บทที่ 3

แม่ไม่สนใจอย่างอื่นอีกต่อไป เธอดึงเฉินอีอี้เข้าไปกอดทันที

“เด็กโง่เอ๊ย น้าจะปล่อยให้หนูไปได้ยังไง ตอนนี้หนูเหลือแค่น้าแล้วนะ”

พูดจบ เธอก็หันมามองฉัน ในแววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ซีเมิ่ง ครั้งนี้ลูกทำเกินไปจริง ๆ”

“แม่ผิดหวังในตัวลูกมาก!”

ผิดหวังงั้นเหรอ

มุมปากฉันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอันแสนขมขื่น

เธออยากให้ฉันยอมเฉินอีอี้ทุกเรื่อง ฉันก็ทำให้แล้ว

เธออยากให้ฉันรู้จักคิด รู้จักเห็นใจเธอ ฉันก็ทำให้แล้ว

แล้วสิ่งที่เธอผิดหวังคืออะไรกัน

ผิดหวังที่ฉันไม่ยอมถูกเฉินอีอี้หลอกใช้เหมือนหมา แล้วเงียบไม่ปริปากเหมือนเคย?

หรือผิดหวังที่หลังจากรู้ว่าพวกเขาไม่เคยมองฉันเป็นคนในครอบครัว ฉันก็ไม่ยอมแกล้งโง่ต่อไปอีก?

แต่แม่...หนูก็เป็นคนนะ

หนูก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน!

พ่อเริ่มเข้ามาเป็นคนไกล่เกลี่ย

“ซีเมิ่ง แม่ลูกโกรธจริง ๆ นะครั้งนี้”

“รีบขอโทษอีอี้เถอะ แล้วเรื่องนี้ก็จะจบ”

ขอโทษอีกแล้วเหรอ

ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันคือคนที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษอยู่เสมอ!

แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอม!

ฉันเงยหน้ามองพวกเขาอย่างดื้อรั้น ก่อนจะพูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ฉันไม่ขอโทษ!”

ไม่คิดเลยว่าซ่งห้าวหรานจะเตะเข้าที่ตัวฉันทันที

“งั้นฉันจะดูสิว่าปากเธอหรือหมัดฉันแข็งกว่ากัน!”

รสคาวเลือดพุ่งขึ้นมาในปากทันที ฉันกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

แต่ซ่งห้าวหรานกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ยังคงด่าทอต่อไป

“ซ่งซีเมิ่ง อย่ามาเล่นละครกับฉัน!”

“ฉันบอกเลยนะ ถ้าเธอไม่ยอมขอโทษพี่อีอี้ ฉันจะซ้อมจนกว่าเธอจะยอมขอโทษ!”

พูดจบ เขาก็ยกเท้าขึ้นอีกครั้ง

พ่อรีบเข้ามาห้าม “ห้าวหราน อย่าทำแบบนี้สิ เธอเป็นพี่สาวลูกนะ”

ซ่งห้าวหรานสวนกลับทันที “เธอไม่ใช่พี่สาวผม”

“คนใจแคบแบบนั้น ผมไม่เอาเป็นพี่สาวหรอก!”

“พี่สาวของผมมีแค่พี่อีอี้คนเดียว!”

และในตอนนั้นเอง แม่ก็พูดขึ้นมา

“ซีเมิ่ง ลูกก็อย่าโทษว่าพวกเราลำเอียงเข้าข้างอีอี้เลย”

“ดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ! แม่จำได้ว่าเมื่อก่อนลูกเป็นเด็กที่รู้ความมากไม่ใช่เหรอ”

เมื่อพูดจบ เธอก็ดึงมือเฉินอีอี้เข้าห้องไป

จากหางตา ฉันเห็นเฉินอีอี้หันมามองฉัน แววตาเต็มไปด้วยความสะใจ

ราวกับกำลังพูดว่า “เห็นไหมล่ะ เธอแพ้ฉันตลอดกาล”

“ทุกอย่างของเธอ รวมถึงครอบครัวของเธอ ตอนนี้เป็นของฉันหมดแล้ว”

ส่วนซ่งห้าวหรานเหมือนได้รับอนุญาตโดยปริยาย เขาเดินเข้ามาหาฉันอีกครั้งด้วยสายตาคุกคาม

พ่อที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าแม่พูดแบบนั้นแล้ว ก็ไม่คิดจะห้ามอีก เลยหันหลังกลับเข้าห้องตัวเองไป

ซ่งห้าวหรานกำหมัดแน่นแล้วคลายออกซ้ำ ๆ

“ซ่งซีเมิ่ง ฉันแนะนำให้เธอรีบขอโทษพี่อีอี้ซะ”

“ไม่อย่างนั้นหมัดของฉันไม่รู้จักเบามือหรอกนะ!”

“อย่ารอให้โดนซ้อมฟรี สุดท้ายก็ต้องขอโทษอยู่ดี”

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นด้านนี้ของเขา จนรู้สึกแปลกหน้าอย่างบอกไม่ถูก

ถึงปกติเขาจะไม่ได้ดีกับฉันนัก แต่ตราบใดที่พ่อแม่อยู่ เขาก็ไม่เคยทำเกินเลย

แต่ตอนนี้ เขามองฉันราวกับเป็นอาชญากรร้ายแรงที่สมควรถูกลงโทษ

ราวกับอยากเฉือนฉันเป็นพันเป็นหมื่นชิ้น

ทั้งที่ความขัดแย้งระหว่างเราไม่เคยรุนแรงถึงขั้นนั้นเลย

กลเม็ดของเฉินอีอี้ช่างร้ายกาจจริง ๆ

เริ่มจากแม่ ต่อด้วยพ่อและสุดท้ายคือซ่งห้าวหราน

พวกเขาทีละคน ๆ ยอมทำร้ายฉันเพื่อเธออย่างเต็มใจ

ฉันหัวเราะอย่างน่าเวทนา “ต่อให้วันนี้นายจะตีฉันตาย ฉันก็ไม่มีวันขอโทษ!”

ซ่งห้าวหรานต่อยฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ฉันไม่ส่งเสียงแม้แต่คำเดียว

เมื่อเทียบกับความเจ็บในใจ ความเจ็บแค่นี้แทบไม่มีค่าอะไรเลย

สุดท้าย พ่อก็ออกมาห้าม

“พอได้แล้ว ถ้าเกิดมีคนตายขึ้นมาจะยุ่งเอา”

ส่วนซ่งห้าวหรานเองก็คงรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนุกแล้ว จึงหยุดลงมือ

ทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบงันทันที

ฉันนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ย้อนนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในอดีต

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ฉันก็ได้ยินเสียงพ่อแม่กระซิบคุยกันในห้อง

“วันนี้พวกเราทำเกินไปหรือเปล่า”

“ไม่หรอก ก็เพราะวันนี้ซีเมิ่งทำเกินไปต่างหาก ถึงเวลาที่ต้องสั่งสอนเธอสักหน่อยแล้ว”

“พรุ่งนี้ค่อยทำของอร่อย ๆ ให้กินชดเชยก็พอ”

“คุณก็รู้จักลูกคนนี้ดีนี่ เธอให้ความสำคัญกับครอบครัวมากที่สุด”

ฉันหัวเราะออกมา ที่แท้ก็เพราะฉันให้ความสำคัญกับครอบครัว

พวกเขาเลยคิดว่าจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันอย่างไรก็ได้

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เพื่อนสนิทส่งข้อมูลตั๋วเครื่องบินมาให้ เป็นเที่ยวบินเช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้

ฉันฝืนความเจ็บปวด ลุกขึ้นยืนก่อนจะหยิบบัตรประชาชนติดตัวแล้วเดินออกจากบ้านทันที

ในวินาทีที่ประตูปิดลง ฉันกลับรู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

บ้านหลังนี้ ฉันไม่เอาแล้ว