ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด

ตอนนั้นเอง แม่ก็โทรมา

“ซีเมิ่ง พ่อกับแม่มีธุระ กลับบ้านดึกหน่อยนะ”

“ช่วยเก็บผ้าที่แม่ตากไว้ตรงระเบียง แล้วพับให้เรียบร้อยด้วย”

“อ้อ แล้ววันนี้ห้าวห้าวกับพี่อีอี้ก็มีธุระเหมือนกัน”

“ไม่ต้องรอพวกเราหรอก หาอะไรกินเองนะ”

ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไร เธอก็กดวางสายไปแล้ว

ฉันเดินไปที่ระเบียง

พลางมองเสื้อผ้าของน้องชายกับเฉินอีอี้ที่ตากเต็มราว แล้วก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ

ที่แท้ ทุกอย่างมันมีสัญญาณบอกอยู่แล้ว

มีแค่ฉันที่หลอกตัวเองเท่านั้น

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันเริ่มเข้ากับบ้านหลังนี้ไม่ได้อีกต่อไป

ฉันหยิบแอปเปิลลูกสุดท้ายในบ้านขึ้นมากิน

เฉินอีอี้บอกว่าเธออยากกินแอปเปิล ทุกคนในบ้านก็ให้ฉันยกให้เธอ

ฉันผ่าแอปเปิลออกเป็นสองซีก เพื่อแบ่งกันคนละครึ่ง

แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำตำหนิจากแม่

“แอปเปิลครึ่งลูกจะไปพออะไร”

พูดจบ เธอก็โยนแอปเปิลครึ่งลูกในมือเฉินอีอี้ลงถังขยะ

จากนั้นก็ดึงมือเธอเดินออกไป

“ไป อีอี้! เดี๋ยวน้าพาไปซื้อเอง”

ส่วนน้องชายก็พูดอย่างเคียดแค้น

“เธอจะคิดเล็กคิดน้อยไปถึงไหน แอปเปิลลูกเดียวยังต้องมาแย่งกับพี่อีอี้อีก”

ด้านพ่อก็ทำเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

มาตลอดฉันคิดว่าพวกเขาเอ็นดูเฉินอีอี้เพราะเธอเป็นคนนอก

ต้องมาอาศัยอยู่บ้านเราถึงได้ปฏิบัติกับเธอแบบนั้น

แต่ฉันคิดผิด

คนที่เป็นคนนอกของบ้านนี้ คือฉันต่างหาก

ฉันเก็บเสื้อผ้าทีละชิ้น พับเรียบร้อย แล้วนำไปวางไว้ในห้องของแต่ละคน

ภายในห้องของทั้งสอง เตียงนอนนุ่มสบายดูอบอุ่นเหลือเกิน

ฉันเหลือบมองเตียงสนามของตัวเองที่ตั้งอยู่ตรงระเบียง ความขมขื่นพลันเอ่อขึ้นมาในใจ

เช้าวันที่สองหลังจากเฉินอีอี้ย้ายมาอยู่บ้านเรา

เธอมีรอยคล้ำใต้ตาเต็มหน้า

แม่ถามด้วยความเป็นห่วงว่าเมื่อคืนพักผ่อนไม่พอหรือเปล่า

เธอตอบอย่างอ้อม ๆ ว่าแต่ก่อนนอนคนเดียวมาตลอด เลยยังไม่ค่อยชิน

จากนั้นฉันก็ถูกขอให้ย้ายไปนอนที่ระเบียง

ตอนนั้นป้าเพิ่งเสียไปไม่นาน ฉันสงสารเธอที่สภาพจิตใจยังไม่มั่นคง

และก็ไม่อยากให้แม่ลำบากใจ เลยยอมตกลงด้วยความเต็มใจ

แต่การเสียสละของฉันกลับทำให้พวกเขายิ่งได้คืบจะเอาศอก

เพราะฉันเป็นเด็กว่าง่าย จึงต้องยอมเธอทุกเรื่อง

เพราะฉันเป็นเด็กว่าง่าย แม่จึงซักผ้าให้แค่เฉินอีอี้กับน้องชาย ส่วนของฉันต้องซักเอง

เพราะฉันเป็นเด็กว่าง่าย ฉันจึงต้องรับผิดชอบงานบ้านทั้งหมด ขณะที่เฉินอีอี้กับน้องชายมีหน้าที่แค่ใช้ชีวิตสบาย ๆ

แต่ก่อนที่เธอจะมา ทุกคนในบ้านก็รักฉันนี่

แล้วทำไมพอเธอมา ทุกอย่างถึงเปลี่ยนไปหมดล่ะ?

พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจก็เจ็บหน่วงขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันนั่งอยู่บนเตียง เลื่อนดูโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อย

เฉินอีอี้อัปเดตสเตตัสในแอ็กเคานต์ลับของเธอ

ในรูปมีพ่อ แม่ น้องชาย และเฉินอีอี้ ทั้งสี่คนยิ้มอย่างมีความสุข

ภาพนั้นดูอบอุ่นราวกับครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

ข้อความประกอบภาพเขียนว่า “คำว่า ‘แม่’ แม้จะมาช้า แต่ก็มาถึงแล้ว

ขอบคุณครอบครัวของน้าสาวที่มอบบ้านหลังที่สองให้ฉัน”

ด้านล่างมีชาวเน็ตเข้ามาแสดงความคิดเห็น

“ยินดีด้วยนะ ครอบครัวน้าสาวคือแสงสว่างที่ช่วยเยียวยาชีวิตทั้งชีวิตเลย”

“ยินดีด้วย ขอให้มีความสุขตลอดไปนะ”

ฉันกดถูกใจโพสต์นั้นอย่างไม่คิดอะไร

พร้อมคอมเมนต์ว่า “ขอให้ครอบครัวของพวกเธอมีความสุขตลอดไป”

ไม่นานนัก โพสต์นั้นก็หายไป

คงเป็นเพราะเธอลืมไปว่าเคยใช้โทรศัพท์ของฉันกดติดตามแอ็กเคานต์ลับนี้ไว้ แล้วก็ลืมยกเลิกติดตาม

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็โทรมาหาฉัน

“ซีเมิ่ง เรื่องโพสต์นั่น อย่าเก็บไปคิดเลยนะ ฉันแค่โพสต์เล่น ๆ”

ฉันหัวเราะออกมา ฝีมือการตีสองหน้าของเธอนี่พัฒนาขึ้นจริง ๆ

เมื่อก่อนเธอมักทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังต่อหน้าพ่อแม่

แต่ลับหลังกลับอาศัยความที่อายุมากกว่ามาคอยข่มฉัน

ฉันทนมาตลอด

ต่อมา เธอสามารถ “แย่ง” ของจากมือฉันไปได้อย่างง่ายดาย แต่คนในบ้านกลับบอกว่าฉันเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย

ฉันพยายามอธิบาย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงคำตำหนิจากพวกเขา

เมื่อเห็นว่าฉันเงียบไม่ตอบอยู่นาน น้ำเสียงปลายสายก็เริ่มสะอื้น

“ซีเมิ่ง เธอโกรธฉันใช่ไหม”

“ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง ฉันแค่...แค่อยากได้รับความรักมากเกินไป”

พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็ร้องไห้จนพูดต่อแทบไม่ไหว

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบสนองอะไร น้องชายของฉัน ซ่งห้าวหราน ก็ส่งเสียงด่าลั่นมาจากปลายสาย...