All Chapters of A Baby with the Dangerous Hotdog CEO (SPG): Chapter 151 - Chapter 160

ROSELEI.BUM-BUM-BUM-BUM!Ang malakas at ritmikong tunog ng mga dambuhalang Taiko drums ay tila dumadagundong mula sa lupa patungo sa mismong dibdib ko.Napakaganda ng buong Gion.Ang kahabaan ng kalsada ay pinaliligiran ng libu-libong pulang paper lanterns na nagbibigay ng mainit at romantikong liwanag sa madilim na gabi ng Kyoto.Amoy na amoy sa hangin ang masarap na singaw ng takoyaki, yakitori, at matamis na dango mula sa mga naghilera at siksikang food stalls.Pero sa kabila ng ganda ng paligid, nanginginig ang mga balikat ko.Suot ko ang isang mabigat at mamahaling dark silk yukata na ipinadala ni Snyder kanina bago kami umalis ng villa.May maganda itong floral patterns na bumabagay sa kurba ng katawan ko, pero pusang kinalbo, hindi ito sapat para labanan ang matalim na hanging taglagas!Ang daming tao. Sobrang siksikan.Halos magka-bungguan na ang mga balikat ng mga turista at lokal na nag-eenjoy sa Autumn Matsuri (festival).Sa bawat pag-alon ng dagsa ng mga tao, palagi akong

“Daddy is here! Daddy is giving hotdogs for free!”Mama? Sinabi na ba ni Leonrei? Kelan?Mama.Tinawag niya akong Mama. Ang salitang matagal ko nang pinangarap na marinig mula sa kaniya... ngayon ay kusang lumabas sa bibig niya.Humagulgol ako nang napakalakas, tinatakpan ang bibig ko habang ang buong katawan ko ay yumuyugyog sa tindi ng emosyong hindi ko maintindihan.“Mama, are you okay? Are you still mad to Daddy?” inosenteng tanong ni Reyleigh.Nanginginig akong tumayo. Naiiyak akong tumingin sa anak ko, “S-sino ang nagsabi sayong t-tawagin akong mama?”“Daddy told me yesterday, you were my real mama… so I have to keep an eye on you so that Mr. Snyder wouldn’t take you away from us.”Leonreeeiiii!Kung gano’n nandito nga siya! Kahapon pa!“Roselie.” Tawag nito sa akin, “It was me! Makinig ka sakin! Please, pakinggan mo. Reyleigh is—”“Gagamitin mo naman ngayon ang bata Leonrei? Gagamitin mo na naman siya para ano?”“Fuck! I just want to get you back! We are family—”“At anong palab

ROSELEI.Alas-dos na ng madaling araw.Hindi ko magawang matulog. Kahit gaano kalambot ang futon sa loob ng master suite, pakiramdam ko ay nakahiga ako sa isang kama ng mga karayom. Ang utak ko ay walang tigil sa pagtakbo, inuulit-ulit ang mga nalaman ko ngayong gabi.Lumabas ako ng kwarto. Binalot ko ang sarili ko sa isang makapal at madilim na winter robe. Gusto kong makalanghap ng hangin. Kailangan kong palamigin ang nag-aapoy kong dibdib.Naglakad ako patungo sa likurang bahagi ng ryokan kung saan matatagpuan ang traditional outdoor hot spring. (Onsen)Napakalamig ng hanging taglagas sa Kyoto. Ang bawat pag-ihip nito ay tila nanunuot hanggang sa mga buto ko.Sa kabila nito, makapal ang puting usok na umaangat mula sa mainit na tubig ng stone pool.Ang mga pulang dahon ng maple ay dahan-dahang nalalaglag mula sa mga puno, sumasayaw sa hangin bago lumutang sa ibabaw ng umuusok na tubig.Huminto ako sa gitna ng maliit na wooden bridge na tumatawid sa gilid ng onsen.Niyakap ko ang sar

THIRD PERSON’S POV)BLAG!Ang matigas at seryosong tunog ng paglapag ng limang makakapal na tactical encryption folders sa ibabaw ng mahabang oak table ang bumasag sa katahimikan ng ryokan war room.Pasado alas-otso ng umaga.Ang matalim na simoy ng hanging taglagas ng Kyoto ay nanunuot mula sa bahagyang nakabukas na shoji window.Pormal nang nag-uumpisa ang 48-hour countdown ng pansamantalang alyansa.Sa magkabilang dulo ng lamesa, nakaupo ang dalawang halimaw ng underworld.Si Leonrei Feruzzi ay mukhang puyat at balisa. Ang kaniyang buhok ay bahagyang magulo, ang kaniyang itim na dress shirt ay nakabukas ang unang tatlong butones, at ang kaniyang kanang palad—na bumaon ang sariling mga kuko kagabi sa tindi ng galit at selos.Ngunit sa kabila ng kaniyang pisikal na anyo, ang kaniyang aura ay nakakamatay.“The Lutos Syndicate is moving their primary ammunitions through the southern docks,” malamig at mabilis na pahayag ni Leonrei, ang boses ay mababa at nagbabanta habang nakatitig sa

Ilang sandali pa…Napabalik ako sa realidad nang makarinig ako ng mga yapak papalapit. At kahit hindi ako tumingin, alam ko kung sino ang papalapit… basi sa amoy ng pabango niya.Bago ko pa man magawang lumingon—SWOOSH.Isang matigas, malapad, at mainit na braso ang mabilis na pumulupot sa aking baywang.Marahas pero maingat niya akong hinila paatras, dahilan para ang buong likod ko ay sumandal sa kaniyang matigas na dibdib.Napasinghap ako. Nabitawan ko ang hawak kong tasa pero mabuti na lang at hindi ito nabasag sa lababo.“L-Leonrei...” nanginginig kong tawag. Paano siya nakapasok sa suite na ito?!“Shh...” garalgal niyang bulong, ang kaniyang mainit na hininga ay tumama sa gilid ng aking leeg. Ibinaba niya ang kaniyang mukha at idinikit ang kaniyang ilong sa aking buhok. “Just for a minute, Roselei. Let me hold you.”“Bitiwan mo ako, Feruzzi,” malamig at matigas kong utos, pilit na kumakawala sa yakap niya. “May mga gwardya sa labas. Kapag sumigaw ako, malalagot ka kay Snyder.”“