One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ณ ด้านหลังคลับหรูชื่อดังย่านใจกลางเมือง เอี๊ยด... เลออนกำเบรกจนล้อจักรยานเสือหมอบคู่ใจหยุดสนิทตรงมุมอับของลานจอดรถ ชายหนุ่มจัดการเตะขาตั้งลงกับพื้น ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงไปที่ประตูหลังร้านซึ่งเป็นทางเข้าสำหรับพนักงาน และที่นี่คือที่ทำงานพาร์ตไทม์ของเขา... ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก ไอ้เลออนคนนี้ทำงานเป็น ’โฮสต์‘ หลายคนในมหา'ลัยที่รู้แบคกราวนด์ของเขาอาจจะตั้งคำถาม ว่าระดับลูกคุณหนูบ้านรวยอย่างไอ้เลออน ทำไมถึงต้องมาทำงานเอาใจคนขี้เหงาแลกเงินแบบนี้ด้วย เหตุผลมันก็ง่ายนิดเดียว... บ้านเขารวยน่ะมันก็จริง แต่นั่นมันเงินพ่อแม่ ไม่ใช่เงินเขาสักหน่อย เลออนเกลียดการแบมือขอเงินที่บ้านเป็นที่สุด เพราะทุกบาททุกสตางค์ที่ได้มา มันมักจะถูกตีตราตามมาด้วยคำว่า 'บุญคุณ' เสมอ ชายหนุ่มรักอิสระและอีโก้สูงเกินกว่าจะยอมให้ใครเอาเรื่องเงินมาบงการหรือขีดเส้นกำหนดชีวิตของเขา เขาถึงเลือกที่จะหาเงินใช้เอง และงานโฮสต์ที่ใช้แค่หน้าตาหล่อๆ กับคารมแพรวพราวค

"ฮันนี่... เดี๋ยวบันนี่มานะครับ ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง" "ไม่เอาอ่ะ บันนี่อยู่กับฮันนี่ก่อนสิคะ" ลูกค้าสาวทำหน้างอแงขัดใจ มือเรียวพยายามเอื้อมมาคว้าท่อนแขนแกร่งเอาไว้ แต่เลออนก็เบี่ยงตัวหลบและลุกขึ้นยืน พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้เป็นการทิ้งทวน ทว่าทันทีที่หันหลังให้โต๊ะ รอยยิ้มเอาใจบนใบหน้าก็เลือนหายไปเหลือเพียงความเรียบตึง ร่างสูงโปร่งเดินล้วงกระเป๋าตรงดิ่งไปหา 'พี่แก้ว' เจ้าของคลับที่กำลังยืนสั่งงานเด็กเสิร์ฟอยู่ไม่ไกล "พี่แก้ว" เลออนเอ่ยเรียกสั้นๆ "ว่าไง ปล่อยลูกค้าทิ้งไว้แบบนั้นเดี๋ยวแม่ก็วีนแตกหรอก" ชายหนุ่มไม่ได้สนใจคำเตือนนั้น เขาทำเพียงพยักพเยิดหน้าไปทางโซนวีไอพีที่เซียร่านั่งอยู่ "พี่เห็นผู้หญิงโต๊ะนั้นมั้ย" พี่แก้วหันไปมองตาม "เห็น... ทำไมยะ" "ไปเคลียร์ไอ้พวกเวรนั่นออกไปที... เดี๋ยวโต๊ะนั้นผมดูแลเอง" เลออนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ดวงตาจ้องเขม็งไปที่เป้าหมายราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังล็อกเป้าเหยื่อ "จะบ้าเหรอ!" พี่แก้วแหวขึ้นมาทันที "เด็กฉันกำลังทำยอด โต๊ะ

เลออนปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบและช่วงล่างไปตามจังหวะบีตเพลงอย่างยั่วเย้า ดวงตาคมกริบใต้หน้ากากจับจ้องใบหน้าสวยหวานไม่วางตา ทุกท่วงท่าที่เขาโยกย้ายและขยับคุกคามเข้ามาใกล้ ล้วนเต็มไปด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนและแรงดึงดูดทางเพศที่ทำเอาเซียร่าถึงกับลมหายใจสะดุด หญิงสาวเผลอกัดริมฝีปากล่างของตัวเองโดยไม่รู้ตัว สายตาพร่ามัวจับจ้องไปที่ลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ขยับไหวอยู่ใต้ร่มผ้า หญิงสาวเผลอกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อโฮสต์หนุ่มทิ้งตัวลงมานั่งคร่อมทับบนหน้าขาของเธออย่างอุกอาจ เขากักขังเธอไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งที่ยันกับพนักโซฟาทั้งสองข้าง สะโพกสอบบดเบียดความแข็งขืนผ่านเนื้อผ้ากางเกงสแล็กเข้ากับต้นขาของเธออย่างจงใจ "อ๊ะ... นี่นาย..." เซียร่าร้องเสียงหลง สัมผัสวาบหวามที่เกิดขึ้นกะทันหันทำเอาสติกระเจิง หญิงสาวพยายามจะยกมือขึ้นผลักแผงอกกว้างออก แต่กลับสู้แรงของคนตัวโตกว่าไม่ได้เลยสักนิด ชายหนุ่มภายใต้หน้ากากแค่นหัวเราะในลำคออย่างพอใจ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยมือเดียวแล้วกดลงกับพนักโซฟาอย่

"โอ๊ะโอ... โดนจับได้ซะแล้วเหรอเนี่ย" เลออนชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากหยักจะกระตุกยิ้มกว้างขึ้น ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีสลด ตกใจ หรือรู้สึกผิดเลยสักนิดที่ถูกจับโป๊ะได้ มือหนาผละออกจากข้อมือเล็ก แล้วเลื่อนขึ้นไปดึงหน้ากากครึ่งหน้าสีดำออก โยนทิ้งไปบนเบาะโซฟา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจ นัยน์ตาคมดุ และสันกรามคมชัดที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด "คิดว่าฉันโง่หรือไง" เซียร่าแค่นหัวเราะเยาะ ผลักแผงอกกว้างออกห่าง "ดัดเสียง? ใส่เสื้อแขนยาว? ก่อนจะเนียนเป็นคนอื่น ไม่คิดจะเช็กรอยสักที่คอตัวเองหน่อยหรือไง ไอ้โง่!" แทนที่จะอายหรือยอมถอยทัพกลับไปดีๆ เลออนกลับใช้ความหน้าด้านขั้นสุดขยับเบียดเข้าหาอีกครั้ง ร่างสูงทิ้งน้ำหนักตัวลงมา ซบใบหน้าหล่อเหลาลงบนลาดไหล่เนียนของร่างบางอย่างหน้าไม่อาย จมูกโด่งสันจงใจคลอเคลียซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่น ปล่อยให้ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวเนื้อสาวจนเซียร่าสะดุ้ง "ตัวเองนี่น่ารักจริงๆ เลยน้า..." เสียงทุ้มกระซิบชิดติดใบหู น้ำเสียงแหบพร่าแบบโฮสต์กำมะลอหายไป เหลือเพียงความยียวนกวนประสาทแ

คำพูดหน้าด้านๆ ที่หลุดออกมาทำเอาเซียร่าแค่นเสียงหยัน หญิงสาวปรายตามองคนหลงตัวเองด้วยสายตาสมเพช "มั่นหน้าแบบไม่มีอะไรกั้น... สมองก็คงไม่มีอะไรกั้นเหมือนกันสินะ" คนโดนด่าว่าไม่มีสมองเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ทว่าเซียร่าไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เถียงกลับ หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นแล้วกระแทกเสียงตอกหน้าเขาอย่างเหลืออด "แล้วก็จำเอาไว้ด้วยนะว่าเรื่องของฉัน...ไม่! ต้อง! เสือก! เพราะสำหรับฉันใครก็ได้ที่ไม่ใช่นาย" เซียร่าประกาศกร้าว ก่อนจะคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมขึ้นมาคล้องไหล่อย่างหัวเสีย ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้สะบัดหน้าเดินหนี ท่อนแขนแกร่งก็ตวัดหมับเข้าที่เอวคอด รั้งร่างอรชรให้ปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง "รู้หรือเปล่าเซียร่า..." เลออนกระตุกยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวด้วยสายตาหยาบโลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง ชายหนุ่มโน้มหน้าลงมากระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความจาบจ้วง "เธอน่ะโคตรสเปกฉันเลย... ปากดีๆ แบบนี้ โดนกระแทกเข้าไปสักทีสองที ก็ครางเหมือนหมาตัวเมีย ร้องหาแต่ดุ้นของฉันไม่หยุด" "ไอ้เลออน!"