บทที่ 2

ฉันไม่ได้ส่งรูปถ่ายตอนชนะรางวัลของโซเฟียไปให้เลโอนาร์โด เพราะรู้ดีว่าเขาคงไม่ได้ใส่ใจมันหรอก

ฉันพาโซเฟียตรงกลับบ้านและเริ่มเก็บข้าวของทันที

ในระหว่างที่ฉันกำลังกดจองตั๋วเครื่องบินเพื่อเดินทางกลับบ้านเกิด วาเลนตินาก็ส่งคลิปวิดีโอคลิปหนึ่งมาให้ฉัน มันเป็นภาพจากงานแสดงความสามารถของเด็กๆ ลิลลี่กำลังเล่นกลอยู่บนเวที แกดึงกระต่ายตุ๊กตาออกมาจากหมวก แต่เกิดข้อผิดพลาดทำให้ตุ๊กตากระต่ายขาดหลุดลุ่ย ลิลลี่ไม่ได้รางวัลอะไรเลย แต่ภาพหลังจากจบงานคือ วาเลนตินา เลโอนาร์โด และลิลลี่ กำลังหัวเราะต่อกระซิกด้วยกันในมือถือไอศกรีมคนละโคน พวกเขาดูเหมือนครอบครัวเล็กๆ ที่มีความสุขเหลือเกิน

ท้ายคลิปวิดีโอ วาเลนตินาพิมพ์ข้อความแนบมาว่า: "การเป็นผู้แพ้มันไม่ได้แย่หรอกนะ... ถ้าเรามีครอบครัวอยู่เคียงข้าง"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงสวนกลับไปในทันทีอย่างไม่ยอมลดละ แต่ในตอนนี้ เมื่อฉันหันไปมองโซเฟียที่กำลังนั่งจัดตุ๊กตาของแกอยู่เงียบๆ ฉันกลับรู้สึกเพียงแค่... ทำไปเพื่ออะไร? มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว

ฉันกดปิดแชตนั้น แล้วจัดการจองตั๋วเครื่องบินสองที่นั่งมุ่งสู่ลอสแอนเจลิสในวันมะรืนนี้

วินาทีที่ฉันกดปุ่มยืนยัน เลโอนาร์โดก็เปิดประตูเดินเข้ามา ในมือของเขาถือช่อดอกลิลลี่สีขาว

ทั้งฉันและโซเฟียต่างหันไปมองเป็นตาเดียว

เลโอนาร์โดเกลียดดอกไม้มาแต่ไหนแต่ไร เขาเคยบอกว่ามันเป็นการสิ้นเปลืองเงินโดยใช่เหตุ ตลอดเวลาหลายปีที่อยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยซื้อดอกไม้ให้ฉันเลยแม้แต่ดอกเดียว วันเกิดหรือวันครบรอบ... ฉันไม่เคยได้อะไรเลย และโซเฟียก็ไม่เคยได้รับดอกไม้จากคนเป็นพ่อเช่นกัน

แล้วทำไมจู่ๆ วันนี้เขาถึงถือดอกลิลลี่มาล่ะ?

ฉันกับโซเฟียหันมาสบตากันด้วยความไม่เชื่อสายตา

เลโอนาร์โดเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางที่เปิดอยู่ สีหน้าของเลโอนาร์โดก็เปลี่ยนไป "ลิลลี่อารมณ์ไม่ดีหลังงานแสดงความสามารถ ผมเลยอยู่ต่ออีกหน่อย ขากลับผมขับผ่านร้านดอกไม้แล้วนึกถึงเธอสองคนขึ้นมา เลยแวะซื้อมาฝาก"

เลโอนาร์โดชำเลืองมองกระเป๋าเดินทาง นี่กำลังเก็บของจะไปเที่ยวไหนกันเหรอ?"

ฉันส่ายหน้าก่อนจะพยักหน้ารับ "ประมาณนั้นค่ะ"

ระยะเวลาทำใจใกล้จะสิ้นสุดลงในอีกสองวันข้างหน้า ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นอีก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เลโอนาร์โดดูเหมือนจะผ่อนคลายลง "ผมรู้ว่าช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาให้ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เราออกไปเที่ยวด้วยกันไหม? แค่เราสามคน วันแห่งครอบครัว ผมสัญญาว่าคราวนี้จะไม่เบี้ยวแน่นอน"

มือของโซเฟียที่กำลังจับตุ๊กตาอยู่ชะงักไป แกเงยหน้ามองเลโอนาร์โดสลับกับมองฉัน ใบหน้าเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยความหวังและความกลัวที่ปนเปกันอยู่ภายใน

ฉันเห็นความปรารถนาในแววตาของโซเฟีย แล้วหัวใจของฉันก็อ่อนวูบลง... "ก็ได้ค่ะ"

อย่างไรเสียมันก็จะเป็นครั้งสุดท้ายอยู่ดี

ทันทีที่ฉันพูดคำนั้น ดวงตาของโซเฟียก็เป็นประกาย โซเฟียคว้าตุ๊กตาตัวโปรดของเธอแล้ววิ่งไปที่ห้องของเธอ เสียงฝีเท้าของเธอกระทบพื้นดังตึกตักอย่างมีความสุข

ในขณะที่ฉันเก็บกระเป๋าต่อ เลโอนาร์โดก็เดินเข้ามาและยืนอยู่ข้างๆ ฉัน เลโอนาร์โดมีท่าทีลังเล

"เรื่องที่ลูกเรียกว่าลุงวันนี้..." หัวใจของฉันกระตุกวูบ ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา

เลโอนาร์โดย่อตัวลงและวางดอกลิลลี่ไว้ข้างๆ มือของฉัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเกือบจะอ่อนโยน "นีน่า ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ คุณคิดว่าผมทุ่มเทความสนใจให้วาเลนตินามากเกินไปจนละเลยคุณและโซเฟีย"

"แต่ผมสาบานได้ ผมแค่สงสารวาเลนตินา วาเลนตินาเป็นแม่หม้าย สามีของเธอตายในเส้นทางมาเฟีย วาเลนตินาไม่มีใครอื่นอีกแล้ว ผมแค่ไม่อยากให้วาเลนตินาต้องลำบากเกินไป"

เลโอนาร์โดคว้ามือของฉันไปทาบไว้ที่หน้าอกของเขา "ขอเวลาให้ผมอีกหน่อยนะ ผมจะจัดการทุกอย่างกับวาเลนตินาให้เรียบร้อย ผมจะไม่ยอมให้คุณและโซเฟียต้องเสียใจอีกต่อไปแล้ว"

ฉันจ้องมองเลโอนาร์โดด้วยสายตาว่างเปล่า

ฉันแทบจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เลโอนาร์โดมองฉันด้วยสายตาแบบนี้คือเมื่อไหร่ บางทีอาจจะเป็นในงานแต่งงานของเราในโบสถ์สีขาวแห่งนั้น ตอนที่เลโอนาร์โดประสานนิ้วมือของเขาเข้ากับมือฉันและสัญญาว่าจะรักฉันตลอดไป หรือบางทีอาจจะเป็นวันที่โซเฟียลืมตาดูโลก ตอนที่เลโอนาร์โดโอบกอดทารกตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนและจุมพิตที่หน้าผากของฉันด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา

"นีน่า" เลโอนาร์โดเคยกล่าวไว้ "ผมไม่มีวันยอมให้คุณหรือโซเฟียต้องลำบากเด็ดขาด ผมสัญญา"

ฉันนิ่งคิดถึงเรื่องราวเหล่านั้นอยู่นาน... และสุดท้าย ฉันก็ตัดสินใจที่จะบอกความจริงเรื่องการหย่ากับเขา

"เลโอนาร์โด... จริงๆ แล้ว..."

"อ้อ! จริงด้วยสิ" เลโอนาร์โดพูดแทรกขึ้นมาทันควัน"ตุ๊กตารุ่นลิมิเต็ดที่คุณซื้อให้โซเฟียน่ะอยู่ในตู้ห้องทำงานหรือเปล่า? วาเลนตินาบอกว่าช่วงนี้ลิลลี่กำลังอินกับพวกตุ๊กตามาก ผมขอยืมไปให้แกสักสองสามวันนะ"

เลโอนาร์โดเดินตรงไปยังห้องทำงานหาตุ๊กตาจนเจอ คว้ากุญแจรถ และรีบวิ่งออกจากประตูบ้านไปอย่างรวดเร็ว

ปัง เสียงประตูหน้าบ้านปิดลงตามหลังเลโอนาร์โด เขาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองด้วยซ้ำ

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นท่ามกลางความเงียบงัน สายตาจับจ้องไปยังบานประตูที่ปิดสนิท

ก่อนที่ฉันจะเอ่ยประโยคที่ค้างคาอยู่เมื่อครู่ให้จบลงเบาๆ กับตัวเอง...

"จริงๆ แล้ว... เลโอนาร์โด... ฉันกับโซเฟียเดินจากคุณมาตั้งนานแล้วล่ะ"

เหลือเวลาอีกเพียงสองวันก่อนที่เราจะจากไปจริงๆ