Lahat ng Kabanata ng เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ: Kabanata 21 - Kabanata 27

ประตูหน้าของที่พักขนาดเล็กที่ให้บริการเฉพาะห้องพักและอาหารเช้าริมทะเลสไตล์เรียบง่ายของฉันถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาบนมือจับทองเหลืองมีป้ายไม้แขวนอยู่ มีตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดงดงามว่า “ห้องพักเต็ม ปิดให้บริการประจำฤดูกาล”หัวใจของอเล็กซานเดอร์ดิ่งวูบ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้“ลีโอ มีอา แม่คงแค่งีบหลับอยู่ข้างใน พวกเราจะรออยู่ตรงนี้ พอแม่ตื่น แม่ก็จะเปิดประตูให้พวกเราเอง”ดังนั้น ทั้งสามคนจึงนั่งอยู่บนขั้นบันไดหินปูนหน้าระเบียง รอตั้งแต่แดดยามบ่ายยังสว่างจ้า จนดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าค่ำคืนมาเยือน ลมชายฝั่งเริ่มชื้นและหนาวบาดผิว และฝนปรอยเย็นเยียบก็เริ่มโปรยลงมาจากท้องฟ้าอเล็กซานเดอร์ถอดเสื้อคลุมเบอร์เบอรี่ตัวยาวของเขาออก แล้วยกขึ้นคลุมศีรษะลูก ๆ พยายามอย่างเต็มที่ไม่ให้พวกเขาเปียกฝนภาพนี้สะท้อนถึงบ่ายวันฝนตกในอดีต ตอนที่ฉันเคยไปรับพวกเขาจากโรงเรียนเอกชน ตอนนั้น ฉันคือคนที่เอียงร่มทั้งคันไปทางพวกเขาจนหมด ไหล่ของฉันเปียกโชก ร่างกายสั่นเทาในความหนาว เพียงเพื่อไม่ให้น้ำสักหยดแตะต้องพวกเขา“พ่อคะ หนูหนาว...” มีอาซุกตัวเข้ากับอ้อมอกของอเล็กซานเดอร์ ใบหน้าของเธอซีดเผือดอเล็กซานเดอร์กอดเธอแน่น น้ำ

ผู้อำนวยการศูนย์ชุมชนทนคำอ้อนวอนอันน่าสงสารของอเล็กซานเดอร์ต่อไปไม่ไหว ในที่สุดก็ยอมใจอ่อน และให้เบอร์ชั่วคราวที่ฉันใช้อยู่อเล็กซานเดอร์ถือกระดาษแผ่นเล็กไว้ มือของเขาสั่นแรงจนเกือบกดหมายเลขผิดเขาสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วยื่นโทรศัพท์ให้ลีโอกับมีอา“ลีโอ มีอา เร็วเข้า โทรหาแม่”เมื่อได้ยินว่าในที่สุดพวกเขาก็ติดต่อฉันได้แล้ว เด็ก ๆ ก็พุ่งเข้าไปคว้าโทรศัพท์ทันทีมีอาคว้าโทรศัพท์ได้ก่อน น้ำตาของเธอไหลออกมาทันที แล้วเธอก็ร้องไห้โฮใส่ปลายสาย“แม่คะ! หนูเอง! หนูมีอาค่ะ!”“แม่คะ หนูอยากกินพายเด็กเลี้ยงแกะฝีมือแม่ อาหารของอาโคลอี้รสชาติเหมือนขยะ... ไม่สิ แย่กว่าขยะอีกค่ะ!”“แม่คะ ได้โปรดกลับมาเถอะ หนูกับลีโอจะเป็นเด็กดี หนูสัญญา พวกเราจะซักผ้าเอง จะทำความสะอาดห้องเอง พวกเราจะไม่บอกว่าแม่น่ารำคาญอีกแล้วค่ะ...”ลีโอเบียดเข้ามา ตะโกนใส่ลำโพงโทรศัพท์อย่างสิ้นหวัง“แม่ครับ! ผมได้ผลการเรียนดีเด่นแล้วนะครับ! ผมสอบกลางภาคได้เอทุกวิชาเลย! ผมไม่อยากเอาให้พ่อดู ผมอยากเอาให้แม่ดูคนเดียว!”“แม่ครับ อย่าทิ้งพวกเราไปเลยนะครับ... พวกเรารู้แล้วว่าพวกเราผิด พวกเราจะไม่บอกว่าแม่เชยอีกแล้ว แม่คือแม่ที่สวยที่สุดในโลก

หลายเดือนหลังจากที่ฉันจากไป คือช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของอเล็กซานเดอร์ภายในบริษัท โคลอี้กลับตัวเป็นพยานฝ่ายโจทก์ ฉีกทึ้งเขาราวกับสุนัขบ้ากัดไม่ปล่อยเพื่อเอาตัวรอด ส่วนภายนอก กรมสรรพากรและสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ก็กำลังขุดคุ้ยงบการเงินของเขาส่วนที่บ้าน เขาถูกทิ้งให้รับมือเพียงลำพังกับลูกเอาแต่ใจสองคนที่ขาดความมั่นคงและหวาดกลัวโลกภายนอกเพราะเรื่องอื้อฉาวนั้น ลีโอและมีอาจึงกลายเป็นคนน่ารังเกียจในโรงเรียนเอกชนสุดพิเศษของพวกเขา“พ่อเธอมันไอ้สารเลว!”“แม่พวกนายทิ้งพวกนายไปแล้ว!”เมื่อกลับถึงบ้าน พวกเขาก็กรีดร้องใส่อเล็กซานเดอร์ แล้วเหวี่ยงกระเป๋าเป้แบรนด์เนมลงบนพื้นด้วยความโกรธ“ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อ! ถ้าแม่อยู่ตรงนี้ แม่ไม่มีทางปล่อยให้พวกนั้นรังแกเราแน่! แม่คงไปที่ห้องครูใหญ่แล้วจัดการพวกนั้นไปแล้ว!”อเล็กซานเดอร์มองลูก ๆ ที่กำลังสะอื้นไห้ แล้วพูดอะไรไม่ออก เขาทำได้เพียงรับมันไว้ทั้งหมดเขาตระหนักว่าเมื่อตอนที่ฉันยังอยู่ ฉันคือโล่กำบัง คอยปกป้องลูก ๆ ไว้อย่างสมบูรณ์แบบเสียจนพวกเขาไม่เคยรู้สึกถึงสายฝนแม้แต่หยดเดียวแต่ตอนนี้ พายุได้มาถึงแล้วในตอนนั้นเ

20 ปีผ่านไปในชั่วพริบตาอเล็กซานเดอร์รักษาคำพูดของเขา ตลอด 20 ปี เขาไม่เคยมารบกวนฉัน และไม่เคยแต่งงานใหม่เขาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเครื่องจักร ใช้การทำงานที่ไม่มีวันสิ้นสุดกลบความเงียบงันในจิตวิญญาณของตัวเองลีโอและมีอาเติบโตขึ้นตลอดหลายปีที่ไม่มีแม่ เมื่อได้เห็นพ่อของพวกเขาใช้ชีวิตอยู่กับความสำนึกผิดในทุก ๆ วัน พวกเขาจึงถูกบีบให้เติบโตเร็วกว่าวัย และในที่สุดพวกเขาก็ได้เรียนรู้ความกตัญญูลีโอกลายเป็นสามีที่ทุ่มเทและให้เกียรติผู้หญิง เขาทำอาหารเย็นให้ภรรยาทุกคืน และเอาใจใส่ทุกความต้องการของเธอ เพราะหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะทำผิดซ้ำรอยบาปของพ่อมีอากลายเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและพึ่งพาตัวเองได้ เธอไม่พึ่งพาใคร และใช้ชีวิตอย่างสดใสมีสีสัน ในแบบที่ฉันเคยปรารถนาให้ตัวเองพวกเขารู้ว่าพ่อกำลังทุกข์ทรมาน แต่ก็รู้เช่นกันว่านั่นคือการชดใช้บาปของเขาเมื่ออเล็กซานเดอร์อายุครบ 60 ปี ในที่สุดเขาก็เกษียณเขาส่งต่อบังเหียนของสเตอร์ลิง เอ็นเตอร์ไพรส์ให้ลีโอ แล้วจองตั๋วไปฝรั่งเศสตามลำพัง20 ปีผ่านไป เขาเพียงอยากเห็นฉันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตายแสงแดดในนีซยังคงเจิดจ้าเหมือนเช่นเคยอเล็กซานเดอร์ยืนอยู่ในเงาต้