All Chapters of ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด: Chapter 1 - Chapter 8

“ซ่งซีเมิ่ง พอได้แล้ว ก็แค่โพสต์โพสต์เดียว ทำไมเธอถึงใจแคบแบบนี้ตลอดเลย!”“เธอทำให้พี่อีอี้ร้องไห้แล้ว รีบขอโทษพี่เขาเดี๋ยวนี้”หัวใจฉันดิ่งวูบลงทันทีทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ตอนนี้กลับต้องเป็นฝ่ายขอโทษเธอฉันหัวเราะเย็นชา “ขอโทษงั้นเหรอ ทำไมฉันต้องขอโทษ? ฉันทำอะไรผิด”ซ่งห้าวหรานเดือดดาลทันที“เธอยังกล้าถามอีกเหรอว่าทำอะไรผิด ทำให้พี่อีอี้ไม่สบายใจ ก็เท่ากับหาเรื่องฉัน!”“ฉันไม่สน รีบขอโทษเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”เสียงแม่ดังแทรกมาจากปลายสาย“ห้าวห้าว อย่าพูดกับพี่สาวแบบนั้นสิ ซีเมิ่งเป็นพี่ของลูกนะ”จากนั้นเธอก็หันมาพูดกับฉัน“ซีเมิ่ง ห้าวห้าวยังเด็ก อย่าไปถือสาเขาเลย”“แล้วก็เรื่องวันนี้ พวกเราแค่ออกมากินข้าวกันเฉย ๆ อย่าคิดมากนะ”ฟังคำพูดของแม่แล้ว ความขมขื่นก็เอ่อขึ้นมาในใจอีกครั้งฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ไม่ต้องอธิบายหรอก ยังไงพวกคุณก็เป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว”คำพูดนั้นทำให้แม่โกรธขึ้นมาทันทีเสียงปลายสายสูงขึ้นอย่างชัดเจน“ซีเมิ่ง! พูดแบบนั้นได้ยังไง”“ก็แค่ออกมากินข้าวแล้วไม่ได้พาเธอมาด้วย จำเป็นต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

ฉันฝืนพยุงตัวเดินไปริมถนนแล้วเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง“ไปสนามบินค่ะ”คนขับเห็นสีหน้าฉันซีดเผือด แถมยังมีร่องรอยบาดเจ็บเลยถามว่าต้องการแจ้งตำรวจไหมฉันส่ายหน้า แล้วบอกจุดหมายปลายทางอีกครั้งนอกหน้าต่างรถ แสงไฟถนนค่อย ๆ ถอยห่างไปทีละดวงชวนให้นึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่แม่จูงมือฉันนับเสาไฟริมถนนตอนนั้นเธอมักพูดเสมอว่า“เมิ่งเมิ่งเป็นเด็กดีที่สุด แม่รักลูกที่สุดเลย”น่าขำจริง ๆ !พอถึงสนามบิน ก็ยังเหลือเวลาอีกกว่าสี่ชั่วโมงกว่าจะขึ้นเครื่องฉันหาที่นั่งมุมหนึ่งแล้วนั่งลงแผลที่หัวเข่ายังคงปวดตุบ ๆ อยู่ฉันดึงขากางเกงขึ้นดูก็พบว่ามันช้ำเขียวเป็นบริเวณกว้าง และบวมจนเห็นได้ชัดฉันเดินไปห้องน้ำแล้วใช้น้ำเย็นล้างมันเจ็บจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆคนในกระจกมีดวงตาแดงก่ำ ตรงมุมปากยังมีคราบเลือดแห้งติดอยู่ฉันใช้แรงเช็ดมันออก แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งแดงสุดท้ายก็เลิกเช็ด แล้วมองตัวเองอยู่อย่างนั้นซ่งซีเมิ่ง จำเอาไว้นะจากนี้ไป จะไม่มีใครทำให้เธอต้องร้องไห้อีกฉันแวะร้านขายยา ซื้อเบตาดีนกับพลาสเตอร์ปิดแผล แล้วทำแผลแบบลวก ๆ ให้ตัวเองหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ กลับรู้สึกสงบขึ้นอย่างประหลาด

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงน้อยใจจนร้องไห้ออกมาแล้วแต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกว่ามันน่าขันมากกว่าเธอใช้ลูกไม้นี้อยู่ตลอดเริ่มจากทำตัวเป็นเหยื่อ จากนั้นก็ทำให้ทุกคนเชื่อว่าคนผิดคือฉันแต่สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงก็คือในบรรดาคอมเมนต์เหล่านั้น มีชื่อหนึ่งที่ฉันคุ้นเคยนั่นคือแม่ของฉันเองเธอไม่รู้ว่านั่นเป็นแอ็กเคานต์ลับของเฉินอีอี้ คิดว่าเป็นแค่บล็อกเกอร์คนแปลกหน้าคนหนึ่งจึงเข้าไปคอมเมนต์ว่า“คุณพูดได้ถูกมากเลยค่ะ ลูกสาวฉันไม่รู้ความเอาเสียเลย ถ้าเธอได้ครึ่งหนึ่งของคุณก็คงดี”ฉันมองคอมเมนต์นั้นปุ๊บ ปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นทันทีที่แท้ในใจของแม่ ฉันเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ สินะฉันวางโทรศัพท์ลง แล้วออกไปยืนที่ระเบียงอยู่นานฉันนึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่ตัวร้อนเป็นไข้ แม่เฝ้าอยู่ข้างเตียงทั้งคืนโดยไม่ยอมนอน คอยเปลี่ยนผ้าเย็นบนหน้าผากให้ฉันครั้งแล้วครั้งเล่าตอนนั้นฉันเคยคิดว่า ความรักของแม่จะอยู่กับฉันไปตลอดชีวิตแต่ภายหลังถึงได้รู้ว่าความรักก็เปลี่ยนไปให้คนอื่นได้เหมือนกันหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ซุนหรงฝานรับออร์เดอร์ใหญ่เข้ามา มูลค่าสินค้ากว่าสองล้านลูกค้าต้องการของด่วนมาก พวกเราจึงอดนอนทำงานติดกันถึงสอ

ฉันกำสายสะพายกระเป๋าแน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆ“ฉันอยู่ข้างนอกสบายดี”“งานมั่นคง มีที่อยู่ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง”“แต่แม่คิดถึงลูกนะ...”ฉันไม่ตอบอะไร ก่อนจะเดินออกจากห้องคนไข้ไปซ่งห้าวหรานวิ่งตามออกมา“พี่ กลับบ้านเถอะ พ่อกับแม่คิดถึงพี่”ฉันหัวเราะเย็นชา“คิดถึงฉันเหรอ คิดถึงอยากให้ฉันกลับไปเป็น ‘ลูกที่รู้เรื่องรู้ราว’ ของพวกเขาอีกงั้นเหรอ”เขาอ้าปาก แต่พูดไม่ออกฉันเดินออกจากประตูโรงพยาบาลไป แสงแดดจ้าแสบตาโทรศัพท์สั่นขึ้นหนึ่งครั้ง เป็นข้อความจากซุนหรงฝาน“ออร์เดอร์ใหม่เข้ามาอีกล็อตใหญ่ เธอจะกลับเมื่อไหร่”ฉันตอบกลับ “พรุ่งนี้”คืนนั้นฉันอยู่โรงแรม กริ่งประตูก็ดังขึ้นพอเปิดประตู พ่อกับแม่ยืนอยู่หน้าห้อง ตาแดงก่ำ“เมิ่งเมิ่ง พวกเราเข้าไปนั่งได้ไหม”ฉันไม่พูดอะไร แค่ถอยให้พวกเขาเข้ามาพวกเขาวางผลไม้ไว้บนโต๊ะ รออยู่นานกว่าจะเริ่มพูด“อีอี้ไปแล้ว”ฉันไม่ตอบอะไรแม่เงยหน้ามองฉัน น้ำตาคลออีกครั้ง“เมิ่งเมิ่ง แม่รู้ว่าลูกยังติดค้างอยู่ในใจ”“แม่อยากบอกว่า ตั้งแต่เด็กจนโต แม่ไม่ได้ไม่รักลูกนะ...”ฉันตัดบท “ตอนนี้คำพูดพวกนี้ไปมีความหมายอะไรแล้ว”เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม