One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ตอนที่ 11 ค่าตัวสองร้อย สิ้นคำท้าทายที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นชาย เส้นฟางความอดทนของเลออนก็ขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์ ชายหนุ่มไม่คิดจะเสียเวลาหันไปควานหาถุงยางอนามัยชิ้นใหม่มาสวมทับด้วยซ้ำ สองมือแกร่งล็อกสะโพกผายเอาไว้แน่น ก่อนจะกระชากร่างบางเข้าหาตัวแล้วสวนเอวสอบตอกอัดความใหญ่โตที่ปราศจากสิ่งกีดขวาง... สอดทะลวงเข้าไปในร่องสวาทที่กำลังฉ่ำเยิ้มรวดเดียวจนสุดโคน สวบ! "อ๊าาาา! ไอ้... อึก!" ร่างบางแอ่นโค้งขึ้นสุดตัว หวีดร้องลั่นจนแทบไม่เป็นศัพท์เมื่อท่อนเอ็นเปลือยเปล่าสอดแทรกเข้ามาอย่างดุดัน ความร้อนผ่าวที่เสียดสีกันแบบ 'เนื้อแนบเนื้อ' โดยไม่มีปราการกั้น ผสานกับความหยาบกระด้างของเม็ดมุกทั้งห้าที่ครูดไถลไปตามผนังอ่อนนุ่ม มันสร้างความเสียวซ่านที่รุนแรงและดิบเถื่อนเกินกว่าที่ร่างกายของเธอจะต้านทานไหว เลออนขบกรามแน่น ซอยสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างบ้าคลั่งและหนักหน่วงเพียงแค่ไม่กี่จังหวะ ปึก! ปึก! ปึก! "อ๊ะ... อ๊าา! อ๊า!" เซียร่าดิ้นเร่า หญิงสาวเกลียด... เกลียดสัมผัสของไอ้เวรนี่ แต่ร่า

ตอนที่ 13 บันนี่ เป็นโฮสต์ตัวท็อป ควันบุหรี่สีหม่นถูกพ่นอัดลอยละล่องไปในอากาศ ก่อนจะจางหายไปกับสายลมเย็นเยียบที่พัดปะทะใบหน้า เซียร่ายืนทอดสายตามองวิวการจราจรบนท้องถนนเบื้องล่าง นัยน์ตาคู่สวยเหม่อลอยไร้จุดหมาย ปล่อยให้ความเงียบสงบเยียวยาความว้าวุ่นในใจ หลังจากวันนั้น... นับตั้งแต่ตอนที่เลออนก้าวออกจากห้องนี้ไป เธอก็ไม่ได้โผล่หัวไปที่มหา’ลัยอีกเลยตลอดสามวัน จะเรียกว่า 'หลบหน้า' ก็คงไม่ผิดนัก ตลอดเวลาที่ขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง เธอเอาแต่คิดวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะเอายังไงกับชีวิตต่อดี ลาออกไปเลยดีไหม? ไหนๆ เธอก็ไม่ได้มีความรู้สึกอยากจะเรียนที่นั่นอยู่แล้ว... พ่อกับแม่ก็คงจะดีใจด้วยซ้ำ ที่ไม่ต้องมาเปลืองเงินส่งเสีย 'ลูกสาวที่ไม่ต้องการ' อย่างเธออีก แต่พอคิดทบทวนดูให้ดี... ถ้าทำแบบนั้น มันก็เท่ากับว่าเธอยอมแพ้ และยอมรับว่าตัวเอง 'กลัว' ไอ้บ้าเลออนน่ะสิ ซึ่งคนอย่างเซียร่าไม่มีวันยอมก้มหัวให้ผู้ชายพรรค์นั้นแน่! นั่นเป็นเหตุผลที่เธอตัดสินใจลบแอปพลิเคชันหาค

ตอนที่ 15 ผู้ชายขายบริการ "โอ๊ะโอ... โดนจับได้ซะแล้วเหรอเนี่ย" เลออนชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากหยักจะกระตุกยิ้มกว้างขึ้น ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีสลด ตกใจ หรือรู้สึกผิดเลยสักนิดที่ถูกจับโป๊ะได้ มือหนาผละออกจากข้อมือเล็ก แล้วเลื่อนขึ้นไปดึงหน้ากากครึ่งหน้าสีดำออก โยนทิ้งไปบนเบาะโซฟา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจ นัยน์ตาคมดุ และสันกรามคมชัดที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด "คิดว่าฉันโง่หรือไง" เซียร่าแค่นหัวเราะเยาะ ผลักแผงอกกว้างออกห่าง "ดัดเสียง? ใส่เสื้อแขนยาว? ก่อนจะเนียนเป็นคนอื่น ไม่คิดจะเช็กรอยสักที่คอตัวเองหน่อยหรือไง ไอ้โง่!" แทนที่จะอายหรือยอมถอยทัพกลับไปดีๆ เลออนกลับใช้ความหน้าด้านขั้นสุดขยับเบียดเข้าหาอีกครั้ง ร่างสูงทิ้งน้ำหนักตัวลงมา ซบใบหน้าหล่อเหลาลงบนลาดไหล่เนียนของร่างบางอย่างหน้าไม่อาย จมูกโด่งสันจงใจคลอเคลียซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่น ปล่อยให้ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวเนื้อสาวจนเซียร่าสะดุ้ง "ตัวเองนี่น่ารักจริงๆ เลยน้า..." เสียงทุ้มกระซิบชิดติดใบหู น้ำเสียงแหบพ

ตอนที่ 17 Jackpot แสงไฟสลัวสีส้มภายในห้องสวีทยังคงสาดส่อง ทว่าบรรยากาศเย้ายวนเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความคุกคามอันตรายที่แผ่ซ่านออกมา เสื้อเชิ้ตสีดำถูกโยนทิ้งลงบนพื้นพรม เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้าไปประชิดโซฟาตัวกว้างอย่างเงียบเชียบ... เซียร่าที่ถูกปิดตาและมัดขึงพืดอยู่เริ่มกระสับกระส่าย หญิงสาวหอบหายใจรวยริน ความเงียบที่โรยตัวลงมากะทันหันทำให้ประสาทสัมผัสที่ถูกปิดกั้นการมองเห็นยิ่งตื่นตัว สัมผัสวาบหวามและริมฝีปากนุ่มนวลของคุณแบมที่เคยคลอเคลียหายไป... สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความรู้สึกถึงเงาทะมึนของร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาบดบังแสงไฟ นอกจากนี้ กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงแสนหวานของแบมจางหาย... ถูกกลบด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ซึ่งลอยมาปะทะจมูก มันคือกลิ่นประจำตัวของเลออน... "ไอ้เลออน... นายทำอะไรคุณแบม!" เซียร่าเค้นเสียงตวาดถามลอดไรฟัน พยายามสะบัดข้อมือที่ถูกพันธนาการรั้งไว้เหนือศีรษะสุดแรง ใบหน้าสวยเชิดรั้นขึ้นอย่างเกลียดชังและระแวดระ

ตอนที่ 19 เพื่อนคนแรก ห้าปีก่อน... ณ โรงเรียนนานาชาติ S High School ร่างสูงโปร่งของ เลออน ในวัยสิบเก้าปี นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้านอยู่ที่โต๊ะหลังสุดของห้องเรียนติดกับหน้าต่าง เขาเพิ่งย้ายเข้ามาเรียนที่นี่ได้ไม่นาน และอายุมากกว่าเพื่อนร่วมชั้นในเกรดเดียวกันไปหนึ่งปีเต็ม เหตุผลที่เขาต้องมานั่งเรียนซ้ำชั้นกับเด็กรุ่นน้องก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อน... ปีที่แล้วเขาทะเลาะกับผู้เป็นพ่ออย่างรุนแรงเรื่องการถูกบังคับเส้นทางชีวิต ด้วยความขบถและหัวรั้น เขาเลยตัดสินใจหนีออกจากบ้านไปใช้ชีวิตเสเพลอยู่ข้างนอกเป็นปีๆ ทิ้งตัวตนลูกคุณหนูแล้วไปคลุกคลีกับพวกแก๊งอันธพาลและวงการแข่งรถใต้ดิน จนกระทั่งครอบครัวต้องเป็นฝ่ายยอมถอยและยื่นข้อเสนอให้เขากลับมาเรียนให้จบแลกกับอิสระที่เขาต้องการ เลออนถึงได้ยอมตกลง และทางบ้านก็ใช้เงินก้อนโตยัดส่งเขาเข้าเรียนเกรดสิบสองใหม่ที่นี่ ด้วยวีรกรรมความเถื่อนที่ไปใช้ชีวิตคลุกฝุ่นอยู่ข้างนอกเป็นปี บวกกับนามสกุลที่ทรงอิทธิพล ทำให้ทุกวันที่เขามาเรียน มักจะมีสายตาของเพื่อนร่วมชั้นลอบมองมาด้วยความหวาดระแวงปนหวาดกลัวอยู่เสมอ ไม่มีใครกล