Lahat ng Kabanata ng เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ: Kabanata 11 - Kabanata 20

อเล็กซานเดอร์ทรุดตัวลงบนพื้น พลางจ้องแฟ้มหนังที่อยู่ในมือ ซึ่งเป็นแฟ้มหลักฐาน “ความผิด” ของเขาอย่างครบถ้วน ด้วยสมองที่ว่างเปล่าไปหมดเขาเคยคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะในการแยกส่วนชีวิต เขาเชื่ออย่างแท้จริงว่าตัวเองจัดสมดุลระหว่างฉันกับโคลอี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบในสายตาของเขา ฉันคือแม่บ้านตามขนบที่ดีงามและมีคุณธรรม ฉันคือรากฐานชีวิตของเขา เขาคิดว่าฉันต้องการเขา ต้องการลูก ๆ เหมือนดาวเคราะห์ที่ต้องพึ่งดวงอาทิตย์เพื่อมีชีวิตรอดแล้วโคลอี้ล่ะ เธอคือเครื่องปรุงรสในชีวิตจืดชืดของเขา เธอคือสีสันฉูดฉาดหลังจากวันที่เต็มไปด้วยสงครามธุรกิจสีหม่นเขาเคยเชื่ออย่างไร้เดียงสาว่า ตราบใดที่เงินยังเข้าบัญชี ตราบใดที่เขายังกลับบ้านทุกคืน และตราบใดที่เขายังมอบตำแหน่ง “คุณนายสเตอร์ลิง” ให้ฉันต่อหน้าเพื่อน ๆ ของเขา ฉันก็จะยังอยู่ในบ้านหลังนั้นเพื่อรอเขาไปตลอดกาลแต่ตอนนี้ เมื่อมองย้อนกลับไป...ทุกครั้งที่ฉันเงียบลงตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ฉันห้ามตัวเองไม่ให้พูด ทุกแววตาโดดเดี่ยวของฉันยามถูกลูก ๆ เยาะหยัน ทุกครั้งที่เขาปกป้องโคลอี้โดยไม่คิดแม้แต่วินาทีเดียว ส่วนฉันก็เพียงหันหลังเดินจากไป...ช่วงเวลาเหล

สามวันหลังจากที่ฉันหายไป เด็ก ๆ ก็เริ่มทนไม่ไหว“ผมอยากกินลาซานญ่าฝีมือแม่!” ลีโอตะโกนลั่น พลางขว้างกล่องโดมิโน่พิซซ่าอุ่น ๆ ข้ามห้อง เปปเปอโรนีและคราบน้ำมันกระเด็นเลอะไปทั่วพื้นไม้เนื้อแข็ง“หนูอยากให้แม่ทำผมให้! พ่อดึงผมหนู! มันดูเหมือนรังหนูเลย!” มีอาสะอื้นไห้ พลางปัดมือของอเล็กซานเดอร์ออก ผมของเธอพันกันยุ่งเหยิง อเล็กซานเดอร์ไม่รู้เลยว่าจะถักเปียฝรั่งเศสแบบที่เธอชอบได้อย่างไรอเล็กซานเดอร์รู้สึกราวกับศีรษะกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ความอดทนของเขาระเหยหายไปจนหมดตลอดสามวัน เขาตามหาไปทั่วทุกที่ แต่ฉันกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อมองดูความวุ่นวายในห้องนั่งเล่น ทั้งอาหารที่หกเลอะเทอะ และเด็ก ๆ ที่กำลังร้องไห้ จู่ ๆ เขาก็นึกถึงข้อความในซิมการ์ดที่พบในถังขยะขึ้นมา ถ้าโคลอี้เคยส่งข้อความแบบนั้นมาครั้งหนึ่ง จะมีข้อความอื่นอีกไหมเขารีบโทรหาหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสารสนเทศของบริษัททันที“ผมต้องการให้ช่วยเรื่องหนึ่ง แบบไม่เป็นทางการ ดึงบันทึก iMessage กับ SMS ของเบอร์โคลอี้ที่อยู่ในแผนของบริษัทช่วงตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา แล้วส่งมาให้ผม เดี๋ยวนี้”30 นาทีต่อมา ไฟล์ PDF ก็ถูกส่งเข้าม

ในตอนที่อเล็กซานเดอร์ลากลูก ๆ กลับเข้ามาในบ้าน โคลอี้ก็กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นเห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่รู้เรื่องเหตุการณ์ที่โรงเรียน เธอกำลังเคี้ยวมันฝรั่งทอดเลย์ ดูเน็ตฟลิกซ์และฮัมเพลงเบา ๆ ทำตัวราวกับเป็นนายหญิงแห่งคฤหาสน์ทุกกระเบียดนิ้วเมื่อเห็นอเล็กซานเดอร์เดินเข้ามา เธอก็โยนถุงมันฝรั่งทอดทิ้งไปด้านข้าง แล้วเดินนวยนาดเข้ามาหาพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก “พี่ กลับมาแล้วเหรอคะ! ครูของลีโอโทรมาก่อนหน้านี้... ฉันไม่ได้รับสาย... ยังไงก็เถอะ ตอนนี้ยายแก่โทรม ๆ นั่นไปแล้ว ในที่สุดบ้านหลังนี้ก็สงบสุขเสียที ฉันจะช่วยพี่เลี้ยงเด็ก ๆ ...”“การ์ด!”เสียงคำรามของอเล็กซานเดอร์ทำให้โคลอี้สะดุ้งโหยงชายร่างใหญ่สามคนในชุดสูทสีดำเดินเข้ามา ยืนนิ่งสีหน้าไร้อารมณ์อยู่ตรงโถงทางเข้า“โยนข้าวของทุกชิ้นของผู้หญิงคนนี้ออกไปบนถนน!” อเล็กซานเดอร์ชี้ไปที่โคลอี้ ดวงตาเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง “แล้วก็โยนเธอออกไปพร้อมกับของพวกนั้นด้วย!”โคลอี้ชะงักค้าง ก่อนจะกรีดร้องเสียงแหลม “พี่อเล็กซ์! พี่เสียสติไปแล้วหรือไง ฉันคือโคลอี้นะ! ฉันคือนายหญิงของบ้านหลังนี้! เด็ก ๆ เห็นฉันเป็นเหมือนแม่ของพวกเขา!”เธอเกาะเส

ไม่กี่วันต่อมา เพื่อน ๆ ของอเล็กซานเดอร์ยังไม่ยอมแพ้ จึงจัดมื้อค่ำเพื่อเปิดอกคุยกันอีกครั้ง“อเล็กซ์ ฟังนะ ครั้งก่อนพวกเราพลาดไป คราวนี้ไม่มีพวกสาว ๆ ปาร์ตี้แล้ว พวกเราอยากแนะนำให้นายรู้จักกับคนที่จริงจังสักคน ใครบางคนที่ ‘เหมาะจะเป็นภรรยา’ น่ะ”ประตูห้องรับประทานอาหารส่วนตัวเปิดออก แล้วผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เธอสวมชุดสีครีมเรียบร้อย แต่งหน้าเพียงบางเบา และมีท่าทีอ่อนโยนมีเด็กชายวัยหกขวบเกาะมือเธออยู่“นี่คือซาร่า เธอเป็นแม่หม้ายที่มีลูกชายหนึ่งคน เธอจิตใจดีมาก แล้วก็ชอบดูแลคนอื่นด้วย” เพื่อนของเขาแนะนำอย่างกระตือรือร้น “ดูสิ เธอไม่ทำให้นายนึกถึงเอเวอลินเมื่อสมัยก่อนเหรอ”อเล็กซานเดอร์มองเธอผ่านดวงตาที่มึนเมาและเลือนรางใช่แล้ว ท่าทางเอียงศีรษะอย่างนอบน้อม ออร่าที่เงียบสงบและไม่คุกคาม... เธอดูเหมือนเอเวอลินในวันวาน ก่อนที่ชีวิตจะบดขยี้เธอไม่มีผิดซาร่านั่งลงอย่างประหม่า แล้วเริ่มรินไวน์ให้อเล็กซานเดอร์ การเคลื่อนไหวของเธอนุ่มนวลและชำนาญจากนั้น เมื่อสังเกตเห็นลีโอและมีอากำลังเขี่ยอาหารเล่น เธอก็เริ่มแกะกุ้งลายเสือจากหอคอยอาหารทะเลให้พวกเขา“นี่จ้ะ เด็กดี เดี๋ยวฉันแกะเปลือกให้นะจ๊ะ

ข้อตกลงการหย่าที่ลงนามด้วยลายมือของฉัน กลายเป็นสิ่งเดียวที่อเล็กซานเดอร์เหลือไว้แทนตัวฉันเขาปฏิบัติต่อมันราวกับเป็นของศักดิ์สิทธิ์ ถึงขั้นนำไปใส่ซองเก็บเอกสารแบบถนอมสภาพอย่างดี ราวกับมันคือคำประกาศอิสรภาพ นั่นเป็นวิธีเดียวที่มันจะรอดจากการถูกเขาใช้ปลายนิ้วลูบไล้ลายเซ็นของฉันวันละนับพันครั้ง“เอเวอลิน คุณอยู่ที่ไหน ผมรู้ว่าผมทำพลาด ผมรู้จริง ๆ แล้วในครั้งนี้...”อเล็กซานเดอร์พึมพำกับกระดาษเย็นเยียบแผ่นนั้น จนภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน แล้วหมดสติล้มลงบนพื้นห้องทำงานเพราะความอ่อนล้าอย่างที่สุดเมื่อเขาตื่นขึ้นมา ความจริงกลับโหดร้ายยิ่งกว่าเดิมสิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือข่าวลือเรื่อง “ซีอีโอสเตอร์ลิงเริ่มเสียการควบคุม วิกฤตครอบครัวกำลังก่อตัว” เริ่มแพร่กระจาย ปะปนไปกับภาพถ่ายของอเล็กซานเดอร์กับโคลอี้ในสวน และมันก็ไปโผล่ในที่ที่เขาไม่อยากให้โผล่มากที่สุด นั่นคือรายงานของนักวิเคราะห์วอลล์สตรีทและอีเมลภายในของคณะกรรมการบริษัทความไว้วางใจ โดยเฉพาะต่อคนที่บริหารธุรกิจครอบครัว สามารถหายไปได้เร็วกว่าระยะเวลาที่ใช้สร้างมันขึ้นมาหลายเท่าสถานการณ์ประหลาดนี้ ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นพี่น้องหรือคนรักกัน อาจ