All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 71 - Chapter 80

POV: Edward Biglang kumawala ang lahat ng tinatago ko—ang galit, ang sakit, ang lahat ng pagtatangka kong burahin ka sa puso ko. Hindi ko kaya maging malupit sa kaniya. Kahit na sobra-sobra ang sakit na idinulot nya sa akin hindi ko siya magawang tiisin. Tanga na kung tanga pero mahak ko siya!! Napahawak ako nang mahigpit sa magkabilang balikat mo, nanginginig ang buong katawan ko habang isinisigaw ko ang katotohanang matagal ko nang kinikimkim: “Mahal kita, Alexandra!!!” Napapikit ako nang mariin, puno ng pagkadismaya sa sarili ko. “Galit na galit ako sa’yo… pero mas galit ako sa sarili ko! Kasi kahit anong gawin ko—kahit anong sumbat, kahit anong panlalait, kahit subukan kong saktan ka pabalik—hindi pa rin kita kayang kalimutan! Hindi nawawala! Lalo lang lumalalim! Fuck!!! ” Tinitigan ko sya nang diretso sa mata, hinahanap ang katotohanan sa bawat bahagi ng mukha nya. “Kaya sagutin mo ako nang tapat… mahal mo rin ba ako?” POV: Alexandra Sa sandaling narinig ko ‘yon, parang

Xian Ong’s POV I turned fully toward her, leaning in close enough that she could feel the heat radiating off me—every inch of me tight with frustration and loathing, my voice low, rough, and dripping with absolute certainty that I was right about her. Kailangan kong malinaw na ipaintindi sa kaniya kung bakit kailangan ko siya. hindi gaya ng mga parokyano niya na obsessed sa kaniya kung hindi isang anak na naisipit lang sa kumplikado na sitwasyon. “Let me say this slowly and clearly, so there is absolutely no misunderstanding between us—I never wanted you. Kahit kailan hindi ang tipo mong babae ang gugustuhin kong makasama habang buhay. Not once. Not even for a fleeting moment. I argued, I shouted, I stood my ground and told my father point‑blank I would never enter this kind of arrangement. I was ready to walk away from everything—every business, every property, every peso we own—just so I wouldn’t be forced into this mess. Hindi ko pinangarap na maikasal sa isang babaeng para

POV ALEXANDRA Dahan‑dahan kong binasa ang bawat salitang nakasulat sa kontrata, paulit‑ulit, parang inaalam ko kung totoo ba talagang kailangan kong tanggapin ang lahat ng ito. Bawat kondisyon ay parang matalim na karayom na tumutusok sa bawat bahagi ng pagkatao ko. Lihim na kasal… magkahiwalay ng kwarto… bawal humingi ng kahit ano pa man… saktan ang damdamin ko at isantabi ang lahat ng karapatan ko bilang babae—lahat ‘yan nakasulat nang malinaw at walang pagtatago. para akong may malalang nakakahawang sakit naman nito. Sobrang hindi na makatao. Ang sakit niya magsalita. Wala siyang respeto sa babae. kung alam ko lang na ganito sa simula pa lang, tumanggi agad sana ako.Kung tatanungin lang sana ako nang malaya at walang pumipigil… matagal ko nang ibinalik ang papel sa kanya at tumakbo palayo. Sobrang bigat, masakit, at nakakahiya ang lahat ng ito. Pero malalim kong naintindihan: pareho lang kaming naipit dito. Ang lahat ng ito ay umiikot sa kagustuhan ng kanyang ama—ang mabait na m

Alexandra’s POV Parang lalamunin na ako ng lupa nang magtama ang paningin namin. Nakita niya ang lahat—ang gulo, ang pagsasabunutan ng mga kapatid ko, kung paano ako nasaktan habang inaawat sila… pati na ang pagkapunit ng damit ko na halos ilantad ang buong katawan ko sa kanya. Wala na talaga akong mukhang maiharap. Sigurado akong lalo lang lumalim ang masamang akala niya tungkol sa akin—na magulo kami, walang disiplina, at talagang galing ako sa ganitong klaseng pamumuhay. Ang hirap‑hirap ng pakiramdam, parang tinanggalan ako ng lahat ng dangal ko sa loob lang ng ilang sandali. Hindi na ako nagsalita pa. Gaya ng utos niya na mag-empake na raw ako, Mabilis akong pumasok sa aming maliit na silid, nanginginig pa rin ang mga kamay habang nagbibihis ng mas maayos na damit at naghahanap ng lalagyan. Kinuha ko ang luma kong bah at dali‑daling isinilid ang kakaunting gamit na meron ako—ilan pirasong damit na pang alis, at pantulog. make up, at ilang mahahalagang bagay. Wala naman akong di

Xian’s POV It has always been my habit to wash up and freshen up before turning in for the night. Pero ngayon, medyo iba na dahil hindi na lang ako yung tao dito. At wala naman akong pakialam. This is my room at kung may dapat mailang, hindi ako yun. When I stepped out of the bathroom, nothing covered me but a thick white towel knotted securely around my waist. My hair was still damp, heavy strands dripping clear water that trailed slowly down the line of my neck, over broad shoulders, and further down my chest. The very second she caught sight of me, she whipped her head instantly toward the far wall and fixed her gaze there, refusing to look back even once. Mabuti naman, I found myself thinking. At least some sense of decency still remains in her. I honestly expected far worse. I stood waiting with arms crossed tight over my chest, leaning against the wall, doing everything possible to keep my mind empty and my imagination locked away tight. I told myself over and over not to p