บททั้งหมดของ 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): บทที่ 191 - บทที่ 200

หนานอิงขนลุกอย่างหวาดกลัว ครานั้นถูกลู่หนิงหวังทำโทษทำให้นางปวดเอวไปหลายวัน หานเซียวยังมิคิดจะละเว้นนางด้วยหรอกหรือ"นายน้อยเรื่องนั้นข้าได้ถูกลงโทษไปแล้ว"หนานอิงก้มหน้างุด ไม่อยากเอ่ยถึงอีก"ผู้ลงโทษคือท่านพี่มิใช่ข้า เจ้ามีสามีสองคนต้องถูกลงโทษสองครั้ง"หนานอิงกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทั้งพยายามไม่สนใจ อย่างไรนางก็ถือว่าตนเองถูกลงโทษไปแล้วจะไม่ยอมถูกลงโทษเป็นครั้งที่สองเป็นอันขาดอ้ายเจิงรู้สึกว่าบรรยากาศมิค่อยดีเท่าไร่เขาจึงคว้ามือของอาฉีเอาไว้เลยเอ่ยว่า"อาฉีปล่อยพวกเขาเถิดเราไปหาอย่างอื่นกินกัน"อาฉีผลักมือของอ้ายเจิงออกอย่างแรงจนกระทั่งเขารู้สึกได้ถึงอาการชาที่แขนข้างนั่น แม่นางผู้นี้จะมีเรี่ยวแรงมากเกินไปแล้ว "อาฉีเจ้าออกไปก่อน"หานเซียวกลับออกปากด้วยตนเองอาฉีนั่งนิ่ง หานเซียวมีโทสะแล้ว"อาฉีเจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าหรือ""ท่านยกข้าให้นายหญิงแล้ว ข้าฟังคำสั่งนายหญิงผู้เดียวข้ามิอาจเป็นนกสองหัวมีนายสองคนได้"หนานอิงยิ้มให้นางด้วยความพอใจ "อาฉีเจ้าซื่อสัตย์นัก นางพูดถูกนางเป็นของข้าท่านกล้าออกคำสั่งหรือ"หนานอิงดวงตาแวววาวมองหานเซียวทั้งรอยยิ้มประดับใบหน้า แก้มของนางเปล่งปลั่งผมของนา

หานเซียวกัดไปคำหนึ่ง รสชาติของน้ำตาลแล่นไปสู่โพรงปากทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดีนัก หานเซียวไม่ชอบของหวานแต่ก็ฝืนกลืนลงคอ เพื่อแลกกับรอยยิ้มสดใสของหนานอิงแล้วเขาคิดว่าคุ้มนัก"นายท่านนี่ของท่านเจ้าค่ะ""ข้าก็ไม่ชอบของหวานและไม่..."หนานอิงกลับยัดหางมังกรเข้าปากเขาว่องไว หากเป็นผู้อื่นคงถูกลู่หนิงหวังบั่นคอไปแล้วที่กล้าทำเช่นนี้ แต่สำหรับนางเขากลับโกรธไม่ลงเมื่อเห็นท่าทางรอคอยของนาง"เป็นเช่นไรเจ้าคะ อร่อยหรือไม่"ดวงตากลมโตนั่นมีพลังบางอย่างทำให้เขายั้งปากเอาไว้แล้วรีบกลืนก้อนน้ำตาลประหลาดนี่ลงคอ"ก็ไม่เลว"หนานอิงยิ้มสดใส "เห็นหรือไม่ว่าอร่อยเพียงใด ของแปลกใหม่ของชาวบ้านพวกท่านต้องลองบ้าง"หนานอิงเดินนำหน้าพวกเขาไปอย่างร่าเริง ลู่หนิงหวังและหานเซียวมองตามร่างเล็กบอบบางของนางด้วยสายตาอันอบอุ่น ก่อนจะแบกของอันสูงลิบเดินตามนางประดุจทาสรับใช้ในขณะที่แม่นางผู้นั้นแม้แต่น้ำใจจะช่วยถือสักชิ้นยังไม่มีข้าวของในมือบัดนี้ลู่หนิงหวังส่งให้คนของเขานำกลับจวนสกุลหนานไปแล้วอากาศที่หนาวเย็นลงทำให้อ๋องทั้งสองบัดนี้ต่างคนต่างจับมือหนานอิงไว้คนละข้างทั้งยังจับมือของนางซุกเข้ามาในแขนเสื้อกว้างของตนเองหนานอ

เมื่อวันคล้ายวันประสูติของฮ่องเต้มาถึง พิธีเฉลิมฉลองที่ถูกจัดการโดยรัชทายาทจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ บรรดากงกงและนางกำนัลต่างวุ่นวายกันตั้งแต่เช้ามืด ราษฎรเองต่างก็ออกมาเดินบนท้องถนนทั้งยังมีการจัดงานกันอย่างคึกคักทุกที่ต่างถูกประดับประดาด้วยโคมไฟอันงดงามไม่เว้นแม้แต่ตรอกอันคับแคบ วังหลวงแจกจ่ายอาหารและข้าวสารให้กับประชาชนผู้ยากไร้ฟรีต่อเนื่องถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน ยังมีขุนนางและพ่อค้าร่วมกันทำโรงทานอยู่หน้าจวนของตนเองกันอย่างคับคั่งเพื่อร่วมทำบุญอธิษฐานให้ฝ่าบาทมีอายุยืนหมื่นปีแต่ท่ามกลางการเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่นี้เบื้องหลังนั้นกลับคุกรุ่นไปด้วยไฟสงครามที่เตรียมระเบิดออกมา ฝั่งขององค์รัชทายาทนั้นไม่ระแคะระคายเลยสักนิดว่าแผนของตนนี้บัดนี้ถูกคนของซู่อ๋องลู่หนิงหวังเตรียมดักเอาไว้แล้วในขณะที่อ๋องทั้งสองกลับทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น หนานอิงแอบลอบออกไปนอกจวนในขณะที่มือสังหารที่ร่วมกับกลุ่มโจรร้ายนั้นกำลังซุ่มดักเพื่อลักพาตัวนางแล้วหนานอิงแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ นางกลับอาฉียังเดินเที่ยวชมโคมไฟในงานเฉลิมฉลองอย่างมีความสุข โดยมีองครักษ์ของสองอ๋องคอยคุ้มกันอยู่ห่าง ๆทหารขององค์รัชทายาทถูกเปลี่ยนช

หลังจากหานเซียวคุ้มกันฝ่าบาทและท่านหมออ้ายไปยังที่ปลอดภัยแล้วจึงเร่งรุดออกมาช่วยเหลือลู่หนิงหวัง เขาพบมือสังหารกลุ่มหนึ่งที่แยกตัวออกมาและกำลังติดตามหาตัวของฝ่าบาทจึงได้ลงมือสังหารคนผู้นั้นทิ้งทั้งยังสั่งให้องครักษ์คอยคุ้มกันตำหนักในให้ดียังมีพระสนมนางในอีกมากติดอยู่ในนี้แม้จะสังหารคนไปมาก แต่ดูเหมือนว่าคนพวกนี้จะยังคงหลงเหลือมือสังหารอีกไม่น้อย หานเซียวใช้วรยุทธ์ถึงขีดสุดแล้ว แม้รู้ตัวเองว่าตนเองไม่อาจใช้ได้มากกว่านี้แต่ด้วยความเป็นห่วงพี่ชายจึงได้คิดจะไปดูสักเล็กน้อย และคิดจะถนอมร่างกายของตนเองเอาไว้หลีกเลี่ยงการสังหารและหลบหลีกให้ไวหานเซียวกระโจนขึ้นบนหลังคา เพราะการต่อสู้อันดุเดือดทำให้เกิดความเสียหายทั้งไฟไหม้หลายจุด เสียงกระบี่ปะทะกันอยู่ที่ลานการแสดง ทั้งที่เมื่อสักครู่ก่อนหน้านี้ยังเป็นเสียงท่วงทำนองดนตรีอันครื้นเครงการก่อกบฏครานี้เกิดขึ้นภายในวังหลวง ลู่หนิงหวังสั่งปิดประตูวังแน่นหนาอย่าให้ผู้ใดรอดออกไปได้ ประชาชนที่เฉลิมฉลองด้วยเสียงที่ดังสนั่นของพลุที่ถูกจุดอยู่ตลอดเวลาจึงไม่รู้ว่าบัดนี้เกิดการนองเลือดขึ้นภายในวังหลวงแล้วหานเซียวมาจนถึงลานที่สองฝ่ายปะทะกัน เขาเห็นพี่ชา

ด้านนอกเรือนลับแห่งนี้อาฉีกระโจนออกมาจากที่ซ่อนและบัดนี้กำลังเผชิญหน้ากับองครักษ์จากเจียงหนานกลุ่มหนึ่งที่ฮูหยินใหญ่ได้จ้างเอาไว้ให้คอยอารักขา หากเป็นก่อนหน้าอาฉีคงเสียเปรียบด้วยคนพวกนี้ล้วนเป็นสุนัขลอบกัดมักใช้อาวุธลับและวิธีการที่คาดไม่ถึงแต่ในยามนี้หลังจากได้ศึกษากระบวนท่าการต่อสู้และวิธีการของพวกเขามาไม่น้อย อาฉีและคนของนางก็สามารถจัดการคนเหล่านั้นได้โดยไม่ลำบากภายในพริบตาก็สามารถล้มคนพวกนั้นลงได้ฮูหยินใหญ่ตะโกนก้องข้างกายของนางยังมีองครักษ์จากเจียงหนานที่แข็งแกร่งคนเดิมคอยให้ความคุ้มกัน "ปกป้องข้า ปกป้องข้า ข้าจะให้เงินทองเท่าที่เจ้าต้องการ"หนานหงเองถึงกับมือสั่น นางคาดไม่ถึงว่าหนานอิงจะมีวรยุทธ์และเก่งกาจปานนี้ ที่ผ่านมานางและฮูหยินใหญ่ล้วนถูกหนานอิงหลอกลวงว่าเป็นสตรีอ่อนแอผู้หนึ่ง หนานหงรีบส่งภาษามือรัวเร็วเพื่อบอกแก่ฮูหยินใหญ่แม่ใหญ่นางมีวรยุทธ์ นางฆ่าคนไปมากเพียงนั้นองครักษ์ผู้นี้จะสู้ได้หรือไม่ฮูหยินใหญ่กลับไม่หวาดเกรงคิดว่าหนานอิงฝีมือต่ำต้อยเป็นอย่างยิ่ง"เจ้าไม่ต้องกลัวคนของข้านับเป็นยอดฝีมือจากแดนใต้ โจรพวกนี้ไร้ฝีมือแต่หาใช่องครักษ์ของข้าไม่"องครักษ์เมื่อรับงาน