บทที่ 3

ตอนเที่ยงคืน ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเก็บกระเป๋าเดินทาง ฉันก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างหมดแรง

โทรศัพท์ของฉันสั่น... มีข้อความจากเลโอนาร์โดส่งมา พร้อมกับรูปถ่ายอีกหลายใบ เป็นภาพของวาเลนตินาและลิลลี่กำลังโพสท่าถ่ายรูปคู่กับตุ๊กตาของโซเฟีย ลิลลี่กอดมันไว้แน่นราวกับเป็นเพื่อนสนิทคนใหม่

"ลิลลี่ชอบตุ๊กตาตัวนี้มากเลย วาเลนตินาบอกให้ผมส่งข้อความมาขอบคุณคุณน่ะ"

ตอนเที่ยงคืน สามีของฉันอยู่กับผู้หญิงอีกคน และเธอคนนั้นกำลังใช้เลโอนาร์โดเป็นเครื่องมือในการขอบคุณฉัน

ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างนึกสมเพช ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธอีกต่อไปแล้ว... มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยจริงๆ

ฉันพิมพ์ตอบกลับไป: "ไม่เป็นไรค่ะ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะยกให้วาเลนตินาหรอกนะ แล้วก็เผื่อคุณจะลืม... ตุ๊กตาตัวนั้นคือของขวัญวันเกิดชิ้นโปรดของโซเฟีย ลูกรักมันเหมือนน้องสาวแท้ๆ และแกก็เฝ้ารอให้คุณกลับมาเล่นจัดปาร์ตี้น้ำชาด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตามาตลอด... เอามาคืนด้วยนะคะ"

จากนั้นฉันก็ปิดเครื่องแล้วเข้านอน

ฉันไม่สนใจหรอกว่าสีหน้าของเลโอนาร์โดจะเป็นอย่างไรเมื่อเลโอนาร์โดได้อ่านข้อความนั้น

เช้าวันต่อมา เลโอนาร์โดกลับมาบ้านแต่เช้าตรู่ตอนเวลาแปดโมงเช้า ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมากสำหรับเลโอนาร์โด

เลโอนาร์โดเดินเข้ามา เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตออก แล้วก็ต้องชะงักไปในทันทีเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางหลายใบวางเรียงรายอยู่ในห้องนั่งเล่น "คุณต้องใช้กระเป๋าเยอะขนาดนี้เลยเหรอสำหรับการไปเที่ยวเลยเหรอ?"

ฉันกำลังช่วยโซเฟียแต่งตัวอยู่ และไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองเขา "เราจะไปกันไกลค่ะ"

เลโอนาร์โดหันไปมองโซเฟีย ลูกสาวพยักหน้ารับเบาๆ สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายลงทันที เขาสลัดแจ็กเก็ตทิ้งไป แล้วหยิบตั๋วสวนสนุก 'ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ' สามใบออกมาจากกระเป๋า

"คุณเคยโกรธที่ผมไม่เคยพาโซเฟียไปยูนิเวอร์แซล สตูดิโอใช่ไหม? ผมซื้อตั๋วสำหรับวันนี้มาแล้วนะ พวกเราจะไปกันทั้งสามคนเลย"

เลโอนาร์โดยื่นตั๋วออกมาอย่างภาคภูมิใจราวกับว่าเลโอนาร์โดกำลังอวดถ้วยรางวัล

ฉันแทบคิดว่าตัวเองหูฝาดไป... เวลาผ่านไปเกือบเดือน และจู่ๆ วันนี้เขาก็เพิ่งจะคิดได้งั้นเหรอ?

แล้วฉันก็นึกถึงข้อความมากมายที่ค้างคาอยู่ในโทรศัพท์เมื่อเช้านี้... อ้อ มันก็แค่ 'ของกำนัล' ไถ่บาปความผิดสินะ

ฉันไม่ได้พูดอะไร และตั้งหน้าตั้งตาแต่งตัวให้โซเฟียต่อไป

แต่โซเฟียกลับดูตื่นเต้น แววตาของลูกเหลือบมามองฉันอย่างคาดหวัง "แม่คะ... หนูอยากไปค่ะ"

ฉันยิ้มและกำลังจะอ้าปากตอบ แต่เลโอนาร์โดกลับพูดแทรกขึ้นมาด้วยท่าทางอึกอัก "แต่... มีเรื่องหนึ่งนะ พอดีวาเลนตินารู้ว่าพวกเราจะจัดวันแห่งครอบครัวกัน แค่ทำอาหารกินกันที่บ้านเฉยๆ ไม่มีอะไรพิเศษ แต่วาเลนตินากลัวว่าลิลลี่จะรู้สึกเหมือนโดนทิ้งและว้าเหว่... เพราะงั้น พวกเราเลื่อนไปเป็นวันอื่นก่อนได้ไหม?"

โซเฟียตัวแข็งทื่อ ะกายในดวงตาของโซเฟียหม่นลงไปอย่างเห็นได้ชัด

"อ้อ" โซเฟียพูดขึ้นเบาๆ โซเฟียก้มหน้าลงและไหล่ของเธอก็ลู่ลงอย่างผิดหวัง

เลโอนาร์โดไม่ทันสังเกตเห็น "มันเป็นแค่คำขอเล็กๆ น้อยๆ เอง ผมคิดดูแล้วมันก็ไม่น่าใช่เรื่องใหญ่อะไร ใช่ไหม โซเฟีย?"

เลโอนาร์โดไม่รู้เลยว่าในวันพรุ่งนี้ โซเฟียและฉันจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

นี่คือโอกาสสุดท้ายของเลโอนาร์โด

เราทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับ

"ก็ได้ค่ะ"

"โอเค"

เลโอนาร์โดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "งั้นผมจะไปบอกวาเลนตินานะ บ่ายสามโมงเจอกันที่ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ แล้วเจอกันที่นั่น"

เลโอนาร์โดหันหลังและเดินตรงไปที่ประตู ก่อนที่เลโอนาร์โดจะเดินไปถึง เขาหันกลับมามอง "นีน่า, โซเฟีย พวกเธอน่ารักที่สุดเลย"

พวกเราไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

หลังจากเลโอนาร์โดเดินจากไป โซเฟียก็หยิบช่อดอกลิลลี่ที่เลโอนาร์โดซื้อมาเมื่อวานขึ้นมา โซเฟียเดินไปที่ถังขยะแล้วโยนมันทิ้งลงไป โดยไม่มีความลังเลเลยสักนิด

"แม่คะ" โซเฟีย พูดขึ้น "หนูไม่อยากเจอคุณลุงเลโอนาร์โดอีกแล้วค่ะ พวกเราไปกันเร็วขึ้นได้ไหมคะ?"

ฉันจัดการเปลี่ยนเที่ยวบินทันที... เป็นวันนี้ รอบบ่ายสามโมงตรง

หลังจากยืนยันตั๋วเสร็จเรียบร้อย ฉันก็เริ่มเตรียมการในขั้นตอนสุดท้าย

ตอนแปดโมงเช้า ฉันลงมือทำอาหารเช้าในบ้านหลังนั้นเป็นครั้งสุดท้าย... มันคือไข่คนและขนมปังปิ้งง่ายๆ โซเฟียนั่งกินมันเงียบๆ

ตอนเก้าโมงครึ่ง ฉันเดินทางไปรับเอกสารการหย่าที่เซ็นอนุมัติเรียบร้อยแล้วจากทนายความ บรรทัดแรกระบุไว้อย่างชัดเจนว่า: "สิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรตกเป็นของผู้เป็นมารดาแต่เพียงผู้เดียว"

ในขณะที่ฉันอยู่ที่นั่น ฉันได้เห็นโพสต์ล่าสุดของวาเลนตินา มันเป็นรูปภาพมื้ออาหารที่ทำกินเองที่บ้านอย่างอบอุ่น วาเลนตินา, เลโอนาร์โด และ ลิลลี่ นั่งอยู่รอบโต๊ะที่มีพาสต้าและไวน์ คำบรรยายใต้ภาพเขียนไว้ว่า "ค่ำคืนอาหารค่ำของครอบครัว ลิลลี่ช่วยจัดโต๊ะด้วยล่ะ รู้สึกขอบคุณสำหรับครอบครัวเล็กๆ นี้จริงๆ"

โซเฟียที่นั่งพับเครื่องบินกระดาษอยู่ข้างๆ ฉัน ชำเลืองมองโพสต์นั้น แกไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย นอกจากเอ่ยเร่งเบาๆ "แม่คะ... เซ็นเอกสารให้เสร็จเถอะค่ะ"

ตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง พวกเราทานมื้อเที่ยงเบาๆ เสร็จเรียบร้อย คว้ากระเป๋าเดินทาง แล้วเรียกแท็กซี่มุ่งตรงไปยังสนามบินทันที เราไปถึงก่อนเวลาล่วงหน้าถึงสองชั่วโมง

บนรถแท็กซี่ โซเฟียถือแท็บเล็ตของเธอและเลื่อนดูรูปถ่ายเก่าๆ ของเลโอนาร์โด มีรูปหนึ่งจากงานพิธีศีลจุ่มของโซเฟีย โดยมีเลโอนาร์โดอุ้มเธอในชุดคลุมสีขาวที่หน้าโบสถ์ พร้อมส่งยิ้มให้กล้อง อีกรูปหนึ่งจากวันเกิดครบรอบสามขวบของโซเฟีย ทั้งคู่สวมหมวกโจรสลัดที่เข้าชุดกันในงานปาร์ตี้ธีมโจรสลัด และมีวิดีโอจากเมื่อสองปีก่อน ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนที่วาเลนตินาจะปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง เป็นภาพที่เลโอนาร์โดกำลังไกวเปลให้โซเฟียที่สวนสาธารณะ พร้อมหัวเราะร่าทุกครั้งที่โซเฟียตะโกนว่า "สูงขึ้นอีกค่ะ แดดดี้"

โซเฟียนั่งดูรูปพวกนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า โซเฟียไม่ได้ร้องไห้ แต่ความโศกเศร้ากลับอบอวลไปทั่วทั้งรถ

ฉันนั่งอยู่ข้างๆ โซเฟีย และไม่ได้พูดอะไรเลย

ตอนบ่ายโมงครึ่ง ในขณะที่พวกเรากำลังจะเดินผ่านจุดตรวจความปลอดภัย เลโอนาร์โดก็โทรเข้ามา

"นีน่า คุณช่วยบอกโซเฟียหน่อยได้ไหมว่าผมขอโทษ พอดีลิลลี่เป็นไข้สูงตั้งหนึ่งร้อยสี่องศาฟาเรนไฮต์ ผมต้องพาเธอไปโรงพยาบาลด่วนเลย ไม่รู้ว่าจะไปทันบ่ายสามโมงหรือเปล่า ถ้าคุณไม่เจอผม คุณก็กลับบ้านไปก่อนเลยนะ ฝากบอกโซเฟียด้วยว่าผมขอโทษจริงๆ"

เลโอนาร์โดวางสายไปก่อนที่เลโอนาร์โดจะทันได้ยินเสียงประกาศของสนามบินที่ดังแทรกอยู่ในสาย

"ไปกันเถอะลูก" ฉันพูดพลางจูงมือโซเฟีย

โซเฟียพยักหน้ารับ แกกดเลือกรูปถ่ายทั้งหมดที่มีเลโอนาร์โด... แล้วกดปุ่มลบทำลายมันทิ้งทั้งหมด

เมื่อถึงเวลาบ่ายสามโมงตรง เครื่องบินก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ฉันใส่หูฟังให้โซเฟีย แล้วทอดสายตามองกลุ่มเมฆนอกหน้าต่าง พลางถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหรอและโล่งอก

ลาก่อน... เลโอนาร์โด

ในเวลาเดียวกัน เลโอนาร์โดวิ่งพรวดพราดออกจากโรงพยาบาลโดยไม่สนใจคำอ้อนวอนของวาเลนตินา และเหยียบคันเร่งมุ่งตรงไปยังยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ