บททั้งหมดของ Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : บทที่ 101 - บทที่ 110

Alexandra’s POV Napuno na talaga ako at nilayasan ko na talaga si Xian—ayoko na talaga. Pagod na akong intindihin si Xian. Isang araw parang maalaga at mabait siya, tapos sa susunod na sandali babalik na naman sa pagiging masungit at mapanghusga. Parang laro lang ako sa kanya—papakitaan ka niya ng kabutihan tapos biglang babawiin din agad. Sa sobrang inis at bigat na nararamdaman ko, parang hindi na ako makahinga doon, kaya napagdesisyunan kong umuwi muna sa amin. Pero pagkababa ko pa lang ng sasakyan sa tapat ng bahay namin, parang tinusok na agad ang puso ko sa bungad ng nanay ko. Hindi man lang niya tinanong kung pagod ba ako o kumain na ba ako. Ang unang-una pa lang na sinabi niya: "O, bakit nandito ka ? Akala ko ba nandoon ka na sa mayamang pinakasalan mo? Bakit ka bumalik dito? May dala ka bang pera? Sana naman may naiuwi ka, kasi kailangan talaga namin dito." Puro pera agad. Wala na siyang ibang inisip kundi kung ano ang makukuha niya sa akin. Wala na lang akong sinabi at

Alexandra’s POV "SINUNGALING!" sigaw ng isip ko, kahit nanatili akong nakatingin lang sa kanya nang walang emosyon. Hindi man ako makatayo nang tuwid kagabi dahil sa tindi ng tama ng alak, hindi ibig sabihin noon ay nawala na ako sa sarili ko nang tuluyan. Alam ko ang mga nangyari. Tandang-tanda ko pa. Hindi ako ang tumangging umuwi—si Nanay iyon. Siya ang tumangging tanggapin ako, siya ang nagtulak sa akin pabalik sa lalaking ito, na parang isa lang akong basurang hindi na kailangan kapag wala akong maibigay na pera. Kaya lalong bumigat ang loob ko, lalong nasaktan, at doon nagsimula ang lahat. Lasing ako, oo. Pero malinaw na malinaw sa akin na may nangyari sa amin sa kama. At etong lalaking ito? Nagsisinungaling pa nang walang bahid ng hiya! Nagpanggap lang akong walang maalala. Pinili kong manahimik at magkunwaring nalilito, dahil ayokong bigyan siya ng pagkakataon na sabihing ako ang umakit sa kanya. Ayokong marinig sa bibig niya na ginamit ko ang kahinaan ko para makuha s

Xian’s POVDahan-dahan kong inayos ang pagkakasandal niya sa upuan bago ako bumaba para pagbuksan ang pinto. She was fast asleep, completely drained from all the tears and pain she had carried for so long. Hindi na siya nagising kahit maramdaman niyang binuhat ko siya mula sa kotse—mahigpit na nakasiksik ang ulo niya sa dibdib ko, parang sa piling ko na siya nakakaramdam ng kaligtasan.Tahimik ang buong bahay habang tinatahak ko ang daan papunta sa kwarto namin. Iningatan ko ang bawat hakbang, ayokong magising siya sa panaginip na sana ay payapa na ngayon. Dahan-dahan ko siyang inihiga sa kama at tinanggal ang sapatos niya, pagkatapos ay maingat na tinakpan ng kumot ang katawan niya. Pero bago ako umalis, mahigpit niyang nahawakan ang kamay ko.Hindi ko kayang iwan siya. Kaya dahan-dahan akong humiga sa tabi niya, hinila siya palapit sa akin hanggang sa magkadikit ang aming mga katawan. I wrapped my arms around her securely, holding her as if I wanted to shield her from every hurt she

POV: Xian The air inside the Makati chapel smells of lilies, old wood, and the faint, heavy scent of candle wax that clings to every corner. My knees feel like they’re made of lead, every breath a struggle like there’s a fist clamped tight around my throat. Nakatayo ako sa harap ng kabaong ni Dad, at parang hindi pa rin tumatalab sa akin na… wala na siya. After all those months watching him fade little by little, forgetting names, forgetting faces—this silence is louder than any of his confused, distant words ever were. I feel a soft, warm hand slip into mine, fingers lacing gently through my cold, trembling ones. Paglingon ko, si Alexandra. Her eyes are red-rimmed, her usual composure worn thin, but her gaze holds steady when it meets mine. She doesn’t say anything—doesn’t need to. She just squeezes my hand, leans a little closer so her shoulder rests lightly against mine, quiet and steady like she’s been there my whole life. “Nandito lang ako, Xian,” she whispers, soft enough on

POV: Xian Wala akong nagawa. Nanatili lang akong nakatayo sa tapat ng sasakyan habang papalayo siya, hanggang sa mawala na ang anino niya sa dilim ng gabi. I wanted to run after her again, to beg her to stay one more time—but I knew pushing her further would only hurt us both more. Pumayag na ang isip ko na hindi na siya babalik. Pagbalik ko sa loob ng kapilya, mas mabigat pa ang pakiramdam ko kaysa noong nalaman kong wala na si Dad. I fell to my knees right there by his casket, and the tears I held back finally broke free. Hindi dahil sa pagkawala niya—kundi dahil sa bigat ng katotohanang ako lang pala ang nagbigay ng lahat. Ako lang pala ang nagmahal. At para sa kanya... isa lang akong trabaho. Isa lang akong amo. Yun naman din talaga kasi yung dapat lang na mangyayari, eh. Putang ina ako yung na-fall. Shit! Lumapit sina Ate at Kuya, akala nila dahil sa tatay ko ang pag-iyak ko. But they were wrong. "Umalis na siya. Umalis na siya kasi hindi niyo man lang Sinubukan siyang kilala