Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Forgotten Heir: Kabanata 121 - Kabanata 130

AZRIEL POVIniligpit ko ang mga dokumentong iniwan ni Ramil sa ibabaw ng aking desk. Gabi-gabi, bago ko tuluyang isara ang laptop ko, sinisigurado kong dumaan sa akin ang lahat ng security logs ng buong block. Mula sa kuha ng mga CCTV sa gilid ng bakod hanggang sa listahan ng mga plate numbers na pumasok sa main gate ng Forbes Park ngayong hapon—lahat 'on ay naka-compile sa isang secure server na ako lang at si Ramil ang may access.Humilig ako sa aking ergonomic chair at pinanood ang unt-unting pag-dilim ng paligid mula sa glass wall ng study room. Tahimik ang buong mansyon. Kung pakikinggan mo mula rito sa itaas, ang tanging maririnig mo lang ay ang mahinang ugong ng centralized aircon at ang paminsan-minsang kalatong ng mga laruang kotse ni Zion sa baba habang tinutulungan siya ni Elira na mag-ayos bago mag-hapunan.Nitong mga nakaraang araw, lalo na nung kasagsagan ng bagyo at nung binuo namin ang setup para sa home-based learning ni Zion, may kung anong nagbago sa routine ko. Buo

ELIRA POVMaaga pa lang ay gising na ako. Pakiramdam ko nga, hindi naman talaga ako tuluyang nakatulog kagabi dahil sa bawat pagpikit ng mga mata ko, mukha ni Zander na may kasamang warrant ang nakikita ko. Alas-singko pa lang ng umaga ay nakatayo na ako sa harap ng bintana ng aking kwarto, pinapanood ang dahan-dahang pagbura ng liwanag ng umaga sa kadiliman ng gabi. Walang ulan ngayon, walang hangin, pero ang lamig sa loob ng dibdib ko ay mas matindi pa kaysa sa nagdaang bagyo.Pagbaba ko sa kusina, tahimik pa ang buong mansyon. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang kalatong ng mga kaldero ni Manang Melba na kasalukuyan nang nag-iinit ng tubig para sa kape."Maaga po kayo ngayon, Ma'am Elira," bati sa akin ni Manang Melba nang mapansin niya ako. Inilapag niya ang isang malinis na tasa sa tapat ng coffee maker."Hindi na po ako makabalik sa tulog, Manang. Biyernes na po kasi ngayon," sagot ko habang pilit na ngumiti at naupo sa isa sa mga silya sa may kitchen island."Naku, na

ELIRA POV"Mommy, nasaan na po 'yung green na crayon ko? 'Yung may bawas sa top?" tanong ni Zion habang nakaluhod sa silya at pilit na kinakalkal ang pouch niya."Heto, o. Nahulog sa ilalim ng table," sagot ko sabay abot ng krayola sa kaniya. "Umupo ka nang maayos, love. Baka mahulog ka diyan sa chair.""Okay po," sabi niya at mabilis na bumalik sa pagkulay ng drowing niyang eroplano.Tiningnan ko ang bintana ng kusina. Ang liwanag ng araw ay dahan-dahang gumagapang sa may garden, at kitang-kita ko si Ramil na abala sa pagbukas ng compartment ng isang itim na SUV sa tapat ng garahe. May kinakalikot siya doon na mga device, malamang ay 'yung sinasabi ni Azriel na mga tracking signal back-up para sa operasyon mamaya.Alas-otso y medya na. Nararamdaman ko na naman 'yung pamilyar na panginginig sa mga dulo ng daliri ko kaya napakapit ako nang mahigpit sa gilid ng counter. Eto na talaga. Sa loob ng ilang oras, pwedeng magbago ang takbo ng buhay naming mag-ina nang tuluyan. Iniisip ko kung

ELIRA POV"Salamat, Manang," mahinang sabi ko nang ilapag niya ang tray ng prutas sa lamesa. Nanginginig pa rin nang bahagya ang mga kamay ko kaya pinag-krus ko na lang ang mga braso ko sa dibdib ko."Walang anuman, Ma'am Elira. Kung gusto niyo po, gawan ko kayo ng mainit na tsaang pampakalma," alok ni Manang Melba, halatang napansin niya ang pamumutla ko."Huwag na muna po, okay lang ako," sagot ko habang pinapanood siyang maglakad pabalik sa kusina.Sa kabilang dulo ng sala, naririnig ko pa rin ang tunog ng gulong ng laruang kotse ni Zion sa carpet. Gumagawa siya ng mga tunog na parang preno ng sasakyan, walang kaalam-alam na sa mga sandaling ito, ang tunay na demonyo sa buhay namin ay kasalukuyan nang piniposturan ng mga pulis at NBI sa BGC.Napako ang tingin ko sa screen ng phone ni Azriel na nakalapag pa rin sa mesa. Gusto kong makita kung ano ang susunod na mangyayari, pero kasabay niyon, parang ayoko ring malaman ang mga detalye. Ganito pala 'on. Pagkatapos ng limang taon ng pa

ELIRA POVPagbalik ko sa kwarto, nadatnan ko si Zion na mahimbing pa ring natutulog. Bahagyang nakabuka ang maliit niyang bibig habang yakap-yakap si Bluey. Naupo ako sa gilid ng kama at pinanood ang kaniyang dahan-dahang paghinga. Kinuha ko ang bagpack na ginamit namin nung tumakas kami mula sa probinsya isang buwan na ang nakakalipas. Alabok na alabok na ito, kaya pinunasan ko muna gamit ang wet wipes bago ko inilapag sa sahig.Binuksan ko ang malaking closet at isa-isang kinuha ang mga dokumento na nakatago sa ilalim ng mga nakatuping damit. Ang birth certificate ni Zion, ang lumang ID ko, at ang mga photocopy ng police report na ginawa ko noon na hindi naman hinarap ng mga lokal na pulis dahil sa takot kay Zander.Habang isinisilid ko ang mga papel sa plastic folder, parang biglang bumigat ang bawat galaw ng kamay ko. Heto na talaga. Isang buwan pa lang kami rito sa Forbes Park pero kung titingnan mo ang dami ng laruan at bagong damit ni Zion sa sulok, parang dito na kami lumaki.