All Chapters of เมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ: Chapter 1 - Chapter 10

“คุณเอเวอลิน คุณได้ตรวจสอบเงื่อนไขของข้อตกลงแล้วใช่ไหมคะ เมื่อคุณลงนาม ชีวิตสมรสตลอด 20 ปีนี้ก็จะสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ คุณแน่ใจแล้วหรือคะว่าพร้อมจะเดินจากทุกอย่างไป รวมถึงข้อตกลงเรื่องสิทธิ์การเลี้ยงดูลูก ๆ ด้วย”ฉันขัดคราบไขมันฝังแน่นบนเคาน์เตอร์หินแกรนิต พลางใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้แนบหูน้ำเสียงของฉันสงบนิ่ง “ค่ะ ยื่นเรื่องได้เลย ฉันพอแล้ว”ทนายความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นน้ำเสียงเป็นการเป็นงานอีกครั้ง “ตกลงค่ะคุณเอเวอลิน เมื่อเราได้ลายเซ็นของคุณอเล็กซานเดอร์แล้ว เราก็แค่ต้องรอให้พ้นระยะเวลารอคอยตามที่ศาลกำหนด คำสั่งหย่าจึงจะมีผลสมบูรณ์”ฉันวางสาย แล้วจ้องมองฟองน้ำที่เต็มไปด้วยฟองที่อยู่ในมือ มันช่างน่าขันเหลือเกินที่ชีวิตสมรสตลอดสองทศวรรษของฉันต้องมาจบลงระหว่างที่ฉันกำลังทำความสะอาดเคาน์เตอร์ในขณะเดียวกัน ทีวีจอแบนขนาดใหญ่ 85 นิ้วในห้องนั่งเล่นก็กำลังเปิดช่องธุรกิจช่วงไพรม์ไทม์ ซึ่งกำลังออกอากาศบทสัมภาษณ์ “ผู้ประกอบการแห่งปี”บนหน้าจอ อเล็กซานเดอร์ดูสง่างามไร้ที่ติในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ เปล่งประกายไปด้วยอำนาจและเสน่ห์ดึงดูด คนที่นั่งอยู่ข้างเ

พอกลับถึงบ้าน หลังของฉันก็ปวดจนแทบทรุดมันเป็นภาวะแทรกซ้อนที่หลงเหลือจากการฉีดยาชาเข้าช่องไขสันหลังตอนที่ฉันคลอดลูกคนที่สอง ความเจ็บปวดรุนแรงจนตาพร่า กระดูกสันหลังเกร็งแข็งเป็นตะคริว เหงื่อเย็นไหลลงจากขมับอเล็กซานเดอร์กำลังอ่านหนังสือพิมพ์วอลล์สตรีทเจอร์นัลอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงฉันสูดปากด้วยความเจ็บ เขาก็รีบพุ่งเข้ามารับตัวฉันไว้ก่อนที่ฉันจะล้มลงกับพื้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก“เอเวอลิน! เกิดอะไรขึ้น หลังคุณปวดอีกแล้วเหรอ”เมื่อมองเห็นความห่วงใยอย่างแท้จริงในดวงตาของเขา ฉันก็เผลอนิ่งงันไปชั่วขณะตลอด 20 ปีที่ผ่านมา การดูแลของอเล็กซานเดอร์ดูสมบูรณ์แบบเสมอ มันช่างไร้ที่ติ“ค่ะ... ปวดมาก... ฉันขยับไม่ได้เลย” ฉันกัดฟันพูดออกมา“อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ผมจะพาคุณไปห้องฉุกเฉินเดี๋ยวนี้”เขากำลังจะก้มลงมาอุ้มฉัน ประคองฉันราวกับฉันเป็นเครื่องกระเบื้องชั้นดีทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้นมันเป็นเสียงเรียกเข้าเฉพาะที่เขาตั้งไว้ให้โคลอี้อเล็กซานเดอร์ชะงักไป สัญชาตญาณเข้าครอบงำ และเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเสียงของโคลอี้ดังออกมาจากลำโพง เจือเสียงสะอื้นและความอ่อนแอที่แสร้งทำขึ

ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ชุดเดรสเหมือนเครื่องทรมานที่รัดจนกดซี่โครงของฉัน และรอยยิ้มเสแสร้งรอบตัวก็ทำให้ฉันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก“ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะคะ แล้วจะออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย”อเล็กซานเดอร์กำลังยุ่งอยู่กับการพูดคุยสร้างสัมพันธ์กับบรรดานักลงทุน เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไปเถอะ ถ้าคุณเหนื่อยก็บอกคนขับรถให้พากลับบ้านก่อน เดี๋ยวผมพาลูก ๆ กลับทีหลัง”ฉันพยักหน้า แล้วเดินออกจากห้องบอลรูมทันทีที่ก้าวออกจากทางเข้าโรงแรม ลมเย็น ๆ ก็พัดมาปะทะร่าง ฉันลูบที่ข้างตัว แล้วจึงรู้ตัวว่าลืมกระเป๋าคลัตช์ไว้ในห้องรับรองวีไอพี กุญแจบ้านกับไอโฟนของฉันอยู่ในนั้นฉันไม่มีทางเลือก จึงต้องกลับเข้าไปอย่างไรก็ตาม เมื่อฉันผลักประตูด้านข้างเข้าไปสู่ห้องบอลรูม บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปแล้วบนเวทีเล็ก ๆ โคลอี้กำลังถือไมโครโฟนอยู่ เธอเพิ่งร้องเพลงแจ๊สจบไป ราวกับนกน้อยแสนสุข เธอกระโดดลงจากเวที แล้วโผเข้าหาอ้อมแขนของอเล็กซานเดอร์ที่นั่งอยู่แถวหน้าทันทีอเล็กซานเดอร์ไม่ได้ผลักเธอออก แต่กลับโอบแขนรอบเอวของเธออย่างชำนาญ แล้วกระซิบบางอย่างข้างหู จนเธอหัวเราะคิกคักและชกอกเขาเล่นอย่างหยอกล้อพนักงานรอบ ๆ ตัวพวกเขาดูไม่ได

หลังจากฉันออกจากโรงพยาบาล ก็เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนจะถึงวันครบรอบแต่งงานปีที่ 20 ของพวกเราดูเหมือนอเล็กซานเดอร์จะรู้สึกผิดที่ทิ้งฉันไปก่อนเข้ารับการผ่าตัดเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาจองโต๊ะในร้านอาหารสุดหรูบนดาดฟ้าโรงแรม ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นร้านที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง เขาเอามือทาบอกแล้วให้คำมั่นกับฉัน“เอเวอลิน วันนั้นผมผิดเอง ผมต้องชดเชยให้คุณในวันครบรอบครั้งนี้ ผมจองโต๊ะที่ดีที่สุดของร้านไว้แล้ว มีแค่พวกเราสองคน ไม่มีลูก ๆ ไม่มีงาน ไม่มีอะไรมารบกวน”ฉันไม่ได้ปฏิเสธ นี่คือวันครบรอบครั้งสุดท้ายของพวกเราในคืนวันครบรอบร้านอาหารเปิดไฟสลัว บรรยากาศอบอวลไปด้วยความโรแมนติก พร้อมเสียงบรรเลงสดจากวงเครื่องสายสี่ชิ้นทันทีที่อาหารเรียกน้ำย่อยมาเสิร์ฟ โทรศัพท์ของอเล็กซานเดอร์ก็เริ่มสั่นอยู่บนผ้าปูโต๊ะสีขาวเป็นสายเรียกเข้า FaceTimeอเล็กซานเดอร์เหลือบมองฉัน ลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกดปุ่มสีเขียวบนหน้าจอ ฉากหลังเป็นไนต์คลับมืดสลัวและวุ่นวาย เต็มไปด้วยแสงเป็นจังหวะที่กะพริบถี่ใบหน้าของโคลอี้แดงก่ำ ดวงตาของเธอเหม่อลอย เธอถือขวดวอดก้าอยู่ในมือ ขณะร้องไห้และกรีดเสียงใส่กล้อง “พี่

ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่างบนเที่ยวบินที่มุ่งหน้าไปยังเมืองนีซ ประเทศฝรั่งเศส มองทะเลเมฆลอยผ่านไปใต้ปีกเครื่องบิน ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมายาว ๆ ช้า ๆราวกับว่าฉันกำลังปลดปล่อยความกดดันอันอึดอัดตลอด 20 ปีที่ผ่านมาเมื่อเครื่องลงจอด ฉันจะมุ่งหน้าไปยังชายฝั่งเพื่อเปิดที่พักเล็ก ๆ สักแห่ง นั่นเคยเป็นความฝันของฉันในวัยยี่สิบกว่า ๆ มันอาจช้าไปสักหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่เริ่มเลยขณะเดียวกัน ที่นิวยอร์ก อเล็กซานเดอร์กำลังเดินดุ่ม ๆ เข้าสู่พายุเขาใช้เวลาทั้งวันอยู่ที่ปาร์ตี้ในแฮมป์ตันส์กับโคลอี้ แต่กลับสลัดความรู้สึกหวาดหวั่นที่กัดกินอยู่ในใจออกไปไม่ได้ด้วยเหตุผลบางอย่าง พฤติกรรมเกาะติดของโคลอี้ ซึ่งปกติแล้วทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นผู้พิทักษ์ วันนี้กลับทำให้เขารู้สึกรำคาญ ความคิดของเขายังคงวนเวียนกลับมาที่ภาพแววตาของฉันเมื่อเช้านี้อยู่เรื่อย ๆ เป็นภาพแววตาที่สงบนิ่ง เรียบเฉย เหมือนน้ำนิ่ง“พี่อเล็กซ์ เร็วเข้าสิ! เตกีลาอีกช็อตนะคะ!” โคลอี้หัวเราะคิกคัก พลางยกแก้วขึ้นจ่อริมฝีปากเขาอเล็กซานเดอร์ผลักแก้วออก ไม่สนใจเสียงงอแงประท้วงของโคลอี้ เขาคว้าเสื้อแจ็กเก็ตแล้วลุกขึ้นยืน“พี่พอแล้ว พี่ต้องกลับบ้าน วัน