Lahat ng Kabanata ng 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): Kabanata 51 - Kabanata 60

ชุดที่รั่วเสียนสวมใส่นี้ไม่ธรรมดาเลย เพราะนางรู้สึกว่ากำลังเปลือยกายเดินในวังหลวง ถึงแม้ว่าด้านนอกนางจะสวมชุดคลุมมิดชิดจนถึงลำคอ ทว่าด้านในนั้นนางสวมเพียงชุดสีดำลูกไม้จากตะวันตกนุ่มนิ่มที่ด้านบนออกแบบมาคล้ายบังทรงสตรี แต่เพราะเป็นลูกไม้โปร่งจึงมองเห็นเนื้อหนังของนางชัดเจนกระทั่งปลายถันของนางยังดันผ้าลูกไม้นี้ออกมาเห็นเป็นจุกสีสวยด้านล่างบัดนี้นางสวมใส่กางเกงแบบพิเศษที่ไม่อาจเรียกว่าเป็นกางเกงได้ กางเกงนี้ทำด้วยลูกไม้สีดำที่แทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผิวกาย เส้นผ้าลูกไม้บางเบาเผยให้เห็นความนุ่มเนียนใต้ผืนผ้า ลวดลายดอกไม้ที่ประดับอย่างประณีตนั้นเหมือนจะวาดบนผิวเนื้อ มากกว่าจะเป็นสิ่งที่สวมใส่ มันโอบอุ้มส่วนโค้งเว้าอย่างอ่อนช้อยสายเล็กที่พาดสะโพกเนียนลื่นนั้น ราวกับเส้นไหมที่จงใจจะลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งของเรือนร่าง มันแทบไม่ปกปิด แต่กลับยิ่งเผยให้เห็นความเร้าใจทุกครั้งที่แสงสะท้อนลงบนเส้นลูกไม้บาง ๆ ที่ไล่ลงไปยังส่วนหลังอันอ่อนนุ่ม เส้นสายนี้ยังพาดไปจนถึงด้านหลังผ่านไปยังร่องก้นอันน่าค้นหา ลวดลายลูกไม้ที่บางเฉียบสั่นไหวเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว เสียดสีกับติ่งไตสีหวานของนางอย่างเต็มที

กัวเหวยเอ่ยเสียงพร่ามองรั่วเสียนที่เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางยั่วยวน"ชุดนี้ดียิ่งนัก องค์หญิงได้จากที่ใด ใครนำมาให้ ประทานรางวัลไปหรือยัง"กัวเหวยคิดจะตกรางวัลให้คนผู้นั้นอย่างงาม เขาย่อมรู้ว่าไม่ใช่รั่วเสียนที่คิดเรื่องนี้รั่วเสียนตอบเสียงหวาน "เดิมทีเป็นของใต้เท้าจิ่ว แต่ว่านางไม่จำเป็นต้องใช้จึงได้นำมามอบให้ข้า ข้าเองก็สองจิตสองใจว่าจะใส่ดีหรือไม่ เกรงว่าพวกท่านจะไม่ชอบ""ชอบ! ชอบมากที่สุด!"บุรุษทั้งสองเอ่ยแทบจะพร้อมกัน ดวงตาจ้องมองเต้านมของนางที่กระเพื่อมขึ้นลง และตรงกึ่งกลางร่างกายที่เนื้อผ้าแนบเนื้อกลีบดอกอวบและเนื้อผ้านั้นแทบจะหายเข้าไปตรงร่องกลางกลีบสาว"อา...แค่นเห็นข้าก็ทนไม่ไหวแล้ว"กัวเหวยครางเสียงแหบ กัวกงกำลังชักรูดแท่งหยกของตนเองรอนางทั้งยังเลียริมฝีปาก รั่วเสียนเดินเข้ามาใกล้ให้พวกเขาเห็นหัวนมของนางที่โผล่ออกมาจากเนื้อผ้าอย่างชัดเจน"ดูใกล้ ๆ แล้วเป็นเช่นใดบ้าง"กัวเหวยกลืนน้ำลายลงคอ หายใจแรงขึ้น "ยิ่งชอบ เห็นหัวนมดันโผล่ออกมาเช่นนี้อยากดูดยิ่งนัก"รั่วเสียนพึงพอใจมาก นางหันหลังให้พวกเขาเห็นได้ถนัดตา ช่วงบนของด้านหลังนั้นถักทอเป็นเส้นสายบางคาดไว้ที่ไหล่ของนาง ด้าน

ตำหนักกลางน้ำที่ตั้งอยู่ใจกลางสระน้ำใสราวกระจกเงียบสงบ ราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านไม้ไผ่ ส่องลงบนโต๊ะไม้หอมที่เต็มไปด้วยฎีกา เสียงพู่กันขีดเขียนบนกระดาษดังแผ่วเบา ขณะที่รั่วเสียนกำลังกำพู่กันแน่นมองเบื้องหน้าที่เป็นฎีกาจำนวนมากที่นางต้องสะสางใบหน้างงดงามแดงระเรื่อ ยังกัดปากเป็นบางครั้งและแทบจะเปล่งเสียงครางออกมา ในเวลานั้นบ่าวที่อยู่ด้านนอกหลังฉากไม้กั้นก็เอ่ยขึ้น“ทูลอ๋องหญิง หมิงอ๋องขอเข้าเฝ้าเพคะ”อูหวั่นเม้มปากรอหลังจากกล่าวออกไป ครู่หนึ่งคนด้านในก็เอ่ยว่า"ให้เข้ามา"เสียงฝีเท้าเดินมาหลังฉากกั้นไม้แกะสลักลายนกยวนยางเล่นน้ำ เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของรั่วหมิงในชุดผ้าไหมเข้ม เขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม มือข้างหนึ่งถือกล่องไม้สลักลวดลายวิจิตร เขาทำความเคารพนางตามฐานะท่าทางสุภาพไม่ได้เหิมเกริมแต่อย่างใดรั่วเสียนมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายน้ำ หญิงสาวกัดปากจากนั้นจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบเครือ"เสด็จอา วันนี้ไยท่านมาพบข้า"เบื้องหน้าโต๊ะขององค์หญิงมีโต๊ะตัวใหญ่กางกั้นระหว่างนางกับรั่วหมิง คนผู้นั้นวางกล่องในมือลงที่โต๊ะพร้อมกับเอ่ยว่า“เสด็จอาผู้นี้ของเจ้าเพ

ภายในจวนของกัวกง เขากำลังนั่งสนทนากับกัวเหวย ทั้งสองกำลังหารือเรื่องข่าวคราวจากสายลับที่เพิ่งรายงานเข้ามาเรื่องของรั่วหมิง"รั่วหมิงกำลังส่งคนสืบอาการป่วยขององค์หญิงใหญ่ ไยเขาจึงได้คิดว่านางป่วยเล่า"กัวกงอมยิ้มเล็กน้อย "คงตั้งแต่วันนั้นที่เขาไปพบองค์หญิง"กัวเหวยขมวดคิ้ว "เรื่องเป็นมาอย่างไร"กัวกงจึงเล่าให้กัวเหวยฟังคร่าว ๆ กัวเหวยฟังจบถึงกับหัวเราะขบขัน"กัวกงเจ้าสติหลุดไปแล้วอย่างไร เดิมทีเจ้ามิใช่คนเช่นนี้"กัวกงเอ่ยเสียงขรึม "เป็นนางที่ยั่วยวนข้า จึงทำให้ข้าอดใจไม่ไหว"วันนั้นความจริงรั่วเสียนแค่ตั้งใจอ่านฎีกา สีหน้าจริงจังของนางเช่นนั้นทำให้เขาเกิดอารมณ์ยิ่งนัก ไม่ว่านางจะทำสิ่งใดเขาล้วนมีอารมณ์ทั้งหมดกัวเหวยส่ายหน้า "ไม่จริง เจ้าตั้งใจจะไปจับนางกินอยู่แล้ว แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องดีที่รั่วหมิงคิดเช่นนั้น""ใช่นี่เป็นโอกาสของเรา เราจะใช้ความสงสัยของเขาเป็นกับดัก หากรั่วหมิงคิดว่ารั่วเสียนอ่อนแอ เขาย่อมลงมือ เราจะวางกับดักให้เขาเข้ามาเอง"หลังจากปรึกษากันอยู่นานในที่สุดพวกเขาก็คิดแผนการออกมาได้ โดยการให้คนลอบส่งข่าวให้ไทฮองไทเฮารู้ว่ารั่วเสียนกำลังล้มป่วยและปกปิดเรื่องนี้เอาไว้สอ

นับตั้งแต่เรื่องราวลอบสังหารและจับกุมกบฏรั่วหมิงอ๋องในครานั้น บัดนี้เวลาก็ผ่านมาได้ปีกว่าแล้ว ข้อตกลงของรั่วเสียนกับบุรุษทั้งสองก็คือ พวกเขาจะไม่ผูกมัดกันด้วยการแต่งงาน และหลังจากหนึ่งปีผ่านไปแล้วหากรั่วเสียนต้องการมีบุรุษคนใหม่พวกเขาก็จะยินดีและไม่ขัดขวางทว่าแม้เวลาจะผ่านมานานเพียงนี้คนทั้งสามก็ยังใช้ชีวิตลับหลังผู้อื่นฉันสามีภรรยาที่รักใคร่ถึงแม้ว่าจะไม่เคยเอ่ยคำว่ารักออกมาเลยก็ตาม ในใจของรั่วเสียนนั้นตอนนี้มีคนทั้งสองอยู่เต็มหัวใจ และพวกเขาเองก็ดีต่อนางยิ่งถึงแม้ว่าจะไม่เคยเอ่ยออกมาก็ตามว่าพวกเขาชอบนางแต่นางก็ดูเหมือนจะมีความสุขดีทว่าหลังจากหนึ่งปีมานี้เมื่อหัวใจตระหนักแล้วว่าตนเองอาจจะเจ็บปวดหากคนทั้งสองพบใครคนอื่นที่ดีกว่านาง รั่วเสียนก็เริ่มคิดถึงตนเองขึ้นมา นางจะทนอยู่เช่นนี้ต่อไปได้จริง ๆ หรือ หากว่าวันหนึ่งพวกเขาจากไปนางจะทนได้จริงหรือ หลังจากสำรวจจิตใจตนเองแล้วก็คิดว่าไม่อาจถลำลึกไปกว่านี้ได้แล้ว และนางไม่รอให้พวกเขาเป็นฝ่ายตัดสินใจ นางต้องตัดสินชีวิตของตัวเองด้วยตัวเองวันนี้หลังจากงานเลี้ยงราชทูตจากแคว้นเป่ย ที่มาเชื่อมสัมพันธไมตรีแล้วบุรุษผู้หนึ่งก็พลันปรากฏกาย นั่นก็คื