Todos os capítulos de A Baby with the Dangerous Hotdog CEO (SPG): Capítulo 141 - Capítulo 150

Naglakad siya papalapit sa akin. Bawat hakbang niya ay mabigat, tila ba nag-aalinlangan.Akmang haharang si Snyder, inihakbang nito ang kaniyang kanang paa paharap para protektahan ako, pero itinaas ko ang kamay ko.“Snyder, ako na,” mahina pero mariin kong utos.Tumango si Snyder at umatras ng kalahating hakbang, nananatiling naka-alerto.Huminto si Leonrei eksaktong isang metro mula sa akin. Nang magtama ang mga mata namin, nakita ko ang pamumula ng mga ito.Nanginginig ang kaniyang panga.“R-Roselei…” paos at garalgal ang boses niya. Parang pinipunit ang lalamunan niya sa bawat salitang lumalabas.Tumingin siya sa akin na parang nagmamakaawa. Pilit niyang inabot ang kamay ko, nanginginig ang mga daliri niya.“Roselei… fuck. I’m so sorry.” Umiling siya, isang luha ang tuluyang kumawala mula sa mata niya at bumagsak sa kaniyang pisngi. “I-I was wrong… I-I was blinded by—”“Nabulag sa ano? Mr. Feruzzi? Sa galit sa ama ko?! Kaya mo kami gustong gamitin ni Reyleigh?”“No! I didn—”“Real

Kaya dapat lang na kahit may kalinawan na ang lahat… hindi ko parin siya patawarin. Hindi gano’n kadali ang lahat.Pagbalik ko sa kabilang wing ng mansyon, agad kong tinungo ang malawak na playroom ni Reyleigh.Pagkabukas ko ng p***o, isang nakakabinging at masayang tili agad ang sumalubong sa akin.“Ate Nanny! Look! Look at the big fishies!”Naabutan ko si Reyleigh na masayang nag-e-explain at tumatalon sa gitna ng kwarto, walang kamalay-malay na kanina lang narito ang daddy niya.Hawak niya ang isang malaking laruang pating, habang ang bagong nanny na si Clara ay nakangiting nakikinig sa kaniya.Agad na natunaw ang lahat ng bigat sa dibdib ko. Ang inosenteng ngiti ng anak ko... ito lang ang kailangan ko.Ito ang rason kung bakit ko ginagawa ang lahat ng ito.Kung bakit ko kailangang maging matapang at itaboy ang lalaking pilit na sumisira sa kapayapaan namin.“Ang galing naman ng baby ko,” malambing kong sabi, lumapit at hinalikan siya sa buhok. “Na-miss mo ba si Ate Nanny?”“Yes! I

“You are sharp, Princess,” malamig niyang simula. “This isn’t just a pre-honeymoon ruse. This is a highly tactical extraction. You gave Supremo the best choice now by telling your out-of-nowhere ideas.”Kumunot ang noo ko. “Extraction? Bakit?”“The operational logic of the Supremo is absolute,” paliwanag niya, ang boses ay mababa at nag-e-echo sa tahimik na silid. “The moment the truth was revealed inside that meeting room—that neither Diamante nor Feruzzi killed each other’s families, and that the Lutos Syndicate played us all for twenty years—the entire underworld shifted. A bloodbath has just begun in Manila.”Napalunok ako. “Ibig mong sabihin… nag-umpisa na ang gyera laban sa Lutos?”Tumango si Snyder. “Exactly. And both you and Reyleigh are the highest-value targets. Kung gusto ng Lutos na pilayin ang Supremo, ikaw ang kukunin nila. Kung gusto nilang durugin si Leonrei, si Reyleigh ang kukunin nila. By bringing you both here in Japan, in a heavily fortified stronghold, the Supremo

“Rerelaks ka nga. Para kang papatay ng ninja rito.”“Three active perimeter guards are positioned fifty meters ahead, Princess,” bulong niya pabalik nang hindi tumitingin sa akin. “Another two are disguised as tourists behind us. Security cannot be compromised. Especially now.”Napairap ako. “Ewan ko sa inyo. Napakapraning niyo talaga.”“Ate Nanny! May maliit na house roon! Look!”Napaturo si Reyleigh sa isang maliit na wooden shrine sa may gilid ng daanan na pinaliligiran ng mga lumang bato. Sa sobrang excitement ng bata, mabilis siyang napatakbo patungo roon.“Reyleigh, sandali—aray!”Sa pagmamadali kong habulin ang anak ko, hindi ko napansin ang isang malaking ugat ng puno na nakaungos sa gilid ng sementadong daan. Sumabit ang dulo ng sapatos ko.Nawalan ako ng balanse.Mabilis na bumagsak ang katawan ko paharap. Pipikit na sana ako at ihahanda ang sarili sa masakit na pagbagsak sa malamig na lupa—Swoosh!Bago pa man tuluyang sumayad ang mga tuhod ko, isang matigas at dambuhalang b

WUUUUUSH.Kung akala ko ay malamig na sa Arashiyama kahapon, mas grabe pala rito sa bundok ng Fushimi Inari.Ang hanging bumubuga galing sa kagubatan ay tila may kasamang maliliit na karayom ng yelo na dumadampi sa pisngi ko.Hila-hila ko sa kanang kamay si Reyleigh na ngayon ay suot pa rin ang kaniyang makapal na yellow coat, habang ang kaliwang kamay ko naman ay nakasiksik sa bulsa ng jacket ko.“Ate Nanny, look! It’s a red tunnel!” masayang tili ni Reyleigh, itinuturo ang daanang binubuo ng libu-libong pulang Torii gates—ang mga dambuhalang arko na sunod-sunod na nakatayo paakyat sa bundok.Ang kulay pulang kahoy ng mga arko ay nagbibigay ng isang napakagandang contrast sa mga kulay dilaw at kahel na dahon ng taglagas sa paligid.Sobrang ganda.Para kaming pumasok sa isang buhay na painting. Napakabango rin ng hangin, amoy pine trees at basang lupa.Pero ang lola niyo, hindi makapag-concentrate sa tanawin.Paano ba naman, sa bawat hakbang ko, nararamdaman ko ang kakaibang presensya