บททั้งหมดของ 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): บทที่ 161 - บทที่ 170

"ที่เราให้พวกเจ้าเข้าพบวันนี้ ล้วนรู้ดีว่าพวกเจ้าต่างสนับสนุนลู่หนิงหวังเป็นรัชทายาทใช่หรือไม่"คนพวกนี้ลับหลังล้วนเป็นพวกที่สนับสนุนคนเก่ง ในใจของพวกเขาคิดเช่นไรก็ไม่อาจปิดกันมิด นานวันเข้าจึงเกิดกลุ่มการเมืองที่สนับสนุนซู่อ๋องและอวิ๋นอ๋องให้ครองราชย์ เพียงแต่ว่าพวกเขาไม่อาจบุ่มบ่ามได้เนื่องจากท่านอ๋องทั้งสองไม่เห็นด้วยและน่าเกรงขามเกินกว่าที่พวกเขาจะเซ้าซี้ได้บ่อยครั้งเรื่องนี้จึงเป็นเพียงความต้องการภายในใจเงียบ ๆ ของคนเหล่านี้เมื่อถูกฝ่าบาทจับได้คนพวกนี้จึงปาดเหงื่อเย็นออกจากหน้าผาก มิใช่ว่าพระองค์ทรงรู้แล้วไม่พอพระทัยคิดจะสังหารพวกเขาทิ้งใช่หรือไม่ เมื่อคิดได้ดังนั้นคนทั้งหมดจึงคุกเข่าลงทันใดปากยังร่ำร้องขอความเป็นธรรม"ฝ่าบาทกระหม่อมเพียงแต่เห็นแก่บ้านเมือง กระหม่อมไม่มีสิ่งใดแก้ต่างพ่ะย่ะค่ะ""เรามิได้ตำหนิความคิดของพวกเจ้า ความจริงเราเองก็หวังให้เป็นเช่นนั้น"สีพระพักตร์ของฝ่าบาทเป็นเช่นไรในยามนี้ไม่มีผู้ใดรู้ แต่น้ำเสียงของพระองค์ช่างเด็ดขาดและจริงจังเป็นอย่างยิ่ง"ซู่อ๋องลู่หนิงหวังรับราชโองการแต่งตั้งเจ้าเป็นรัชทายาท หากข้ามิอาจครองบัลลังก์สืบต่อไปได้ซู่อ๋องลู่หนิงหวังย่อมม

"ข้ามิได้กลัวเจ้าค่ะ เพียงแต่เป็นห่วงคนที่ดีต่อข้า อย่างไรเสียหากท่านหนานไม่ก่อกบฏข้าก็ต้องลงมือกับพวกเขาอยู่แล้ว เพียงแต่คิดว่าคนจำนวนมากที่ดีต่อข้าไม่รู้เรื่องการก่อกบฏนี้พวกเขาจะทำเช่นใด""ใจอ่อนพาลทำให้งานเสีย เอาชีวิตของเจ้าให้รอดเถิดเจ้าเองก็นับว่าเป็นบุตรีของหนานกั๋วกงไม่อาจหลีกเลี่ยงโทษตาย""หากข้าได้แก้แค้นเรื่องอื่นหาได้สำคัญอีกแล้วเจ้าค่ะ"ลู่หนิงหวังยิ้มมุมปากเมื่อเห็นแววตามั่นคงไร้ความหวาดกลัวของนาง เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ "ผู้ใดจะให้เจ้าตายกันในเมื่อข้ายังอยู่"ตำแหน่งฮ่องเต้เขาหาได้สนใจแต่หากเขายกให้ผู้อื่นไปหนานอิงแม้จะเป็นพระชายาของเขาอย่างไรก็ไม่อาจสลัดความยุ่งยากให้พ้นไป อีกทั้งเขามั่นใจว่าหากฮ่องเต้องค์ต่อไปมิใช่เขาตัวเขาและหานเซียวก็จะกลายเป็นเสี้ยนหนามของคนพวกนี้มิได้หยุดลู่หนิงหวังคล้ายจะยกมือขึ้นลูบศีรษะของนางแต่ทว่าเขากลับยั้งมือเอาไว้ใบหน้ายังคงราบเรียบดังเดิม หนานอิงมองตามนิ้วมือเรียวของเขาก่อนที่เขาจะเก็บมือกลับไปกอดอกดังเดิมหนานอิงกลับดึงมือของเขาเอาไว้โดยไม่รู้ตัวทั้งยังจับนิ้วมือหยาบกร้านนั้นเอาไว้แน่นคำพูดของเขาเมื่อสักครู่นี้ความหมายคือเขายินดีจะปกป้

หนานอิงกับอาฉีจึงเดินตามนางผู้นั้นไป ท่าทางของหนานอิงสง่างามอีกทั้งยังเป็นกุลสตรีที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ใบหน้านั้นก็งดงามจนคนตกตะลึงสตรีในวังล้วนเคยได้ยินชื่อเสียงเสียหายของนางมาแล้วจึงนึกดูถูกอยู่มาก แต่เมื่อเห็นความงามและความสงบนิ่งสูงส่งนี้ด้วยตาตนเองกลับไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำระคายหูให้นางได้ยินอาฉีเดินตามหนานอิงไปด้วยความระมัดระวัง ภายนอกนางดูบอบบางเป็นอย่างมากจนผู้คนคาดไม่ถึงว่าสตรีร่างเล็กผู้นี้จะเป็นมือสังหารที่ไร้คนต่อกร กระทั่งหลายคนต่างคิดว่านายบ่าวคู่นี้ช่างคล้ายกันยิ่งบอบบางน่าทะนุถนอมเสียจนไม่อาจแตะต้องรุนแรงได้ก่อนเข้าไปถึงตำหนักพระชายาหนานอิงถูกสตรีผู้หนึ่งที่สูงอายุแล้วตรวจอาวุธโดยละเอียด แต่เพราะมีดสั้นของนางนั้นมีที่เก็บโดยเฉพาะอีกทั้งมันยังสามารถพับได้สตรีผู้นั้นแม้จะค้นละเอียดอย่างไรก็ไม่พบอาวุธจึงปล่อยนางและอาฉีที่มีเพียงอาวุธลับชิ้นเล็กและถูกซุกซ่อนอย่างดีจึงไม่ถูกตรวจค้นพบเช่นกันเพียงพบหน้าหนานหงน้องสาวที่นางเคยรักใคร่ หนานอิงพลันรับรู้ถึงความรู้สึกที่มีต่อนางหาได้มีความสนิทสนมคุ้นเคยกันดั่งเช่นที่ผ่านมา หนานอิงที่เคยชี้นิ้วสั่งสอนหนานหงกลับต้องยอบกาย

หนานอิงยิ้มเย็นนางยกชาขึ้นจบอีกครั้ง เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงน่าฟังยิ่งนัก"นั่นนับเป็นวาสนาของพระชายา แม้จะใช้เล่ห์กลแต่สามารถก้าวเข้ามาสู่ตำแหน่งนี้ได้นับว่าเก่งกาจยิ่ง แต่น่าเสียดายที่ข้าได้ละทิ้งอดีตไปหมดแล้ว ของพวกนั้นหาได้มีค่าอีกต่อไปหากจะพูดกันตรง ๆ ก็คือ ข้าได้โยนมันทิ้งไปแล้วเพียงแต่ไม่คิดว่าพระชายาจะเก็บของที่ไร้ค่าของข้ามาเป็นของสำคัญของตนเอง ข้าในตอนนี้ยังคิดไม่ตกว่าจะยินดีกับพระชายาหรือเวทนาดี"วาจาเชือดเฉือนนั้นทำให้หนานหงที่แต่เดิมหวังให้หนานอิงเข้ามาพบนางในยามนี้และรับรู้ถึงความรู้สึกของนางในยามที่ด้อยกว่าหนานอิงบ้างกลับรู้สึกเจ็บปวดเสียเองหนานอิงไม่ว่าจะอย่างไรก็ยังวางท่ายโสโอหังไม่เคยเห็นผู้ใดในสายตาสำหรับหนานอิงแล้วผู้อื่นล้วนด้อยค่าไปเสียหมด วันนี้หนานหงจะทำให้นางได้รู้ว่าความรู้สึกด้อยค่านั้นเป็นเช่นไร"พี่ห้าข้าว่าในยามนี้ท่านหันกลับไปเวทนาตนเองเถิด ข้าถามท่านว่าท่านอ๋องทั้งสองนั้นรู้เรื่องของท่านที่ถูกโจรชั่วจับตัวไปหรือไม่ หากพวกเขารู้ท่านจะทำเช่นใด"หนานหงรินชาให้นางด้วยตนเอง หนานอิงยกชาขึ้นดื่มช้า ๆ หนานหงยิ้มอย่างพอใจ กระทั่งหนานอิงเอ่ยว่า"พระชายาอย่าทรงห่วงเ

เพียงคำนี้ลู่หนิงหวังไม่ต้องฟังผู้ใดอธิบายอีกต่อไป เขามองหวังเหยียนอย่างคาดโทษแล้วอุ้มหนานอิงตัวลอยจากไปแล้วอาฉีถอนหายใจนั่งลงตรวจอาการให้หวังเหยียนแล้วเอ่ยว่า"นับว่าท่านโชคดียิ่งที่เขายังยั้งมือ เช่นนั้นคงตายโดยไม่ได้ร่ำลาญาติพี่น้องโดยไม่รู้ตัวแล้ว น่าอนาถโดยแท้ตัดใจเสียเถิดอย่างไรนางไม่มีวันเดินเส้นทางเดียวกันกับท่านได้อีกแล้ว"กล่าวจบอาฉีก็เร่งฝีเท้าตามเจ้านายของตนเองไปหวังเหยียนบัดนี้กลับนอนพังพาบอยู่บนพื้นเขาไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้น เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งวันนี้เพียงเห็นนางมีชีวิต เพียงได้กอดนางสักคราแลกกับหนึ่งฝ่ามือนี้ก็นับว่าคุ้มแล้ว กระทั่งทหารที่เดินตรวจตรามาพบเขาเข้า"นั่นท่านราชครูมิใช่หรือเกิดเรื่องอันใดขึ้นเหตุใดไปนอนอยู่บนพื้นเช่นนั้น""ข้าลื่นล้มไม่อาจลุกขึ้นไหว พวกเจ้าช่วยพยุงข้าได้หรือไม่""ขอรับ เร็วช่วยพาท่านราชครูไปโรงแพทย์หลวง อาการดูจะบาดเจ็บสาหัสทีเดียว"ลู่หนิงหวังพานางกลับจวนอ๋องและให้หมอประจำจวนตรวจร่างกายของหนานอิงโดยละเอียด ตั้งแต่กลับมาถึงจวนลู่หนิงหวังก็หุบปากสนิท เมื่อหนานอิงสบตาเขาสิ่งที่ได้รับคือความเย็นชาอันน่าหวาดหวั่นกระทั่งสามารถทำให้ร่างกาย