All Chapters of เมื่อ "แดดดี้" กลายเป็น "คุณลุง": Chapter 1 - Chapter 9

ฉันไม่ได้ส่งรูปถ่ายตอนชนะรางวัลของโซเฟียไปให้เลโอนาร์โด เพราะรู้ดีว่าเขาคงไม่ได้ใส่ใจมันหรอกฉันพาโซเฟียตรงกลับบ้านและเริ่มเก็บข้าวของทันทีในระหว่างที่ฉันกำลังกดจองตั๋วเครื่องบินเพื่อเดินทางกลับบ้านเกิด วาเลนตินาก็ส่งคลิปวิดีโอคลิปหนึ่งมาให้ฉัน มันเป็นภาพจากงานแสดงความสามารถของเด็กๆ ลิลลี่กำลังเล่นกลอยู่บนเวที แกดึงกระต่ายตุ๊กตาออกมาจากหมวก แต่เกิดข้อผิดพลาดทำให้ตุ๊กตากระต่ายขาดหลุดลุ่ย ลิลลี่ไม่ได้รางวัลอะไรเลย แต่ภาพหลังจากจบงานคือ วาเลนตินา เลโอนาร์โด และลิลลี่ กำลังหัวเราะต่อกระซิกด้วยกันในมือถือไอศกรีมคนละโคน พวกเขาดูเหมือนครอบครัวเล็กๆ ที่มีความสุขเหลือเกินท้ายคลิปวิดีโอ วาเลนตินาพิมพ์ข้อความแนบมาว่า: "การเป็นผู้แพ้มันไม่ได้แย่หรอกนะ... ถ้าเรามีครอบครัวอยู่เคียงข้าง"ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงสวนกลับไปในทันทีอย่างไม่ยอมลดละ แต่ในตอนนี้ เมื่อฉันหันไปมองโซเฟียที่กำลังนั่งจัดตุ๊กตาของแกอยู่เงียบๆ ฉันกลับรู้สึกเพียงแค่... ทำไปเพื่ออะไร? มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้วฉันกดปิดแชตนั้น แล้วจัดการจองตั๋วเครื่องบินสองที่นั่งมุ่งสู่ลอสแอนเจลิสในวันมะรืนนี้วินาทีที่ฉันกดปุ่มยืนยัน เลโอนาร์โดก็

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้วาเลนตินาบีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร มือของเธอเกาะกุมแขนเสื้อของเลโอนาร์โดไว้แน่น "เลโอนาร์โด... ฉันจะทำยังไงดี? ลิลลี่ไข้สูงตั้ง 104 องศา ตัวแกยังกะไฟเลย ฉันกลัวเหลือเกินค่ะ"ลิลลี่นอนซมอยู่บนเตียงคนไข้ มีผ้าชุบน้ำแปะอยู่บนหน้าผาก แกครางอืออาออกมาเบาๆ แก้มสองข้างแดงก่ำใบหน้าของเลโอนาร์โดซีดเผือด เขาจับมือของลิลลี่ไว้แล้วโทรหาฉัน วินาทีที่ฉันรับสาย เลโอนาร์โดก็รีบพูดรัวเร็ว "นีน่า บอกโซเฟียด้วยนะว่าผมขอโทษ พอดีลิลลี่ไข้สูงมาก ผมต้องอยู่เฝ้าเธอที่โรงพยาบาล ไม่รู้ว่าจะไปทันบ่ายสามโมงหรือเปล่า ถ้าคุณไม่เจอผม คุณก็กลับบ้านไปก่อนเลยนะ ฝากบอกโซเฟียด้วยว่าผมขอโทษจริงๆ"จากนั้นเลโอนาร์โดก็วางสายไป เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมาเลโอนาร์โดมักจะทิ้งหน้าที่การอธิบายไว้ให้ฉัน และทิ้งความผิดหวังไว้ให้โซเฟีย เขาทึกทักเอาเองว่าเราสองคนจะยอมสยบและเฝ้ารอเขาเสมอ เขาทึกทักเอาเองว่าแค่คำขอโทษโง่ๆ คำเดียว จะสามารถจุดประกายความสุขในดวงตาของโซเฟียให้กลับมาได้อีกครั้งคุณหมอทำการตรวจร่างกายของลิลลี่อย่างรวดเร็ว "เป็นแค่ไข้หวัดจากเชื้อไวรัสธรรมดาครับ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ให้เธอดื่มน้ำเยอะๆ และพั

เมื่อวาเลนตินาตระหนักได้ว่ามุกบีบน้ำตาของเธอใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป เธอก็หยุดร้องไห้ทันควัน หญิงสาวปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา"ก็ได้ ฉันตั้งใจทำมันเองแหละ แต่จะให้ฉันทำยังไงล่ะ? ฉันเป็นแม่หม้ายนะ ซัลวาตอเรก็ตายไปแล้ว ฉันแต่งงานกับเขาเพื่ออำนาจ ไม่ใช่ความรัก เขาเป็นหัวหน้ามาเฟีย และการเป็นภรรยาของเขาก็หมายถึงการได้รับความคุ้มครอง เงินทอง และความเคารพยำเกรง แต่เขาไม่เคยปล่อยให้ฉันได้ครอบครองมันจริงๆ เลย เขาคุมความประพฤติฉันอย่างเข้มงวด พอเขาถูกฆ่าตายในสงครามแก๊งนั่น ฉันก็ไม่เหลืออะไรเลย ไม่มีสถานะ ไม่มีเงิน มีแค่เด็กคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเขา"เธอกอดอก "ฉันก็เลยตามหาคุณ คนที่อายุน้อยกว่า โง่กว่า และควบคุมได้ง่ายกว่า คนที่จะเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันสูญเสียไปกลับคืนมาให้ฉันได้"เลโอนาร์โดมองวาเลนตินาราวกับเพิ่งเคยเห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอเป็นครั้งแรก "แปลว่า... ทุกอย่างที่ผ่านมาคือเรื่องโกหกงั้นเหรอ? ทั้งเรื่องม่ายสาวที่ไปยืนร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าหลุมศพ? ทั้งเรื่องราวรันทดเกี่ยวกับการเลี้ยงดูลิลลี่มาคนเดียว?"วาเลนตินายิ้มออกมาอย่างขมขื่น "เรื่องโกหกงั้นเหรอ? เลโอ

เช้าวันต่อมา เลโอนาร์โดก็จากไปแล้วบนระเบียงหน้าบ้าน เขาได้ทิ้งจดหมายเอาไว้ฉบับหนึ่ง "นีน่า ผมขอร้องล่ะ อย่าทิ้งสิ่งที่เราเคยมีร่วมกันเลยนะ ผมจะรอคุณตลอดไป ได้โปรด"ฉันอ่านมันแล้วก็โยนทิ้งลงถังขยะไปโซเฟียนั่งอยู่บนเตียงพลางกินขนมปังปิ้ง เธอเหลือบมองขึ้นมา "แม่คะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ? เลโอนาร์โด เขียนว่าอะไรเหรอ?"ฉันยิ้ม "ไม่มีอะไรหอกลูก ก็แค่ใบปลิวโฆษณาน่ะ"โซเฟียยิ้มตอบออกมาเช่นกัน... มันเป็นรอยยิ้มที่สดใสและแท้จริงครั้งแรกนับตั้งแต่พวกเราเดินจากเลโอนาร์โดมาตลอดหนึ่งปีต่อจากนั้น มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นเรื่องแรก... ความผิดของวาเลนตินาตามมาเช็คบิลเธอจนได้ พยาบาลคนหนึ่งที่โรงพยาบาลได้แอบอัดคลิปวิดีโอตอนที่วาเลนตินาบังคับให้ลิลลี่กินซุปครีมอาหารทะเลเอาไว้ และคลิปนั้นก็ถูกส่งต่อให้ทางตำรวจ วาเลนตินาจึงถูกตั้งข้อหาทําทารุณกรรมเด็ก เธอพยายามจะโกหกหน้าตายและอ้างว่าเป็นอุบัติเหตุ ทว่าหลักฐานจากกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาล คำให้การของพยาบาล คำพูดของตัวลิลลี่เอง รวมไปถึงประวัติการแชทคุยกันระหว่างเธอกับเลโอนาร์โด... ทุกอย่างล้วนเป็นหลักฐานที่มัดตัวเธอจนดิ้นไม่หลุดทุกๆ ครั้งที่วาเลนตินาใช้ข้ออ้าง