One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ร่างบางเดินตรงดิ่งหมายจะแทรกตัวผ่านร่างสูงที่ยืนขวางประตูอยู่เพื่อไปสวมเสื้อผ้า หมับ! ฝ่ามือหนากลับเอื้อมมาคว้าท่อนแขนเรียวเอาไว้เสียก่อน เลออนออกแรงกระตุกเพียงนิด ร่างเปลือยเปล่าของเธอก็ปลิวหวือกลับมาปะทะแผงอกแกร่งอย่างง่ายดาย "นี่... จะไปไหน?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม รอยยิ้มร้ายกาจยังคงประดับอยู่บนมุมปากหยัก น้ำเสียงทุ้มพร่าเจือความยียวนกวนประสาทอย่างหน้าไม่อาย "ฉันยังไม่เสร็จเลยนะ" "เรื่องของมึงสิ" เซียร่าตอกกลับเสียงแข็ง ออกแรงสะบัดท่อนแขนหวังจะให้หลุดพ้นจากการเกาะกุม ทว่าคนตัวโตกว่ากลับยิ่งบีบกระชับแน่นขึ้น เลออนหัวเราะหึในลำคออย่างชอบใจที่ยั่วโมโหเธอได้สำเร็จ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าหล่อเหลาที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่ตรงมุมปากลงมาใกล้ๆ ก่อนจะเปลี่ยนสรรพนามการพูดจาอย่างจงใจกวนอวัยวะเบื้องล่างขั้นสุด "นี่ตัวเอง... พูดจากับเค้าดีๆ หน่อยสิ" เลออนลอยหน้าลอยตาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่ฟังแล้วน่าสะอิดสะเอียนสำหรับคนฟัง "เมื่อกี้เค้าอุตส่าห์กระแทกให้ตัวเองถึงใจเลยนะ..." "หุบปากซะ!" เซียร

เลออนโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเสียดสีกัน ลมหายใจร้อนระอุรินรดผิวแก้มเนียน ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มพร่าจะเอ่ยประโยคที่กระชากอีโก้ของเซียร่าให้ขาดสะบั้น "ยอมรับความจริงเถอะ... ว่าเราแม่งโคตรเข้ากันได้ดีสุดๆ" เลออนจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น กลิ่นคาวเลือดจางๆ จากรอยแตกที่มุมปากของเขายังคงคละคลุ้ง ทว่าความปรารถนาอันดำมืดที่ตีตื้นขึ้นมากลับมีอานุภาพรุนแรงกว่า ชายหนุ่มเผลอลืมตัว... ลืมแม้กระทั่งกฎเหล็กของตัวเองที่ไม่เคยคิดจะจูบแลกน้ำลายกับคู่นอนคนไหน! ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปประกบริมฝีปากหยักเข้ากับกลีบปากนุ่มของคนใต้ร่างอย่างห้ามใจไม่อยู่ บดเบียดรอยแผลที่เพิ่งแตกให้แนบชิดลงบนปากอิ่ม หวังจะแทรกซอนเรียวลิ้นเข้าไปชิมความหวานและกำราบความพยศ ทว่าเซียร่าไม่ใช่ผู้หญิงหัวอ่อนที่จะยอมให้เขารังแกหรือฉวยโอกาสได้ตามใจชอบ หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความขยะแขยงเมื่อสัมผัสได้ถึงรสฝาดเฝื่อนของเลือด ก่อนจะใช้ฟันคมๆ กัดกรอดลงบนริมฝีปากล่างของเขาอย่างเต็มแรง! จงใจย้ำขยี้ลงไปตรงรอยแผลเดิมจนเลือดสีสดปริแตกและไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนริมฝีปากของทั้งคู

เมื่อความเจ็บปวดกระตุ้นสัญชาตญาณดิบ ร่างบางก็กัดฟันกรอด รวบรวมเรี่ยวแรงที่มีฝืนยันกายท่อนบนขึ้นมาเผชิญหน้ากับคนป่าเถื่อน หญิงสาวตวัดสองแขนโอบรัดรอบลำคอแกร่งเอาไว้แน่น ก่อนจะอ้าปากฝังเขี้ยวคมๆ ขบกัดลงบนลาดไหล่กว้างและซอกคอของเขาอย่างเต็มแรงเพื่อเอาคืน จงใจขยี้คมฟันลงไปจนเลือดสีสดซึมทะลักออกมาไม่ต่างกัน "ซี๊ดด... แม่ง เธอเป็นหมาหรือไงวะเซียร่า!" เลออนสบถครางลั่นเมื่อถูกคมฟันฝังลึกลงบนผิวเนื้อ ทว่าแทนที่จะผลักออก ชายหนุ่มกลับยิ่งพอใจในความพยศนั้น เขากระตุกยิ้มร้ายกาจ สองมือแกร่งรัดเอวคอดของคนบนร่างแน่นขึ้น แล้วสวนสะโพกตอกอัดความใหญ่โตเข้าใส่ร่องเนื้ออย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม เซียร่าผละริมฝีปากที่เปื้อนเลือดออก หญิงสาวหอบหายใจฮัก ตวัดสายตาเหยียดๆ มองเขาพร้อมกับแสยะยิ้มร้าย "นายนั่นแหละที่เป็นหมา... ไอ้! ชาติ! หมา!” "โฮ่ง..." เลออนขานรับหน้าตายด้วยเสียงทุ้มต่ำ ชายหนุ่มตวัดปลายลิ้นเลียคราบเลือดที่มุมปากตัวเองช้าๆ ก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยมออกมา เป็นการตอบรับคำด่าที่ทั้งกวนประสาทและดูโรคจิตอย่างถึงที่สุ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อลมหายใจเริ่มกลับมาเป็นปกติ เซียร่าก็พยายามขยับสะโพกหนีความอึดอัด ทว่าความใหญ่โตที่ฝังลึกอยู่ด้านในกลับไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนตัวลง ซ้ำยังถูกแช่ค้างเอาไว้แนบสนิทจนขยับไม่ได้ "เสร็จแล้วก็เอาออกไปสิไอ้เวร..." เซียร่าเค้นเสียงหอบด่า ขมวดคิ้วมุ่น "ทำไมไม่เอาออกไป?" เลออนทิ้งน้ำหนักตัวทาบทับลงมา กอดรัดร่างบางเอาไว้แน่นพลางตอบหน้าตาย "เอาออกไม่ได้... ฉันกำลัง 'ติดเป้ง' อยู่" "...ฮะ?" เมื่อเห็นใบหน้างุนงงของคนใต้ร่าง ชายหนุ่มก็ฉีกยิ้มกว้าง... เป็นรอยยิ้มสดใสไร้เดียงสาที่ดูขัดกับลีลาป่าเถื่อนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "ก็ฉันเป็นหมานี่นา..." เลออนตอบหน้าตาเฉย จงใจขยับเอวสอบเนิบนาบให้ปุ่มมุกเสียดสีผนังนุ่มอีกครั้งจนคนใต้ร่างสะดุ้งเฮือก "หมาเวลาผสมพันธุ์เสร็จ... มันก็ต้องติดเป้งสิครับคุณพาร์ตเนอร์" "อ๊ะ... ไอ้เลออน! ไอ้หน้าด้าน... อ๊า!" ทว่าพายุตัณหาอันดิบเถื่อนไม่ได้จบลงแค่นั้น...

"..." เซียร่าเลือกที่จะเงียบ ปิดปากสนิทไม่ยอมต่อล้อต่อเถียงให้เปลืองน้ำลาย หญิงสาวทำเมินราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศแล้วจ้ำอ้าวเดินต่อไป "นี่จะไปไหนเซียร่า ให้ฉันไปส่งมั้ย" เลออนยังคงปั่นจักรยานตีคู่ขนาบข้างอย่างไม่ลดละ "ไม่ต้อง" เสียงหวานตวัดห้วนจัด บ่งบอกถึงความรำคาญขั้นสุด ทว่าแทนที่จะถอย เลออนกลับออกแรงปั่นเร็วขึ้นอีกนิด แล้วเบี่ยงจักรยานเสือหมอบไปจอดขวางหน้าเธอเอาไว้ดื้อๆ เซียร่าพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด หญิงสาวเบี่ยงตัวก้าวเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่คนหน้ามึนก็ยังบังคับแฮนด์จักรยานขยับมาดักหน้าเธอเอาไว้อีกครั้งอย่างจงใจ "จะเอายังไง" หญิงสาวหยุดเดินแล้วตวัดสายตาขุ่นขวางมองคนบนจักรยานอย่างหมดความอดทน "ซ้อนสิ เดี๋ยวไปส่ง" เลออนพยักพเยิดหน้าด้วยท่าทางสบายๆ "ไม่ไป!" เซียร่าปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "ทำไมล่ะ เมื่อก่อนเธอยังชอบซ้อนจักรยานฉันอยู่เลย"