Todos os capítulos de A Baby with the Dangerous Hotdog CEO (SPG): Capítulo 161 - Capítulo 170

ROSELEI RIVAMONTE’S POVAlas-kwatro ng madaling araw.Balot na balot ang buong ryokan ng makapal at malamig na hamog ng Kyoto, ngunit ang hangin ay siksik sa isang nakakapasong tensyon.Tapos ang 48-hour ceasefire na ipinatupad ng Supremo sa pagitan ng mga Diamante at Feruzzi. At ngayon…Nakatayo ako sa gilid ng malaking sliding shoji door. Mahigpit ang yakap ko sa sarili ko, habang sa likuran ko ay mahimbing na natutulog si Reyleigh sa kaniyang futon, walang kamalay-malay sa madugong gyerang magaganap ngayong araw.Sa labas ng malawak na courtyard, dalawang itim na armored tactical SUV ang nakaparada, umaandar na ang mga makina.Sa magkabilang gilid ng sasakyan, nakatayo ang dalawang halimaw na nagpagulo ng buong pagkatao ko at nararamdaman ko nitong nakaraang mga araw.Si Snyder ay nakasuot ng kaniyang full tactical combat gear.Itim na vest, siksik sa mga magasin ng baril, at may nakasabit na mahabang assault rifle sa kaniyang likuran.Hindi siya lumalapit sa akin, tahimik lang siya

“You proved your blood today, Feruzzi. You are no longer just a reckless boy seeking for revenge. You are really Lemellion’s son.”Napahinto si Leonrei.Ang pagkilala mula sa mismong ama ng mga Diamante ay isang malaking bagay, lalo na mula sa ama ng babaeng mahal niy. Ngunit bago pa man niya ito tuluyang ma-proseso—“But respect on the battlefield does not void the contract,” seryosong dagdag ng Supremo, bahagyang lumingon kay Snyder bago muling ibinalik ang paningin kay Leonrei.“The wedding will proceed in Kyoto at exactly twenty-four hours. Respect is earned, Feruzzi, but a woman's decision is absolute. Save her if you can.”Tumalikod ang Supremo at naglakad pabalik sa kan’yang sasakyan.Hinawakan ni Leonrei ang kaniyang baril, ang kaniyang panga ay umigting.Twenty-four hours.*** Sa loob ng madilim at umaandar nang armored convoy pabalik sa hangar, mag-isang nakaupo si Leonrei sa likuran.Ang hangin sa loob ng sasakyan ay amoy dugo at antiseptic. Gamit ang kaniyang iisang maayos

“Princess.”Ang baritono, malamig, ngunit may halong matinding pag-aalala na boses ni Snyder Valerius ang huli kong narinig bago ako tuluyang nawalan ng malay. Nakabalik na siya… n-nasaan si Leonrei?!***“Clear the room. Do not let any unauthorized personnel near this sector. That is an absolute parameter.”Nagising ako sa isang malamig at nag-uutos na boses.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Nakahiga na ako sa futon. Ang unang nakita ko ay ang malapad na likod ni Snyder.Nakatayo siya malapit sa sliding door, nakatalikod sa akin habang nagbibigay ng utos sa mga bantay sa labas.Nakauwi na siya! Ibig sabihin tapos na!Suot pa rin niya ang kaniyang itim na tactical combat gear. May mga galos siya sa braso at isang maliit na hiwa sa gilid ng kaniyang panga, ngunit nananatiling matikas at hindi matitinag ang kaniyang tindig.Ligtas siya… pero si Leonrei?Wala si Leonrei. Gusto kong ibuka ang bibig ko para magtanong kung ayos lang ba ito? Kung may sugat din ba ito? Pero walang sa

“Ituloy natin ang kasal, Mr. Kidnapper,” matigas kong deklarasyon, ang bawat salita ay tila bato na ibinabagsak ko sa pagitan namin. “Hindi ko ikakansela ang kasal na ito dahil lang may nabuong panibagong buhay sa loob ko. This baby is mine. Si Reyleigh ay akin. At hinding-hindi ako babalik sa Feruzzi na iyon!”Tinitigan ako ni Snyder nang matagal. Ang kaniyang mga mata ay nag-aapoy sa isang emosyong hindi niya kailanman sasabihin nang malakas.Dahan-dahan siyang tumango.“Your parameters are acknowledged, Princess,” pormal niyang sagot, ngunit sa pagkakataong ito, inabot niya ang aking nanginginig na kamay na nakapatong sa aking tiyan.Marahan niyang hinawakan ang kamay ko. Ang init ng kaniyang magaspang na palad ay nagbigay ng isang pambihirang kalmado sa nagwawala kong sistema.“I will protect you. I will protect Reyleigh. And I will protect the child you carry,” baritonong sumpa ni Snyder, ang boses ay tila isang kontratang isinulat sa dugo. “Even if it means standing against the e

At sa pinakadulo ng mahabang pulang carpet… nakatayo siya.Si Snyder Valerius.Plantsadong-plantsado ang kaniyang black tuxedo na tila iginuhit mismo sa kaniyang dambuhala at matipunong katawan. Walang ni isang gusot. Walang ni isang dumi. Ang kaniyang buhok ay maayos na nakasuklay paitaas.Ang kaniyang asul na mga mata, na kadalasang parang nagyeyelong yelo na handang pumatay ng ninja, ay ngayon ay nakapako lamang sa akin.May isang napakalalim at kalmadong init sa mga tingin niya.“Let’s walk, Princess,” bulong ng Supremo, at nagsimula na kaming humakbang.Dug-dug. Dug-dug.Bawat paghakbang ko sa ibabaw ng pulang carpet ay parang may nakatali na tig-isang sako ng semento sa mga binti ko.Lahat ng mga matataas na opisyal ng Diamante Syndicate ay nakatayo, nakayuko nang bahagya bilang pagbibigay galang sa paglakad ng prinsesa.Pero hindi ko sila nakikita. Blangko ang paningin ko. Ang tanging nakikita ko lang ay ang likod ng isang lalaki na pilit kong hinahanap sa dagat ng mga tao.Nasa