บทที่ 1

โซเฟียพูดสิ่งนั้นใส่ไมโครโฟน ทุกคนได้ยิน ผู้ปกครองคนอื่นๆ หันมามองเลโอนาร์โด บางคนเริ่มกระซิบกระซาบ

เลโอนาร์โดตัวแข็งทื่อ ฉันตัวแข็งทื่อไม่ต่างกัน

เป็นเวลายี่สิบแปดวันแล้ว นับตั้งแต่ฉันตระหนักได้ว่าหัวใจของเลโอนาร์โดไม่ได้อยู่กับครอบครัวนี้อีกต่อไป ทุกครั้งที่เลโอนาร์โดทอดทิ้งเราสองคนแม่ลูกไปหาวาเลนตินา ฉันจะบังคับให้โซเฟียเรียกเลโอนาร์โดว่า "คุณลุงเลโอนาร์โด" เสมอ มันเป็นวิธีที่ฉันใช้เตือนตัวเองและลูกว่าอย่าได้เสียน้ำตาให้กับผู้ชายที่ไม่เห็นค่าของเรา

แต่โซเฟียอายุแค่เจ็ดขวบเท่านั้น นั่นเป็นวัยที่เด็กผู้หญิงต้องการพ่อมากที่สุด

ทุกครั้งที่ฉันขอให้โซเฟียพูดคำนั้น โซเฟียจะลังเลอยู่นานก่อนจะยอมกระซิบเบาๆ ว่า "คุณลุงเลโอนาร์โด"

แต่วันนี้ โซเฟียกลับพูดมันออกมาเองอย่างราบรื่นและเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเธอได้ซักซ้อมมันในหัวมาเป็นร้อยๆ ครั้งแล้ว

โซเฟียนั่งลงที่เปียโน แล้วเริ่มบรรเลง นิ้วเล็กๆ ของเธอพรมลงบนคีย์ได้อย่างถูกต้อง มีจังหวะที่เธอเล่นพลาดไปเพียงแค่ครั้งเดียว แต่เธอก็ยังคงเล่นต่อไปจนจบเพลง เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง เสียงปรบมือก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง

โซเฟียยืนขึ้นโค้งคำนับ และสายตาของเธอจับจ้องมาที่ฉันเพียงคนเดียว... โซเฟียไม่ได้หันไปมองเลโอนาร์โดเลยแม้แต่น้อย

คณะกรรมการเริ่มประกาศรางวัล... รางวัลชมเชย รองชนะเลิศอันดับสอง รองชนะเลิศอันดับหนึ่ง...

และโซเฟียคว้ารางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งมาครอง มันคือถ้วยรางวัลสีทองใบเล็กที่มีรูปตัวโน้ตดนตรีอยู่ด้านบน

โซเฟียวิ่งลงจากเวทีตรงดิ่งเข้ามาซบที่อกของฉัน ฉันอุ้มลูกขึ้นมาและกอดเธอไว้แน่น ช่างภาพจากหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเดินเข้ามาขอถ่ายรูปคู่ของเรา แม่และลูกสาวพร้อมกับถ้วยรางวัลแห่งความสำเร็จ

โซเฟียชูถ้วยรางวัลขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ฉันโอบกอดลูกไว้และยิ้มให้กล้องอย่างภาคภูมิใจ

และเมื่อหันกลับไปมองด้านหลัง... เลโอนาร์โดได้จากไปแล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด เพราะสำหรับเขา วาเลนตินาและลูกสาวของเธอคือสิ่งสำคัญที่สุดเสมอมา

เลโอนาร์โดคือรองหัวหน้าแก๊งมาเฟียตระกูลมาร์เชตติ ในตอนแรกเขาให้ความสำคัญกับเราเป็นอันดับหนึ่ง เขาเคยเป็นสามีที่ดี และเป็นพ่อที่อยู่เคียงข้างลูกเสมอ แต่เมื่อวาเลนตินากลับเข้ามาในชีวิต ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

วาเลนตินาเป็นรักแรกของเขา ต่อมาเธอแต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียจากเขตอื่น แต่สามีของเธอเสียชีวิตอย่างกะทันหัน เธอต้องกลับมาที่บ้านเกิดพร้อมกับลิลลี่ ลูกสาววัยห้าขวบของเธอ และเธอมักจะคร่ำครวญถึงความยากลำบากในการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวอยู่เสมอ เลโอนาร์โดเกิดความสงสาร เขาเริ่มวิ่งวุ่นไปช่วยเหลือพวกเธอตลอดเวลา ใจของเขาเอนเอียงไปทางนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ และปล่อยให้ฉันกับโซเฟียต้องเป็นฝ่ายรอคอยอยู่บ่อยครั้ง

หลังจากซัลวาตอเรตาย วาเลนตินาก็เริ่มกลับเข้ามาป้วนเปี้ยนรอบตัวเลโอนาร์โดอีกครั้ง เธอสวมบทบาทเป็นแม่ม่ายผู้โศกเศร้า ร้องห่มร้องไห้ว่าลิลลี่ไม่มีพ่อ และเลโอนาร์โด... ผู้ชายหน้าโง่คนนั้น ก็ตกหลุมพรางอย่างง่ายดาย

มีครั้งหนึ่ง เลโอนาร์โดแอบเดินทางไปฉลองวันเกิดให้ลิลลี่ที่ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ ตอนที่เขากลับมาบ้าน เขาบังเอิญลืมตั๋วสวนสนุกทิ้งไว้ในกระเป๋าเสื้อ... ตั๋วสามใบของยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ

ในวันเกิดครบรอบหกขวบของโซเฟีย ลูกสาวของฉันเคยขอพรว่าอยากให้ครอบครัวของเราไปดูมินเนี่ยนที่แกชอบพร้อมหน้าพร้อมตา แต่เลโอนาร์โดกลับมองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระของเด็กๆ และปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน เลโอนาร์โดก็ไปที่นั่นกับวาเลนตินา และลิลลี่

ฉันไปเจอโพสต์นั้นบนโซเชียลมีเดียส่วนตัวของวาเลนตินา แคปชั่นเขียนไว้ว่ "สถานที่ที่วิเศษที่สุดในโลก จะสนุกที่สุดเมื่อได้มากับครอบครัว" ภาพถ่ายเผยให้เห็น เลโอนาร์โด, วาเลนตินา และ ลิลลี่ยิ้มแย้มในเสื้อไหมพรมที่เข้าชุดกัน เลโอนาร์โดกำลังอุ้มลิลลี่ไว้บนบ่าราวกับเป็นพ่อที่แสนภาคภูมิใจ

คืนนั้น เราสองคนทะเลาะกันรุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา ฉันยืนกรานที่จะหย่ากับเลโอนาร์โดและจะเอาโซเฟียไปด้วย แต่เลโอนาร์โดกลับตราหน้าว่าฉันเป็นคนไม่มีเหตุผล เขาถามฉันออกมาได้ยังไงว่าฉันทนเห็นโซเฟียเติบโตมาโดยไม่มีพ่อได้อย่างไร เขาสาบานซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาแค่ 'สงสาร' วาเลนตินาเท่านั้น เขาก็บอกว่าวาเลนตินาเป็นม่าย สามีของเธอตายในเส้นทางมาเฟีย และเธอไม่มีใครให้พึ่งพาอีกแล้วนอกจากเขา

ฉันมองไปที่ใบหน้าซีดเผือดและหวาดกลัวของโซเฟีย ฉันกัดริมฝีปากตัวเองจนเกือบห้อเลือด ฉันรู้ดีว่าถ้าฉันหักดิบขอหย่าขาดจากเขาในตอนนี้ ภาพของเลโอนาร์โดที่เดินหันหลังทิ้งไปจะกลายเป็นบาดแผลในใจที่โซเฟียไม่มีวันลืม แต่ฉันก็รู้เช่นกันว่า... เมื่อผู้ชายอย่างเลโอนาร์โดแสดงให้เห็นแล้วว่าใครคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขา เหตุการณ์แบบนี้มันก็จะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่จบสิ้น

ฉันไม่ยอมให้โซเฟียต้องมาทนทุกข์ทรมานกับสิ่งที่เขาเรียกว่า 'ความสงสาร' อีกต่อไปแล้ว

ฉันจึงเลือกอีกวิธี... ฉันหลอกให้เลโอนาร์โดเซ็นใบหย่า

สามสิบวัน... มันคือระยะเวลาสำหรับทำใจและทบทวน

หากเลโอนาร์โดกลับมาหาเราภายในสามสิบวันนั้น ฉันจะทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพื่อเห็นแก่ โซเฟีย ถ้าไม่ ฉันจะใช้เวลานั้นทำให้โซเฟียชินชากับการไม่มีอยู่ของเลโอนาร์โด

และวันนี้คือวันที่ยี่สิบแปด

โซเฟียเรียกเลโอนาร์โดว่า "คุณลุงเลโอนาร์โด" ออกมาเองโดยที่ฉันไม่ได้เอ่ยปากสั่ง

ฉันรับรู้ได้ถึงร่างเล็กๆ ของลูกที่กำลังสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอด หัวใจของฉันเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงพร้อมๆ กัน มันไม่ใช่ความโกรธแค้น... แต่เป็นความโศกเศร้าอย่างถึงที่สุด

ตอนที่เรากำลังจะเดินข้ามถนน เลโอนาร์โดเหมือนเพิ่งจะหลุดออกจากภวังค์ความตกตะลึง เขาเริ่มก้าวเท้าเดินตามเรามา คงตั้งใจจะมาคาดคั้นถามว่าทำไมลูกถึงเรียกเขาว่าลุง แต่แล้วโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เสียงของวาเลนตินาลอดออกมา ปลายสายดัดจริตออดอ้อนปนเสียงสะอื้น

"เลโอนาร์โด คุณอยู่ที่ไหนคะ? ลิลลี่เอาแต่ร้องไห้บอกว่าอยากหาพ่อ ฉันปลอบแกไม่ได้เลย"

เลโอนาร์โดหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที เขายืนมองแผ่นหลังของเราสองคนแม่ลูกที่กำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ มือยังคงถือโทรศัพท์ค้างไว้ "โอเค ผมกำลังไป" เขาตอบปลายสาย

จากนั้น เลโอนาร์โดก็ส่งข้อความมาหาฉัน "ไว้คืนนี้กลับไปคุยกัน"

เสียงเครื่องยนต์รถของเขาคำรามลั่น ก่อนจะค่อยๆ แผ่วจางและหายไปในความมืด

โซเฟียหยุดเดิน... แกโผเข้ากอดฉันแน่น น้ำตาของลูกไหลรินจนเปียกชุ่มเสื้อเชิ้ตของฉัน

"แม่คะ..." โซเฟียกระซิบเสียงเครือ "เรา... ไม่ต้องมีพ่อแล้วได้ไหมคะ?"