All Chapters of 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): Chapter 71 - Chapter 80

ภายในหอนางโลมบัดนี้เพื่อรักษาหนานอิงท่านหมอจำเป็นต้องฝังเข็มให้นาง ผู้ช่วยของท่านหมอจับให้หนานอิงนอนหันหลัง หญิงสาวไม่ได้เมื่อถูกผู้ช่วยทำแผลตรงศีรษะที่แตกให้ โชคดีที่บนศีรษะเป็นแผลเพียงเล็กน้อยไม่นับว่าหนักหนามากท่านหมอเริ่มลงมือฝังเข็มเปิดชีพจรที่ติดขัดรวมทั้งขับเลือดลมให้เดินไปทั้งร่าง กระตุ้นการทำงานของหัวใจของนางให้กลับมาเดินเป็นปกติผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามแผ่นหลังของหนานอิงเลยไปจนถึงก้นและขาต่างเต็มไปด้วยเข็มทองนับไม่ถ้วน หลังจากนั้นท่านหมอสั่งให้คนรีบไปต้มยารออีกราวหนึ่งก้านธูปท่านหมอก็เริ่มดึงเข็มออกจากร่างของนางหลังการรักษาอย่างสุดความสามารถดูเหมือนว่าอาการตัวร้อนของหนานอิงจะค่อย ๆ ลดลงแล้ว ยาที่ถูกเคี่ยวจนได้ที่ถูกยกมาให้นางหนานอิงถูกจับกรอกยาไปหม้อใหญ่เนื่องจากนางไม่ได้สติกว่าจะจับให้นางกินได้ตามปริมาณที่ต้องการทั้งคนป้อนและคนต้มยาต่างเหงื่อไหลไคลย้อยไปตามกัน"ท่านหมอเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ"แม่เล้าสั่งให้คนเช็ดตัวให้หนานอิงเมื่อหลังจากฝังเข็มแล้วเหงื่อของนางออกมามากจนเปียกชื้นแล้วเปลี่ยนอาภรณ์อีกครั้ง ท่านหมอยังมีสีหน้าลำบากใจ"ชีพจรดีขึ้น นางตอบสนองต่อการฝังเข็มได้ดีหากพ้นค

หลายวันต่อมาอาการของหนานอิงก็ดีขึ้นเป็นอย่างมาก หนานอิงจึงเริ่มรบเร้าที่จะกลับบ้านอีก นางเหมยเซียงไม่ยินยอม หนานอิงจึงขู่จะฆ่าตัวตายนางเหมยเซียงหน้าซีด จึงยอมคุยกับนางดี ๆ "เหตุใดท่านจึงขัดขวางไม่ให้ข้ากลับบ้านเจ้าคะ"นางเหมยเซียงไม่ตอบ ข่าวคุณหนูห้าสกุลหนานลือไปทั่วเมืองว่าถูกโจรป่าจับตัวไปย่ำยีสร้างชื่อเสียงด่างพร้อยให้กับสกุลหนานเป็นอย่างยิ่ง เช่นนี้นางจะกลับบ้านไปได้อย่างไรแต่เมื่อถูกหนานอิงรบเร้าอีกทั้งยังขู่ฆ่าตัวตายเช่นนี้นางเหมยเซียงก็ลำบากใจเป็นอย่างยิ่งอีกทั้งหากวันหน้าหนานอิงกลายเป็นฮูหยินหรือพระชายาของท่านอ๋องจริงๆ นางเหมยเซียงก็เกรงว่าในยามนั้นหนานอิงจะมาเอาเรื่องเอาราวกับเรื่องในอดีตทำให้นางเหมยเซียงลำบากในภายหลังการได้สตรีผู้นี้มาดูแลทำให้นางร่ำรวยขึ้นไม่น้อย แต่ในขณะเดียวกันก็คล้ายกลับว่าคอของนางกำลังพาดอยู่บนเขียงเช่นกันนางเหมยเซียงใคร่ครวญอย่างรอบคอบ โอกาสที่หนานอิงจะเป็นพระชายาย่อมมีมาก ในเมื่อนางเป็นบุตรสาวของเศรษฐีผู้หนึ่งพื้นเพต้นสกุลก็ไม่ธรรมดา จึงใจอ่อนลงไม่น้อย"หนานอิงเจ้ายังเดินเหินไม่คล่องนัก รออีกสักหน่อยดีหรือไม่ข้ายังไม่ได้สอนสิ่งใดแก่เจ้าเลย""ท่า

ที่แท้กระทั่งพี่น้องที่นางเคยมี เคยช่วยเหลือด้วยใจจริงทุกคนต่างก็เกลียดนาง นางเข้าใจอย่างชัดเจนแล้วหนานอิงดึงมีดสั้นออกมาจากเอว เป็นมีดสั้นที่นางแอบพกติดกายในยามที่อยู่หอนางโลม ด้วยกลัวว่าแม่เล้าจะบังคับให้นางขายตัว บัดนี้นางกลับได้ใช้มีดนี้กับคนในสกุลของตนเองหนานอิงดึงมีดออกจากฝักท่ามกลางเสียงหวีดร้องของคนที่มุงดูซึ่งส่วนมากเป็นสตรี หนานอิงกำผมของตนเองเอาไว้ใช้มีดสั้นจ่อเข้าที่เรือนผมยาวสลวยหนานอิงหัวเราะอย่างเย็นชา ปลดปล่อยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ให้หลั่งออกมาเป็นสาย ท่านหนานเบิกตาด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าหนานอิงกำลังคิดจะทำสิ่งใด"นี่เจ้าคิดจะทำสิ่งใด นังเด็กสารเลว"หนานอิงกล่าวอย่างเจ็บปวด"ร่างกาย เส้นผม ผิวหนัง พ่อแม่เป็นผู้ให้มา ไม่ควรทำลาย แต่บัดนี้ท่านได้ตัดขาดจากข้าแล้ว ข้าหนานอิงก็ไม่ขอที่จะเป็นลูกของท่านเช่นกัน ข้าขอคืนให้ท่านต่อไปเราสองไม่ต้องติดค้างกันอีก"ท่านหนานกำมือแน่น หนานอิงทำเช่นนี้เป็นการหยามเกียรติของเขาผู้เป็นบิดา นางเป็นคนที่เขาให้ชีวิตมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถตัดสินชีวิตของนางได้เขาลงมือได้แต่นางห้าม!!!!หนานอิงตัดผมของตนเองออกมากำใหญ่ แล้วโยนเส้นผมลงพื้

อวิ๋นอ๋องหานเซียวหัวเราะหยัน"ข้าก็เห็นไม่ต่างกันกับท่านพี่ ในเมื่อเสด็จแม่โทษที่เราเป็นตัวซวยก็ให้นางสังหารเราทิ้งเสียจะได้จบเรื่อง"ลู่หนิงหวังหัวเราะอย่างขมขื่น จนกระทั่งพบกับอ้ายเจิงที่ยืนถือร่มในชุดขาวเป็นบัณฑิตหน้าขาวรอพวกเขาอยู่"เพิ่งพบหน้าก็ถูกฟันเลยหรือ เป็นการทักทายของครอบครัวที่อบอุ่นเสียจริง""อบอุ่นกับผี เจ้าอยากลองบ้างหรือไม่"อวิ๋นอ๋องถลึงตาใส่เขา อ้ายเจิงรีบโบกมือ"ข้าไม่ค่อยเข้าใจความอบอุ่นแบบครอบครัวพวกท่าน ปล่อยข้าอยู่แบบขาดแคลนความรักต่อไปเถิด อ้อ อย่าขยับเข้าใกล้ข้า อาภรณ์ชุดขาวชุดนี้ราคาแพงยิ่งเป็นผ้าไหมพระราชทานจากฝ่าบาทเชียวนะ"ลู่หนิงหวังขยับไปใกล้เขาแล้วกอดคอของอ้ายเจิงทันใด เขาร้องโวยวายคล้ายสตรีผู้หนึ่งร่มในมือของเขาถูกลู่หนิงหวังจับโยนทิ้งทันใด"ข้าบอกแล้วว่าอย่ามาใกล้ข้า ดูสิเลือดสีแดงเปื้อนสีขาวเช่นนี้จะซักอย่างไรดีเล่า ท่านอ๋องท่านต้องรับผิดชอบ ท่านต้องรับผิดชอบ"ลูหนิงหวังหัวเราะเบา ๆ "เลิกดีดดิ้นราวกับสตรีแล้วช่วยพยุงข้าทีนางฟันครานี้แผลลึกทีเดียว"อ้ายเจิงมองอาภรณ์ของตนเองอย่างปลงตก เอาล่ะเขารู้มาว่าสองอ๋องนี่ก็ได้รับผ้าไหมพระราชทานมาเช่นกัน ดังนั้

เมื่อเห็นว่าฮูหยินใหญ่ร้องไห้ หวังเหยียนก็ลนลานแล้วเขาเป็นบัณฑิตผู้อ่อนโยนยิ่ง การเห็นน้ำตาของสตรีทำให้เขารู้สึกเหมือนเข็มที่ทิ่มตำ แต่เพราะเขาอ่อนโยนมากเช่นนี้จึงไม่สามารถขัดคำสั่งของมารดาได้แม้แต่ครั้งเดียวฮูหยินใหญ่แสร้งปาดน้ำตาสองสามครั้ง แอบมองบัณฑิตที่อ่อนต่อโลกผู้นี้ด้วยความรู้สึกว่าเขาอ่อนต่อโลกนัก วัน ๆ อยู่แต่กับตำราจึงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้ใด เพราะเป็นเช่นนี้เขาจึงเหมาะที่จะเป็นลูกเขยของนาง หัวอ่อน ว่านอนสอนง่าย และมีอนาคต"ป้าแค่สงสารอิงเอ๋อร์ ถึงไม่ได้คลอดนางมาแต่ก็เลี้ยงดูนางด้วยตนเองตั้งแต่แบเบาะ เห็นหลานชายรักใคร่ห่วงใยนางเพียงนี้ก็อดหลั่งน้ำตาด้วยความซึ้งใจไม่ได้""ท่านป้า แล้วนางเป็นเช่นไรบ้างข้าอยากพบนางสักครั้งให้คำมั่นว่าข้าจะไม่ทอดทิ้งนางขอรับ"ฮูหยินใหญ่ใช้พัดบังหน้า ไม่เข้าใจว่าเหตุใดบัณฑิตผู้นี้ถึงได้โง่งมเช่นนี้ มีผู้ใดบ้างยังอยากได้สตรีที่ถูกโจรย่ำยีให้เสื่อมเกียรติ สงสัยว่าเขาคงจะเรียนหนักจนหนังสือกินสมองไปหมดแล้ว ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ"อิงเอ๋อร์ล้มป่วย ด้วยสภาพของนางในยามนี้เกรงว่าท่านลุงของเจ้าจะไม่อนุญาตให้พบ"ได้ยินเช่นนั้นหว