabas ng silid, iniwan siyang nakahiga roon nang walang ibang kasama, at tuluyang umalis ng bahay. Maghapon siyang nawala. Pumunta siya sa mga lugar na madalas niyang puntahan kapag nagugulo ang isip — umiinom, nakikisama sa ibang tao, at pilit na ibinubura ang alaala ng kanilang pagtatalo. Puro galit at hinala ang laman ng isip niya, at ni minsan ay hindi sumagi rito na baka seryoso ang kalagayan ng babaeng kanyang iniwan. Wala siyang tanong, wala siyang pakialam. Samantala, ilang oras siyang nakahiga roon — basang‑basa pa rin ang damit, nanginginig sa ginaw habang inaapoy sa lagnat. Nang hindi pa rin siya lumalabas pagkalipas ng mahabang oras, naglakas‑

Xian POV A small smile tugs at my lips as I walk back to my room—finally, I’ve found a way to make things so much lighter. No more heavy feeling in my chest, no more constant exhaustion and irritation every time we face each other. Hindi naman talaga ako ganung klase ng tao. I’m not someone who’s always frowning or lashing out with cruel words. Pagod na pagod na akong saktan si Alexandra, pagod na akong treat her like an enemy when neither of us even chose this situation. So I thought... why not just be decent to her instead? Make her my ally, sa halip na laging kontrahan sa bawat bagay na dumarating. I know the truth well enough—she’s only here for the money, that her loyalty comes with a price. Kaya nag-alok ako ng kasunduan: we’ll work together. She follows every instruction I give her, and I’ll pay her far more than what my family originally promised her. Simple lang naman ang patakaran, ‘di ba? And it worked perfectly. Just last night, everything was settled—she won’t atten

Agad kong inilabas ang cellphone ko, nanginginig pa ang kamay ko habang pinipindot ang pangalan ni Xian. Tinawagan ko siya nang paulit-ulit—isa... dalawa... tatlong beses—pero laging lumalabas na unreachable. Alam ko kasing.... sigurado ako... magagalit 'yon nang sobra kapag nakita niya akong dumating doon. Akala niya siguro ay maayos na ang lahat at sumusunod ako sa plano namin, tapos bigla na lang akong lilitaw sa harap ng lahat. Siguradong sasabog na naman ang ulo niya sa galit sa akin pagkatapos nito. Pero anong magagawa ko? Wala na akong ibang pagpipilian. Nandito na sila, at nabanggit pa nila ang kalusugan ng tatay niya. Hindi ko kayang tiisin na baka mapahamak si Senyor Ong nang dahil lang sa akin. "Dalian mo na po, lumalakad ang oras! Hindi pwedeng maghintay ang Senyor," madiin pero pilit na kalmadong paalala ng sekretarya. Wala na talaga akong nagawa. Tumingin ako kay Inay at sa mga kapatid ko, pilit na ngumiti kahit parang may nakadagan sa dibdib ko, at nagpaalam nan

Alexandra’s POV Sa kabila ng ingay at saya ng pagdiriwang, bigla na lang akong nanlamig sa buong katawan nang makita ng mga mata ko ang pamilyar na mukha sa kabilang dulo ng bulwagan. Siya… yung isa sa mga naging costumer ko pa noong nagtatrabaho ako sa bar. Siya na minsan kong sinamahan na lumabas. Sigurado ako na isa siya sa mga lalaking nagbayad para sa isang gabi ko. Parang huminto ang pagtibok ng puso ko sa sandaling iyon. Agad akong umiwas ng tingin, yumuko nang bahagya, at pilit na humalo sa karamihan para magtago. Dahan-dahan akong lumayo habang nakakapit nang mahigpit sa laylayan ng damit ko. Umaasa akong baka nagkakamali lang ako, na baka hindi niya ako nakita. Pero kahit hindi ko siya tinitignan, alam ko—ramdam ko ang tingin niya na nakadikit sa akin. Namukhaan niya ako. At alam kong sinusundan niya ang bawat galaw ko. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko nang mapansin kong dahan-dahan siyang lumakad palayo sa pwesto niya, papunta sa direksyon ko. Kaya hindi na ako na