Mag-log inShare
บทที่ 1
Pinakabagong kabanata
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 8
ฉันกำสายสะพายกระเป๋าแน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆ“ฉันอยู่ข้างนอกสบายดี”“งานมั่นคง มีที่อยู่ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง”“แต่แม่คิดถึงลูกนะ...”ฉันไม่ตอบอะไร ก่อนจะเดินออกจากห้องคนไข้ไปซ่งห้าวหรานวิ่งตามออกมา“พี่ กลับบ้านเถอะ พ่อกับแม่คิดถึงพี่”ฉันหัวเราะเย็นชา“คิดถึงฉันเหรอ คิดถึงอยากให้ฉันกลับไปเป็น ‘ลูกที่รู้เรื่องรู้ราว’ ของพวกเขาอีกงั้นเหรอ”เขาอ้าปาก แต่พูดไม่ออกฉันเดินออกจากประตูโรงพยาบาลไป แสงแดดจ้าแสบตาโทรศัพท์สั่นขึ้นหนึ่งครั้ง เป็นข้อความจากซุนหรงฝาน“ออร์เดอร์ใหม่เข้ามาอีกล็อตใหญ่ เธอจะกลับเมื่อไหร่”ฉันตอบกลับ “พรุ่งนี้”คืนนั้นฉันอยู่โรงแรม กริ่งประตูก็ดังขึ้นพอเปิดประตู พ่อกับแม่ยืนอยู่หน้าห้อง ตาแดงก่ำ“เมิ่งเมิ่ง พวกเราเข้าไปนั่งได้ไหม”ฉันไม่พูดอะไร แค่ถอยให้พวกเขาเข้ามาพวกเขาวางผลไม้ไว้บนโต๊ะ รออยู่นานกว่าจะเริ่มพูด“อีอี้ไปแล้ว”ฉันไม่ตอบอะไรแม่เงยหน้ามองฉัน น้ำตาคลออีกครั้ง“เมิ่งเมิ่ง แม่รู้ว่าลูกยังติดค้างอยู่ในใจ”“แม่อยากบอกว่า ตั้งแต่เด็กจนโต แม่ไม่ได้ไม่รักลูกนะ...”ฉันตัดบท “ตอนนี้คำพูดพวกนี้ไปมีความหมายอะไรแล้ว”เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 7
เธอมี “เพื่อนรัก” อยู่คนหนึ่ง คนที่รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเธอทั้งคู่แตกหักกันเพราะผู้ชายคนเดียว อีกฝ่ายเลยแฉเรื่องพวกนี้ออกมาจนหมดน่าประชดจริง ๆ คนที่ทำร้ายฉัน สุดท้ายกลับพังพินาศเพราะน้ำมือตัวเอง!ตอนที่แม่เห็นโพสต์พวกนั้น เธอถึงกับช็อกไปทั้งคนเธอยื่นโทรศัพท์ให้เฉินอีอี้ดู แล้วถามว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือเปล่าปฏิกิริยาแรกของเฉินอีอี้คือปฏิเสธ บอกว่าบัญชีพวกนั้นไม่ใช่ของเธอ มีคนปลอมขึ้นมาแต่หนึ่งในบัญชีนั้นผูกกับเบอร์โทรศัพท์ของเธอ หลักฐานแน่นหนาขนาดนี้ เธอปฏิเสธไม่ออกแม่ร้องไห้ออกมาทันทีเธอร้องไห้อย่างหนัก พลางพูดไปด้วยว่า“อีอี้ น้าดีกับหนูไม่พอเหรอ ทำไมหนูถึงทำแบบนี้ ซีเมิ่งเป็นลูกแท้ ๆ ของน้านะ หนูทำแบบนี้ได้ยังไง...”เฉินอีอี้ก็ร้องไห้เหมือนกัน ครั้งนี้ไม่ใช่การแสร้งทำเป็นน่าสงสาร แต่เป็นอาการคลุ้มคลั่งจริง ๆ“น้าคะ หนูแค่กลัวเหลือเกิน”“หนูกลัวว่าพอพวกน้ามีลูกพี่ลูกน้องแล้ว จะไม่เอาหนูอีก!”แม่ถึงกับอึ้งไป“เพราะกลัวว่าพวกน้าจะไม่เอาหนู หนูเลยไล่ซีเมิ่งออกจากบ้านอย่างนั้นเหรอ?”“หนูให้เธอไปนอนที่ระเบียง แย่งของของเธอ แล้วยังยุแยงให้เธอมีปัญหากับห้าวห้าวอีก นี
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 6
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงน้อยใจจนร้องไห้ออกมาแล้วแต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกว่ามันน่าขันมากกว่าเธอใช้ลูกไม้นี้อยู่ตลอดเริ่มจากทำตัวเป็นเหยื่อ จากนั้นก็ทำให้ทุกคนเชื่อว่าคนผิดคือฉันแต่สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงก็คือในบรรดาคอมเมนต์เหล่านั้น มีชื่อหนึ่งที่ฉันคุ้นเคยนั่นคือแม่ของฉันเองเธอไม่รู้ว่านั่นเป็นแอ็กเคานต์ลับของเฉินอีอี้ คิดว่าเป็นแค่บล็อกเกอร์คนแปลกหน้าคนหนึ่งจึงเข้าไปคอมเมนต์ว่า“คุณพูดได้ถูกมากเลยค่ะ ลูกสาวฉันไม่รู้ความเอาเสียเลย ถ้าเธอได้ครึ่งหนึ่งของคุณก็คงดี”ฉันมองคอมเมนต์นั้นปุ๊บ ปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นทันทีที่แท้ในใจของแม่ ฉันเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ สินะฉันวางโทรศัพท์ลง แล้วออกไปยืนที่ระเบียงอยู่นานฉันนึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่ตัวร้อนเป็นไข้ แม่เฝ้าอยู่ข้างเตียงทั้งคืนโดยไม่ยอมนอน คอยเปลี่ยนผ้าเย็นบนหน้าผากให้ฉันครั้งแล้วครั้งเล่าตอนนั้นฉันเคยคิดว่า ความรักของแม่จะอยู่กับฉันไปตลอดชีวิตแต่ภายหลังถึงได้รู้ว่าความรักก็เปลี่ยนไปให้คนอื่นได้เหมือนกันหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ซุนหรงฝานรับออร์เดอร์ใหญ่เข้ามา มูลค่าสินค้ากว่าสองล้านลูกค้าต้องการของด่วนมาก พวกเราจึงอดนอนทำงานติดกันถึงสอ
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 5
ฉันกำโทรศัพท์แน่น แต่ไม่พูดอะไรน้ำเสียงของเธอเริ่มสะอื้น“พูดอะไรสักอย่างสิ! ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน แม่จะไปรับ”ฉันเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย“ไม่ต้องหรอก ตอนนี้อยู่ต่างเมือง ช่วงนี้คงยังไม่กลับไป”ปลายสายเงียบไปหลายวินาทีจากนั้นก็มีเสียงของแม่ดังขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ“ลูกหมายความว่ายังไง? ลูกไปต่างเมืองคนเดียวอย่างนั้นเหรอ ลูกบ้าไปแล้วหรือไง! เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวแท้ ๆ”ฉันตัดบทเธอ น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง“ฉันไม่ได้ขอความเห็นจากคุณ ฉันแค่แจ้งให้ทราบ”เสียงของเธอสูงขึ้นทันที “ซ่งซีเมิ่ง!”“กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ลูกทำแบบนี้มันใช่เรื่องไหม ก็แค่กินข้าวมื้อหนึ่งแล้วไม่ได้พาลูกไปด้วย จำเป็นต้องทำเรื่องให้ใหญ่ขนาดนี้ไหม”ฉันไม่ตอบเธอคงคิดว่าฉันเริ่มใจอ่อน น้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย“เอาเถอะ ๆ กลับมานะ แม่จะทำซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานที่ลูกชอบให้กิน”“ห้าวห้าวก็รู้ตัวว่าผิดแล้วเหมือนกัน กลับมาเถอะ พวกเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนเดิม”พร้อมหน้าพร้อมตางั้นเหรอฉันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“แม่ ฉันขอถามอะไรอย่างหนึ่ง”“ถ้าวันนี้คนที่นอนบาดเจ็บเต็มตัวอยู่บนพื้นคือซ่งห้าวหราน แม่จะปฏิบัต
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 4
ฉันฝืนพยุงตัวเดินไปริมถนนแล้วเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง“ไปสนามบินค่ะ”คนขับเห็นสีหน้าฉันซีดเผือด แถมยังมีร่องรอยบาดเจ็บเลยถามว่าต้องการแจ้งตำรวจไหมฉันส่ายหน้า แล้วบอกจุดหมายปลายทางอีกครั้งนอกหน้าต่างรถ แสงไฟถนนค่อย ๆ ถอยห่างไปทีละดวงชวนให้นึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่แม่จูงมือฉันนับเสาไฟริมถนนตอนนั้นเธอมักพูดเสมอว่า“เมิ่งเมิ่งเป็นเด็กดีที่สุด แม่รักลูกที่สุดเลย”น่าขำจริง ๆ !พอถึงสนามบิน ก็ยังเหลือเวลาอีกกว่าสี่ชั่วโมงกว่าจะขึ้นเครื่องฉันหาที่นั่งมุมหนึ่งแล้วนั่งลงแผลที่หัวเข่ายังคงปวดตุบ ๆ อยู่ฉันดึงขากางเกงขึ้นดูก็พบว่ามันช้ำเขียวเป็นบริเวณกว้าง และบวมจนเห็นได้ชัดฉันเดินไปห้องน้ำแล้วใช้น้ำเย็นล้างมันเจ็บจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆคนในกระจกมีดวงตาแดงก่ำ ตรงมุมปากยังมีคราบเลือดแห้งติดอยู่ฉันใช้แรงเช็ดมันออก แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งแดงสุดท้ายก็เลิกเช็ด แล้วมองตัวเองอยู่อย่างนั้นซ่งซีเมิ่ง จำเอาไว้นะจากนี้ไป จะไม่มีใครทำให้เธอต้องร้องไห้อีกฉันแวะร้านขายยา ซื้อเบตาดีนกับพลาสเตอร์ปิดแผล แล้วทำแผลแบบลวก ๆ ให้ตัวเองหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ กลับรู้สึกสงบขึ้นอย่างประหลาด
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 3
แม่ไม่สนใจอย่างอื่นอีกต่อไป เธอดึงเฉินอีอี้เข้าไปกอดทันที“เด็กโง่เอ๊ย น้าจะปล่อยให้หนูไปได้ยังไง ตอนนี้หนูเหลือแค่น้าแล้วนะ”พูดจบ เธอก็หันมามองฉัน ในแววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง“ซีเมิ่ง ครั้งนี้ลูกทำเกินไปจริง ๆ”“แม่ผิดหวังในตัวลูกมาก!”ผิดหวังงั้นเหรอมุมปากฉันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอันแสนขมขื่นเธออยากให้ฉันยอมเฉินอีอี้ทุกเรื่อง ฉันก็ทำให้แล้วเธออยากให้ฉันรู้จักคิด รู้จักเห็นใจเธอ ฉันก็ทำให้แล้วแล้วสิ่งที่เธอผิดหวังคืออะไรกันผิดหวังที่ฉันไม่ยอมถูกเฉินอีอี้หลอกใช้เหมือนหมา แล้วเงียบไม่ปริปากเหมือนเคย?หรือผิดหวังที่หลังจากรู้ว่าพวกเขาไม่เคยมองฉันเป็นคนในครอบครัว ฉันก็ไม่ยอมแกล้งโง่ต่อไปอีก?แต่แม่...หนูก็เป็นคนนะหนูก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน!พ่อเริ่มเข้ามาเป็นคนไกล่เกลี่ย“ซีเมิ่ง แม่ลูกโกรธจริง ๆ นะครั้งนี้”“รีบขอโทษอีอี้เถอะ แล้วเรื่องนี้ก็จะจบ”ขอโทษอีกแล้วเหรอตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันคือคนที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษอยู่เสมอ!แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอม!ฉันเงยหน้ามองพวกเขาอย่างดื้อรั้น ก่อนจะพูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ“ฉันไม่ขอโทษ!”ไม่คิดเลยว่าซ่งห้าวหรานจะเตะเข้าที่ตัวฉันทันที
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 2
“ซ่งซีเมิ่ง พอได้แล้ว ก็แค่โพสต์โพสต์เดียว ทำไมเธอถึงใจแคบแบบนี้ตลอดเลย!”“เธอทำให้พี่อีอี้ร้องไห้แล้ว รีบขอโทษพี่เขาเดี๋ยวนี้”หัวใจฉันดิ่งวูบลงทันทีทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ตอนนี้กลับต้องเป็นฝ่ายขอโทษเธอฉันหัวเราะเย็นชา “ขอโทษงั้นเหรอ ทำไมฉันต้องขอโทษ? ฉันทำอะไรผิด”ซ่งห้าวหรานเดือดดาลท
