Alle Kapitel von 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): Kapitel 1 – Kapitel 10

หนึ่งก้านธูปต่อมาแผล่บ....แผล่บ....แผล่บ...จ๊วบ...จ๊วบ....ซู้ดดด....เสียงอันน่าละอายจากการดูดนมหวานดังขึ้นที่ตำหนักลับขององค์หญิงใหญ่ แน่นอนว่าเรื่องฝ่าบาทน้อยทรงเรียกหาพระพี่นางของพระองค์นั้น เป็นเพียงแผนการเล็ก ๆ ของแม่ทัพใหญ่ผู้โหยหิวผู้นี้เท่านั้นด้วยบัดนี้รั่วเสียนกำลังอยู่ในร่างกายเปลือยเปล่า ปล่อยให้แม่ทัพกัวเหวยนอนอยู่บนตักของตนเอง แล้วนางก็ป้อนนมใส่ปากของเขาดั่งทารกผู้หิวกระหายคนหนึ่งเขาใช้ปากดูดรวบเต้าอวบอิ่ม ปลายลิ้นเลียถันสีแดงสดอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังบดคลึงกอบเฟ้นด้วยความกระหาย ลมหายใจของรั่วเสียนหอบถี่ขึ้น ทั้งบังเกิดอาการรุ่มร้อนไปทั้งร่างกายนิ้วมือของกัวเหวยนั้นสากกระด้างด้วยรบทัพจับอาวุธมานานปี แต่กลับให้สัมผัสที่เสียวซ่านเป็นอย่างยิ่ง"อ๊า...องค์หญิง ถันของพระองค์ช่างหวานอร่อยเหลือเกิน""อืมมม...อา...""เสียวใช่หรือไม่องค์หญิง" ถามทั้ง ๆ ที่รู้ว่าตอนนี้องค์หญิงของเขากำลังเสียวมากเพียงใด จากนั้นก็ขยับปากมาดูดนมอีกข้างส่งเสียงดัง จ๊วบ จ๊วบ"ร่องหอยแฉะแล้วใช่หรือไม่"เขายังถามยั่วเย้า ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าองค์หญิงใหญ่ผู้นี้ของเขายังมีความเหนียมอายอยู่มาก ทว่าหากนางได้ปล

บทที่ 4 ตำราบุปผาโปรยและความลับของขันทีเมื่อได้ยินถ้อยคำตัดพ้ออันเต็มไปด้วยความขมขื่นขององค์หญิงใหญ่ ใต้เท้าจิ่วก็ทอดสายตา มองนางด้วยความเวทนา ขุนนางเฒ่าขยับเข้าไปใกล้ขอบแท่นทรงอักษรอีกครึ่งก้าว ก่อนจะเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาเพื่อมิให้เสียงเล็ดลอดออกไปภายนอก"องค์หญิงใหญ่โปรดทรงอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ เรื่องการหมั้นหมายสมรสนั้น แท้จริงแล้วเป็นการตกลงร่วมกันมาตั้งแต่คราตั้งรกรากปฐมกษัตริย์ มีสัตยาบันจารึกไว้ชัดเจนว่า ฝ่าบาทหรือสายเลือดราชวงศ์คนใดก็ไม่อาจใช้อำนาจก้าวก่ายเรื่องการเลือกฮูหยินในจวนสกุลกัวได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ เนื่องจากต้นตระกูลสกุลกัวนั้นมาจากเผ่าสยงอันยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นเผ่าที่มีขนบธรรมเนียมเคร่งครัดว่า บุรุษและสตรีจะแต่งงานกันด้วยความรักแท้จากใจ หาใช่แต่งเพราะผลประโยชน์ทางการเมือง"ใต้เท้าจิ่วเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อ "ด้วยความดีความชอบอันใหญ่หลวงของสกุลกัวในการช่วยปฐมกษัตริย์กรำศึกสร้างราชวงศ์ขึ้นมา สกุลกัวจึงได้รับการตราพระราชทานสิทธิ์พิเศษ ห้ามมิให้ผู้ใดในแผ่นดินยุ่งเกี่ยวกับการสมรสในจวนของพวกเขา ดังนั้น มีทางเดียวที่จะแต่งงานกับคนสกุลกัวได้ก็คือต้องทำให้พวกเขา

ราตรีดึกสงัด ท้องฟ้าเบื้องบนมืดมิดไร้แสงดาวดวงใดทอประกาย ลมฤดูเหมันต์พัดโบกกระหน่ำผ่านยอดไม้แว่วเสียงหวีดหวิว รั่วเสียนนอนหลับอยู่ในห้องบรรทมอย่างสงบ หลังจากต้องตรากตรำอ่านฎีกาและสวดมนต์ภาวนามาตลอดทั้งวัน นางจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้เลยว่าภัยเงียบกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ท่ามกลางความเงียบสงบอันเยือกเย็นนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องบรรทมดังรัวขึ้น แผดเสียงก้องสะท้อนไปตามทางเดินยาว เป็นเสียงเคาะที่หนักหน่วงแฝงไปด้วยความเร่งร้อนระทึกขวัญ ราวกับว่าเจ้าของเสียงต้องการจะบอกข่าวสำคัญแก่ผู้เป็นนาย"องค์หญิง องค์หญิงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ"น้ำเสียงที่ตะโกนแผ่วเบาทว่าเต็มไปด้วยความแตกตื่นลนลาน คล้ายกับคนกำลังขวัญเสียจนควบคุมตนเองไม่ได้ ทำให้รั่วเสียนรู้สึกถึงความผิดปกติที่แฝงอยู่ นางสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที ร่างบางรีบลุกขยับกายลงจากเตียงบรรทมด้วยความเร่งรีบ ยามนั้น อูหวั่นนางกำนัลคนสนิทที่นอนอยู่ข้างเตียงบรรทมก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเช่นกัน สีหน้าของอูหวั่นเคร่งเครียดและรีบนำเสื้อคลุมเข้ามาสวมให้รั่วเสียนอย่างรวดเร็ว"หม่อมฉันจะไปเปิดประตูนะเพคะ" อูหวั่นกระซิบบอกน้ำเสีย

องค์หญิงใหญ่รั่วเสียนเสด็จมาถึงพระตำหนักไท่เหออันเป็นที่ประทับของฮ่องเต้น้อยด้วยจิตใจที่รุ่มร้อนดั่งไฟสุม ยามนี้นอกตำหนักแวดล้อมไปด้วยความมืดมิดและเงียบเชียบ ทว่าภายในใจของนางกลับเต็มไปด้วยพายุคลั่งที่โหมกระหน่ำ ระหว่างนั้นนางพยายามระงับความตื่นตระหนกเพื่อรับฟังรายงานจากราชองครักษ์อย่างเงียบเชียบ เม็ดเหงื่อผุดซึมตามฝ่ามือเนียนยามที่ทหารรายงานความคืบหน้า เบาะแสสำคัญที่พบทำให้หัวใจของนางยิ่งดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้ง เมื่อคนร้ายชุดดำที่ถูกล้อมจับได้สองคนนั้น แท้จริงแล้วคือราชองครักษ์ของฝ่าบาทน้อยที่เสด็จอาของนางเป็นผู้แต่งตั้งและส่งตัวเข้ามาด้วยตนเองความจริงข้อนี้กระจ่างชัดแจ้งแก่ใจจนน่ากลัว ศัตรูผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ครั้งนี้ นอกจากพวกกลุ่มขุนนางในราชสำนักเหล่านั้นแล้ว คนสำคัญที่สุดที่จ้องจะล้มล้างสายเลือดของนางย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากเสด็จอารั่วหมิงของนางเอง บุรุษผู้นั้นไร้ซึ่งความยำเกรงต่อสัตยาบันหรือสายเลือดเดียวกัน เขาไม่ได้มีท่าทีปิดบังอำพรางความปรารถนาอันแรงกล้าที่อยากจะก้าวขึ้นครองบัลลังก์ทองเลยแม้แต่น้อย แววตาและท่าทีที่เขาเคยแสดงออกในท้องพระโรงยามที่จ้องมองเก้าอี้มังกรนั้นเ

ดวงตากลมหงส์มีแววเศร้าโศกทอดมองมาที่กัวกง ท่าทางร้อนใจลนลานดุจมดในกระทะร้อนทำให้นางลืมตัว ขยับกายเข้าไปใกล้แล้วยื่นสองมือเรียวไปแตะไหล่สองข้างของกัวกงเบา ๆ ความใกล้ชิดในระยะกระชั้นชิดส่งผลให้กลิ่นหอมสดชื่นของมวลดอกไม้อ่อน ๆ โชยออกมาจากร่างกายอันงดงามของนางปะทะจมูกชายหนุ่มจนเขาชะงักไปเล็กน้อยองค์หญิงใหญ่ผู้เลอโฉมยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแหบพร่าทว่ากลับฟังแล้วหวานจับใจ"ไม่ต้องมากพิธี ท่านรีบลุกขึ้นเถิด ใต้เท้ากัวข้าหาฝ่าบาทจนทั่วแล้วไม่พบ ข้าเกรงว่าฝ่าบาท"นางพูดไม่ออกต่อไปได้อีก ได้แต่ขบกรามกัดปากอิ่มเอาไว้เพื่อกลั้นก้อนสะอื้น จากนั้นหยดน้ำตาของนางก็ไหลรินลงมาตามปรางแก้วอย่างไม่อาจควบคุมกัวกงมิใช่คนหัวใจอ่อนแอที่เพียงแค่เห็นหยดน้ำตาของสตรีผู้งดงามล่มเมืองแล้วจะใจอ่อนยวบพ่ายแพ้ กระนั้นเมื่อเห็นหยาดน้ำตาและได้ยินน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาของเขาก็ไหววูบ น้ำเสียงที่เอ่ยตอบจึงอ่อนลงหลายส่วน"องค์หญิงใหญ่ ได้โปรดสำรวมและตั้งสติให้ดี พระองค์คือผู้สำเร็จราชการแทนฝ่าบาท ความทุกข์ในใจแม้ว่าจะมีเท่าใดก็ไม่อาจแสดงให้ผู้อื่นได้เห็นพ่ะย่ะค่ะ เก็บสีหน้าของพระองค์เอาไว้ให้ดี"เพียงพบกันครั้งแรก บุรุษ