บททั้งหมดของ Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : บทที่ 61 - บทที่ 70

POV: Alexandra Napayuko ako lalo habang mahigpit na pinagdidikit ang mga palad sa ibabaw ng mesa, parang sinusubukang pagsamahin ang lahat ng magkakasalungat na damdamin sa loob ko. Ang alok niya… paulit‑ulit na sumasagi sa isip ko nitong mga nakaraang araw, parang sinasabing minsan lang ang ganitong klaseng offer. di hamak na mas okay na ito kesa naman manatili sa trabahong ito na kung saan iba ibang lalaki ang kailangan kong harapin at pasiyahin gabi-gabi. Alam kong malayo ito sa karaniwang inaasahan ng iba—pakasalan ang isang taong mas matanda nang husto, na halos kasing‑tanda na ng tatay o lolo ko—pero kung titingnan naman nang maigi… wala naman akong nakikitang masama kung ito ang magiging daan para makaahon ako nang tuluyan. “Alam ko po… at napag‑isip‑isip ko na rin naman po nang malalim,” mahina kong sagot, dahan‑dahan lang ang bawat salita habang pinipili ko nang maigi ang sasabihin. “Marami po akong tanong, marami rin akong kinatatakutan… pero tila ito na rin yung tangi

POV: Alexandra Nang tuluyan kong sabihing “oo,” parang may dumagan pang mas mabigat sa dibdib ko—kahit nakita kong lumawak ang ngiti ni Senyor Ong at puno siya ng tuwa. Kung gaano man kalaki ang sakit na naramdaman ni Edward habang nakikinig doon sa labas… mas higit pa roon ang kirot na dala‑dala ko ngayon. Ako lang naman ang nakakaalam ng katotohanan—na sadyang binaluktot ko ang kwento, sadyang ipinaramdam kong kasalanan niya ang lahat, para lang magkaroon ako ng sapat na dahilan na lumayo nang tuluyan. Pero deep inside ako yung durog na durog. Kinailangan kong gawin ‘yon. Kasi kung ipinakita kong mahal ko pa rin siya nang lubusan, alam kong hihintayin niya ako. Alam kong gagawin niya ang lahat para lang maibalik ako sa kanya—at ayaw kong maging hadlang o pabigat pa rin sa kanya. Paulit‑ulit kong sinasabi sa sarili ko: Malayo ang mararating niya kung wala ako. Siya ang karapat‑dapat sa mas maayos na buhay, hindi ako. Kaya kahit dinudurog nito ang buong pagkatao ko, pinili kong ma

POV: Alexandra Nanatili akong nakatayo roon, nakayuko pa rin at nanlumo habang narinig ko ang malakas na pagbagsak ng pinto pagkaalis niya. Parang humupa ang lahat ng ingay at sagutan, pero mas naging mabigat at masakit ang katahimikang naiwan. Every word he said… every harsh look he gave me… it cut deep, kahit alam kong wala naman siyang alam sa totoong dahilan kung bakit ako nandito. Sinabi niyang mukhang pera ako, na sinasamantala ko lang ang kahinaan ng kanyang ama—masakit pakinggan, pero hindi ko man lang maipagtanggol ang sarili ko. Dahil sa panlabas na anyo at sa naging kasunduan, ganoon talaga ang makikita at iisipin ng sinuman. Wala akong karapatang magalit, wala rin akong maipagtatanggol ang sarili ko. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko habang mahigpit na nakakapit sa gilid ng damit ko. Ang lahat ng paghahanda at pagtanggap ko sa isipan—na ito na ang tanging daan—ay biglang gumuho at napalitan ng matinding hiya at lungkot. He despises me already… and we haven’t

POV: Alexandra Biglang tumunog ang cellphone ko habang nakaupo lang ako sa bahay, at agad akong tumayo nang marinig ang boses ni Senyor Ong—masaya at puno ng kagalakan. “Anak, maayos na ang lahat! Nakausap ko na nang masinsinan si Xian, at pumayag na siya. Bumalik ka rito agad sa bahay, magsisimula na tayong mag‑ayos ng kailangan para sa kasal.” wika niya mula sa kabilang linya. Medyo napatanong lang ako sa isip ko kung paano bigla niyang napapayag ang anak niya samantalang kahapon ay todo-todo ito sa pagtanggi. But anyway, kung ano man ang ginawa ni Senyor Ong para mapapayag ang anak, wala na ako doon. Ang importante tuloy ang pangarap! Halos mapaluha ako sa tuwa. Akala ko talaga—sa wakas—maayos na ang lahat. Akala ko natapos na ang mga alalahanin ko at malapit nang matupad ang pangarap kong makaahon sa hirap. Nagmadali akong mag‑ayos at bumalik sa mansyon, puno ng pag‑asa sa puso ko. Pero pagkabukas ko pa lang ng malaking pinto, wala akong nakitang ibang sumalubong kun 'di s

POV: Edward Pagkatapos ng mahabang araw—puyat, pawis, at halos sumasakit na ang bawat buto ko sa pagtatrabaho—naglakad ako pauwi bitbit ang mabibigat na gamit. Pagod na pagod talaga ako, pero may kaunting liwanag pa rin sa isip ko; unti‑unti ko nang nababayaran ang mga utang, at ilang buwan na lang… baka sakaling maayos ko na ang lahat para sa amin. Habang naglalakad ako, bigla akong napahinto ng makita ko ang isang pamilyar na bulto na nakatayo sa may kanto. Im pretty sure who she is. How can o be wrong? kabisado ko ang tindig na yon. Nakatayo siya roon—si Alexandra—sa tapat ng pinto ng isa sa pinakasikat na night club sa lugar na ‘yon. Halos hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Ang akala ko… ang buong akala ko ay matagal na siyang umalis. Akala ko nasa maayos na siya, nakatakda nang ikasal sa matandang mayaman na kanyang pinili, malayo sa ganitong uri ng buhay. Agad akong humakbang palapit, gustong‑gusto siyang lapitan, tanungin kung anong nangyari, kung bakit nandito pa rin s