All Chapters of One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ: Chapter 11 - Chapter 20

11:00 น. ร่างสูงโปร่งในเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยแจ็กเกตสีเข้ม ก้าวเดินออกมาจากโถงล็อบบี้ของอพาร์ตเมนต์หรูใจกลางย่านมหาวิทยาลัย สถานที่แห่งนี้เป็นธุรกิจของครอบครัวไอ้มังกร แม้จะเรียกว่าอพาร์ตเมนต์ แต่ความหรูหราและระบบรักษาความปลอดภัยก็เทียบเท่าคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ เหมาะกับการใช้ชีวิตอยู่คนเดียวแบบสุดๆ อันที่จริง ระดับทายาทธุรกิจอย่างเลออนมีทั้งบ้านหลังใหญ่และเพนต์เฮาส์หรูเป็นของตัวเอง แต่เขาเลือกที่จะมาเช่าห้องอยู่ที่นี่แทน เพราะมันตอบโจทย์ความรักสันโดษและสะดวกต่อการเดินทางไปเรียนมากกว่า เขากับนาเดียร์ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เธออาศัยอยู่กับครอบครัวที่บ้าน และด้วยสุขภาพที่อ่อนแอของเธอ พวกเขาจึงเจอกันแค่เดือนละครั้งเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นก็แค่คุยกันผ่านแชต นั่นยิ่งทำให้ชีวิตของเลออนมีช่องโหว่และไร้ข้อผูกมัดใดๆ ในยามวิกาล ชายหนุ่มเดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์สีเข้มตรงไปยังจุดจอดรถด้านหน้า แดดช่วงสายใกล้เที่ยงไม่ได้ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาที่ติดจะเย็นชาดูหงุดหงิดขึ้นแต่อย่างใด และแทนที่เขาจะเดินไปขึ้นรถสปอร์ตเปิดประทุนหรือซูเปอร์ไบค์คันโตให้สมกับฐานะ...

เลออนปรับสีหน้าตกใจให้กลับมาเรียบตึงอย่างรวดเร็ว ก่อนมุมปากหยักจะกระตุกยิ้มกวนประสาท เมื่อเห็นท่าทางหัวเสียของเพื่อนเก่า... ที่พ่วงด้วยตำแหน่ง 'อดีตเพื่อนรัก' ของแฟนสาวเขา "เป็นเด็กเป็นเล็ก ดูดบุหรี่ไม่ดีนะครับน้อง" เลออนเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จงใจเน้นคำท้ายเพื่อยั่วโมโห เซียร่าขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคู่สวยตวัดมองคนตัวสูงขวับ "ใครน้องนาย?" "ก็ฉันอยู่ปีสี่ เธอเพิ่งเข้าปีหนึ่ง... ตามหลักมันก็ต้องเป็นน้องสิ หรือไม่ใช่?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามหน้าตาย ก้าวเท้าเข้าไปใกล้อีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงผสมกลิ่นนิโคตินจางๆ ซึ่งมันดันไปคล้ายกับกลิ่นของใครบางคนเมื่อคืน จนเขาแอบหงุดหงิดตัวเองขึ้นมาดื้อๆ "ไอ้ห่านี่... คิดว่าฉันตลกหรือไง" เซียร่าด่าสวนทันควัน หญิงสาวลดมือที่คีบบุหรี่ลง ริมฝีปากสีสดเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทางแล้วสบถพึมพำเสียงขุ่น แต่ก็จงใจให้คนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังได้ยินชัดเต็มสองหู "แม่งโคตรซวย... อุตส่าห์ซิ่วหนีมาเรียนใหม่ตั้งไกล คิดว่าจะพ้นเวรพ้นกรรมไม่ต้องเจอขี้หน้ากันอีกแล้วนะ... "

ร่างบางในชุดนักศึกษาพอดีตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกมาจากลานสูบบุหรี่หลังคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วยความหงุดหงิด มือเรียวยกขึ้นเสยผมสีบลอนด์สว่างของตัวเองอย่างหัวเสีย 'เซียร่า' หญิงสาวในวัยยี่สิบสี่ปี... อายุขนาดนี้เธอควรจะเรียนจบและมีหน้าที่การงานทำไปตั้งนานแล้ว แต่เธอกลับเลือกที่จะทิ้งชีวิตอิสระสุดเหวี่ยง บินกลับมาจากลอนดอน ประเทศอังกฤษ เพื่อมาสวมชุดนักศึกษาเริ่มต้นเป็นเฟรชชี่ปีหนึ่งใหม่อีกครั้งในไทย เหตุผลง่ายๆ ก็คือ... พ่อแม่ไม่มีปัญญาจะส่งเรียนอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่สิ... ถ้าจะพูดให้ถูกคือ พวกเขา ‘ตัดหางปล่อยวัด’ เธอต่างหาก ภาพความทรงจำเฮงซวยในอดีตยังคงตอกย้ำให้รู้ซึ้งว่าตอนที่ชีวิตดิ่งลงเหว... เธอไม่เหลือใครเลยสักคน ไม่มีใครเลยจริงๆ สิ่งที่ครอบครัวมอบให้มีเพียงแค่เงินก้อนสุดท้าย พร้อมกับคำขาดที่สั่งให้เธอบินหอบกระเป๋ากลับไทยเพื่อมาเริ่มนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด ความโดดเดี่ยวอ้างว้างในตอนนั้น ตอกย้ำให้เซียร่าตระหนักได้ว่า... โลกใบนี้แม่งไม่มีใครรักเธอจริง หญิงสาวแค่นหัวเราะให้กับความสมเพชของตัวเอง และตั้งกฎเหล็กข้อเดียวสำหรับ

ย้อนกลับไป สองชั่วโมง... นัยน์ตาคมกริบละสายตาจากแผ่นหลังของยัยผู้หญิงประสาทแดกที่เพิ่งเดินกระแทกส้นเท้าลับมุมตึกไป ชายหนุ่มพ่นควันบุหรี่ระลอกสุดท้ายออกจากปาก ก่อนจะทิ้งมันลงพื้นแล้วใช้ปลายรองเท้าขยี้จนไฟดับมอดอย่างไม่สบอารมณ์นัก ช่างเถอะ... เขาไม่ได้ว่างพอจะเก็บเรื่องไร้สาระพวกนี้มาใส่หัวให้เสียเวลาอยู่แล้ว ทว่าในจังหวะที่ร่างสูงกำลังจะหมุนตัวก้าวเดินออกจากลานสูบบุหรี่... ครืด... ครืด... สมาร์ตโฟนเครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงก็สั่นเตือนขึ้นมา เลออนล้วงมันขึ้นมาปลดล็อก นัยน์ตาสีดำสนิทกวาดมองหน้าจอที่แสดงข้อความแจ้งเตือนจาก 'Nadia' แฟนสาวของเขา Nadia : เลออน วันนี้คุณแม่ชวนมาทานข้าวเย็นที่บ้าน ว่างหรือเปล่า? ชายหนุ่มอ่านข้อความสั้นๆ นั้นด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด LN : ว่าง เดี๋ยวฉันเข้าไป เลออนหย่อนโทรศัพท์ลงกระเป๋าตามเดิม เอาจริงๆ นี่เป็นเรื่องปกติของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนาเดียร์ไปแล้ว ส่วนใหญ่เวลาที่เขาจะได้เจอกับแฟนสาว ก็คือเวลาที่ครอบครัวของเธอเป็นฝ่า

ทั้งคู่ยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบ สายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน แต่กลับไม่มีความอบอุ่นหรือความผูกพันใดๆ แผ่ซ่านออกมาจากคนทั้งสองเลยแม้แต่น้อย "ขับรถกลับดีๆ นะเลออน" นาเดียร์เอ่ยปากทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความออดอ้อนเหมือนคู่รักทั่วไป เลออนล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานละมุนของแฟนสาว... ผู้หญิงที่อายุเท่ากัน เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันมาตั้งแต่ไฮสคูล และเป็นคนเดียวที่เขายกย่องให้เป็นรักแรก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้า "เจอหน้าแฟน... ไม่คิดจะพูดอะไรอย่างอื่นหน่อยหรือไง" เลออนถามเรียบๆ แฝงความหงุดหงิดเอาไว้เล็กน้อย "ก็ฉันไม่รู้จะพูดอะไรนี่" นาเดียร์ตอบกลับหน้าตาย "ทักแชตไปก็ไม่ค่อยจะตอบ อ่านแล้วก็หาย... ฉันเป็นแฟนเธอนะนาเดียร์ ไม่ใช่คนแปลกหน้า" ชายหนุ่มกดเสียงต่ำลง พยายามเค้นหาความใส่ใจจากผู้หญิงตรงหน้า ลึกๆ แล้วเขาแค่อยากให้เธอแสดงความหวงแหน หรือรั้งเขาไว้บ้างเหมือนที่คนเป็นแฟนเขาทำกัน "ช่วงนี้ฉันยุ่งๆ น่ะ เลออนอย่าคิดมากสิคะ" เธอตอบปัดด้วยเหตุผลเดิมๆ ที่ใช้มาเป็นร้