تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 5
أحدث فصل
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 8
ฉันกำสายสะพายกระเป๋าแน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆ“ฉันอยู่ข้างนอกสบายดี”“งานมั่นคง มีที่อยู่ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง”“แต่แม่คิดถึงลูกนะ...”ฉันไม่ตอบอะไร ก่อนจะเดินออกจากห้องคนไข้ไปซ่งห้าวหรานวิ่งตามออกมา“พี่ กลับบ้านเถอะ พ่อกับแม่คิดถึงพี่”ฉันหัวเราะเย็นชา“คิดถึงฉันเหรอ คิดถึงอยากให้ฉันกลับไปเป็น ‘ลูกที่รู้เรื่องรู้ราว’ ของพวกเขาอีกงั้นเหรอ”เขาอ้าปาก แต่พูดไม่ออกฉันเดินออกจากประตูโรงพยาบาลไป แสงแดดจ้าแสบตาโทรศัพท์สั่นขึ้นหนึ่งครั้ง เป็นข้อความจากซุนหรงฝาน“ออร์เดอร์ใหม่เข้ามาอีกล็อตใหญ่ เธอจะกลับเมื่อไหร่”ฉันตอบกลับ “พรุ่งนี้”คืนนั้นฉันอยู่โรงแรม กริ่งประตูก็ดังขึ้นพอเปิดประตู พ่อกับแม่ยืนอยู่หน้าห้อง ตาแดงก่ำ“เมิ่งเมิ่ง พวกเราเข้าไปนั่งได้ไหม”ฉันไม่พูดอะไร แค่ถอยให้พวกเขาเข้ามาพวกเขาวางผลไม้ไว้บนโต๊ะ รออยู่นานกว่าจะเริ่มพูด“อีอี้ไปแล้ว”ฉันไม่ตอบอะไรแม่เงยหน้ามองฉัน น้ำตาคลออีกครั้ง“เมิ่งเมิ่ง แม่รู้ว่าลูกยังติดค้างอยู่ในใจ”“แม่อยากบอกว่า ตั้งแต่เด็กจนโต แม่ไม่ได้ไม่รักลูกนะ...”ฉันตัดบท “ตอนนี้คำพูดพวกนี้ไปมีความหมายอะไรแล้ว”เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 7
เธอมี “เพื่อนรัก” อยู่คนหนึ่ง คนที่รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเธอทั้งคู่แตกหักกันเพราะผู้ชายคนเดียว อีกฝ่ายเลยแฉเรื่องพวกนี้ออกมาจนหมดน่าประชดจริง ๆ คนที่ทำร้ายฉัน สุดท้ายกลับพังพินาศเพราะน้ำมือตัวเอง!ตอนที่แม่เห็นโพสต์พวกนั้น เธอถึงกับช็อกไปทั้งคนเธอยื่นโทรศัพท์ให้เฉินอีอี้ดู แล้วถามว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือเปล่าปฏิกิริยาแรกของเฉินอีอี้คือปฏิเสธ บอกว่าบัญชีพวกนั้นไม่ใช่ของเธอ มีคนปลอมขึ้นมาแต่หนึ่งในบัญชีนั้นผูกกับเบอร์โทรศัพท์ของเธอ หลักฐานแน่นหนาขนาดนี้ เธอปฏิเสธไม่ออกแม่ร้องไห้ออกมาทันทีเธอร้องไห้อย่างหนัก พลางพูดไปด้วยว่า“อีอี้ น้าดีกับหนูไม่พอเหรอ ทำไมหนูถึงทำแบบนี้ ซีเมิ่งเป็นลูกแท้ ๆ ของน้านะ หนูทำแบบนี้ได้ยังไง...”เฉินอีอี้ก็ร้องไห้เหมือนกัน ครั้งนี้ไม่ใช่การแสร้งทำเป็นน่าสงสาร แต่เป็นอาการคลุ้มคลั่งจริง ๆ“น้าคะ หนูแค่กลัวเหลือเกิน”“หนูกลัวว่าพอพวกน้ามีลูกพี่ลูกน้องแล้ว จะไม่เอาหนูอีก!”แม่ถึงกับอึ้งไป“เพราะกลัวว่าพวกน้าจะไม่เอาหนู หนูเลยไล่ซีเมิ่งออกจากบ้านอย่างนั้นเหรอ?”“หนูให้เธอไปนอนที่ระเบียง แย่งของของเธอ แล้วยังยุแยงให้เธอมีปัญหากับห้าวห้าวอีก นี
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 6
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงน้อยใจจนร้องไห้ออกมาแล้วแต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกว่ามันน่าขันมากกว่าเธอใช้ลูกไม้นี้อยู่ตลอดเริ่มจากทำตัวเป็นเหยื่อ จากนั้นก็ทำให้ทุกคนเชื่อว่าคนผิดคือฉันแต่สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงก็คือในบรรดาคอมเมนต์เหล่านั้น มีชื่อหนึ่งที่ฉันคุ้นเคยนั่นคือแม่ของฉันเองเธอไม่รู้ว่านั่นเป็นแอ็กเคานต์ลับของเฉินอีอี้ คิดว่าเป็นแค่บล็อกเกอร์คนแปลกหน้าคนหนึ่งจึงเข้าไปคอมเมนต์ว่า“คุณพูดได้ถูกมากเลยค่ะ ลูกสาวฉันไม่รู้ความเอาเสียเลย ถ้าเธอได้ครึ่งหนึ่งของคุณก็คงดี”ฉันมองคอมเมนต์นั้นปุ๊บ ปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นทันทีที่แท้ในใจของแม่ ฉันเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ สินะฉันวางโทรศัพท์ลง แล้วออกไปยืนที่ระเบียงอยู่นานฉันนึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่ตัวร้อนเป็นไข้ แม่เฝ้าอยู่ข้างเตียงทั้งคืนโดยไม่ยอมนอน คอยเปลี่ยนผ้าเย็นบนหน้าผากให้ฉันครั้งแล้วครั้งเล่าตอนนั้นฉันเคยคิดว่า ความรักของแม่จะอยู่กับฉันไปตลอดชีวิตแต่ภายหลังถึงได้รู้ว่าความรักก็เปลี่ยนไปให้คนอื่นได้เหมือนกันหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ซุนหรงฝานรับออร์เดอร์ใหญ่เข้ามา มูลค่าสินค้ากว่าสองล้านลูกค้าต้องการของด่วนมาก พวกเราจึงอดนอนทำงานติดกันถึงสอ
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 5
ฉันกำโทรศัพท์แน่น แต่ไม่พูดอะไรน้ำเสียงของเธอเริ่มสะอื้น“พูดอะไรสักอย่างสิ! ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน แม่จะไปรับ”ฉันเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย“ไม่ต้องหรอก ตอนนี้อยู่ต่างเมือง ช่วงนี้คงยังไม่กลับไป”ปลายสายเงียบไปหลายวินาทีจากนั้นก็มีเสียงของแม่ดังขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ“ลูกหมายความว่ายังไง? ลูกไปต่างเมืองคนเดียวอย่างนั้นเหรอ ลูกบ้าไปแล้วหรือไง! เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวแท้ ๆ”ฉันตัดบทเธอ น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง“ฉันไม่ได้ขอความเห็นจากคุณ ฉันแค่แจ้งให้ทราบ”เสียงของเธอสูงขึ้นทันที “ซ่งซีเมิ่ง!”“กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ลูกทำแบบนี้มันใช่เรื่องไหม ก็แค่กินข้าวมื้อหนึ่งแล้วไม่ได้พาลูกไปด้วย จำเป็นต้องทำเรื่องให้ใหญ่ขนาดนี้ไหม”ฉันไม่ตอบเธอคงคิดว่าฉันเริ่มใจอ่อน น้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย“เอาเถอะ ๆ กลับมานะ แม่จะทำซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานที่ลูกชอบให้กิน”“ห้าวห้าวก็รู้ตัวว่าผิดแล้วเหมือนกัน กลับมาเถอะ พวกเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนเดิม”พร้อมหน้าพร้อมตางั้นเหรอฉันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“แม่ ฉันขอถามอะไรอย่างหนึ่ง”“ถ้าวันนี้คนที่นอนบาดเจ็บเต็มตัวอยู่บนพื้นคือซ่งห้าวหราน แม่จะปฏิบัต
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 4
ฉันฝืนพยุงตัวเดินไปริมถนนแล้วเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง“ไปสนามบินค่ะ”คนขับเห็นสีหน้าฉันซีดเผือด แถมยังมีร่องรอยบาดเจ็บเลยถามว่าต้องการแจ้งตำรวจไหมฉันส่ายหน้า แล้วบอกจุดหมายปลายทางอีกครั้งนอกหน้าต่างรถ แสงไฟถนนค่อย ๆ ถอยห่างไปทีละดวงชวนให้นึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่แม่จูงมือฉันนับเสาไฟริมถนนตอนนั้นเธอมักพูดเสมอว่า“เมิ่งเมิ่งเป็นเด็กดีที่สุด แม่รักลูกที่สุดเลย”น่าขำจริง ๆ !พอถึงสนามบิน ก็ยังเหลือเวลาอีกกว่าสี่ชั่วโมงกว่าจะขึ้นเครื่องฉันหาที่นั่งมุมหนึ่งแล้วนั่งลงแผลที่หัวเข่ายังคงปวดตุบ ๆ อยู่ฉันดึงขากางเกงขึ้นดูก็พบว่ามันช้ำเขียวเป็นบริเวณกว้าง และบวมจนเห็นได้ชัดฉันเดินไปห้องน้ำแล้วใช้น้ำเย็นล้างมันเจ็บจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆคนในกระจกมีดวงตาแดงก่ำ ตรงมุมปากยังมีคราบเลือดแห้งติดอยู่ฉันใช้แรงเช็ดมันออก แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งแดงสุดท้ายก็เลิกเช็ด แล้วมองตัวเองอยู่อย่างนั้นซ่งซีเมิ่ง จำเอาไว้นะจากนี้ไป จะไม่มีใครทำให้เธอต้องร้องไห้อีกฉันแวะร้านขายยา ซื้อเบตาดีนกับพลาสเตอร์ปิดแผล แล้วทำแผลแบบลวก ๆ ให้ตัวเองหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ กลับรู้สึกสงบขึ้นอย่างประหลาด
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 3
แม่ไม่สนใจอย่างอื่นอีกต่อไป เธอดึงเฉินอีอี้เข้าไปกอดทันที“เด็กโง่เอ๊ย น้าจะปล่อยให้หนูไปได้ยังไง ตอนนี้หนูเหลือแค่น้าแล้วนะ”พูดจบ เธอก็หันมามองฉัน ในแววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง“ซีเมิ่ง ครั้งนี้ลูกทำเกินไปจริง ๆ”“แม่ผิดหวังในตัวลูกมาก!”ผิดหวังงั้นเหรอมุมปากฉันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอันแสนขมขื่นเธออยากให้ฉันยอมเฉินอีอี้ทุกเรื่อง ฉันก็ทำให้แล้วเธออยากให้ฉันรู้จักคิด รู้จักเห็นใจเธอ ฉันก็ทำให้แล้วแล้วสิ่งที่เธอผิดหวังคืออะไรกันผิดหวังที่ฉันไม่ยอมถูกเฉินอีอี้หลอกใช้เหมือนหมา แล้วเงียบไม่ปริปากเหมือนเคย?หรือผิดหวังที่หลังจากรู้ว่าพวกเขาไม่เคยมองฉันเป็นคนในครอบครัว ฉันก็ไม่ยอมแกล้งโง่ต่อไปอีก?แต่แม่...หนูก็เป็นคนนะหนูก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน!พ่อเริ่มเข้ามาเป็นคนไกล่เกลี่ย“ซีเมิ่ง แม่ลูกโกรธจริง ๆ นะครั้งนี้”“รีบขอโทษอีอี้เถอะ แล้วเรื่องนี้ก็จะจบ”ขอโทษอีกแล้วเหรอตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันคือคนที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษอยู่เสมอ!แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอม!ฉันเงยหน้ามองพวกเขาอย่างดื้อรั้น ก่อนจะพูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ“ฉันไม่ขอโทษ!”ไม่คิดเลยว่าซ่งห้าวหรานจะเตะเข้าที่ตัวฉันทันที
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 2
“ซ่งซีเมิ่ง พอได้แล้ว ก็แค่โพสต์โพสต์เดียว ทำไมเธอถึงใจแคบแบบนี้ตลอดเลย!”“เธอทำให้พี่อีอี้ร้องไห้แล้ว รีบขอโทษพี่เขาเดี๋ยวนี้”หัวใจฉันดิ่งวูบลงทันทีทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ตอนนี้กลับต้องเป็นฝ่ายขอโทษเธอฉันหัวเราะเย็นชา “ขอโทษงั้นเหรอ ทำไมฉันต้องขอโทษ? ฉันทำอะไรผิด”ซ่งห้าวหรานเดือดดาลท
ครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด บทที่ 1
ตอนนั้นเอง แม่ก็โทรมา“ซีเมิ่ง พ่อกับแม่มีธุระ กลับบ้านดึกหน่อยนะ”“ช่วยเก็บผ้าที่แม่ตากไว้ตรงระเบียง แล้วพับให้เรียบร้อยด้วย”“อ้อ แล้ววันนี้ห้าวห้าวกับพี่อีอี้ก็มีธุระเหมือนกัน”“ไม่ต้องรอพวกเราหรอก หาอะไรกินเองนะ”ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไร เธอก็กดวางสายไปแล้วฉันเดินไปที่ระเบียงพลางมองเสื้อผ
قد تعجبك أيضًا
สามีสุดที่รักของฉันมีความอาฆาตแค้นกับฉัน
หมีหมางเตอะอวี๋3.4K وجهات النظرไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน
ป้ายหยกเสริมโชคลาภ3.7K وجهات النظرเชือดไก่ให้ลิงดู ครอบครัวคลั่งเสียใจ
3A วัสดุก่อสร้าง พี่หวัง1.0K وجهات النظرจันทร์ลับฟ้า ทิวากาลไร้นิทรา
เยี่ยซือทิง781 وجهات النظرเที่ยวกับครอบครัว คู่รักวัยเด็กมีตั๋วทำไมฉันต้องขับรถ
กวนอี๋4.2K وجهات النظرหลังจากคลอดทารกที่ตายไป ฉันกับน้องสาวก็หย่าพร้อมกัน
จุนหนิง7.9K وجهات النظرวันที่ฉันตาย แฟนฉันยังไปคั่วกิ๊กอยู่
ชีวิตล่องลอยดั่งความฝัน3.0K وجهات النظرการ์เซียที่แท้จริง
ติง7.8K وجهات النظر
