Alle Kapitel von เมื่อนางร้ายเลิกคลั่งรัก(ยุค1986) : Kapitel 11 – Kapitel 20

ตอนที่ 12 ลงทัณฑ์ความเร็วของรถยนต์สีดำสนิทพุ่งทะยานผ่านถนนเลียบแม่น้ำหวังผู่ราวกับพยัคฆ์คลั่ง เสียงยางบดไปกับพื้นถนนดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เข้าโค้ง แต่ไม่มีเสียงใดดังไปกว่าเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนสองคนที่ปะทะอารมณ์กันอยู่เบาะหลัง มู่หรงเสวี่ยพยายามขดตัวหนีชิดประตูรถ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธแค้นและตื่นตระหนก ขณะที่โม่เยี่ยนเฉิงนั่งนิ่งเงียบ ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมากลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าอากาศภายในรถเมื่อรถหยุดที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลโม่ โม่เยี่ยนเฉิงไม่รอให้คนขับรถเดินมาเปิดประตู เขาถีบประตูออกด้วยความอารมณ์ที่คุกรุ่น ก่อนจะกระชากแขนเรียวของมู่หรงเสวี่ยจนร่างระหงถลาลงจากรถ“โอ๊ย! ปล่อยนะโม่เยี่ยนเฉิง! ฉันเดินเองได้!” มู่หรงเสวี่ยพยายามสะบัดตัวออก แต่แรงบีบที่ข้อมือกลับทวีความรุนแรงจนผิวขาวจัดเริ่มขึ้นรอยแดงช้ำ“เดินเองงั้นเหรอ? ช้าไป!”พูดจบ มาเฟียหนุ่มก็ย่อตัวลงแล้วแบกร่างบางขึ้นพาดบ่าอย่างรวดเร็ว มู่หรงเสวี่ยรู้สึกหน้ามืดตาลาย เธอทุบตีแผ่นหลังกว้างปักๆ พลางดิ้นรนอย่างสุดกำลังจนรองเท้าส้นสูงหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้! ไอ้คนบ้า! คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้!”

ตอนที่ 14 หนีในค่ำคืนที่เงียบสงัดภายในคฤหาสน์ตระกูลโม่ มู่หรงเสวี่ยพลิกกายไปมาบนเตียงกว้าง เธอเม้มริมฝีปากแน่น ความหิวโหยเริ่มประท้วงอยู่ในช่องท้อง เนื่องจากเมื่อเย็นเธอเลือกที่จะขังตัวเองอยู่ในห้องเพื่อหลีกเลี่ยงภาพบาดตาที่โม่เยี่ยนเฉิงคอยเอาใจเถียนเซียงที่โต๊ะอาหาร เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับกายลุกขึ้นหยิบชุดคลุมผ้าไหมสีมุกทับชุดนอนสายเดี่ยวตัวบาง เท้าเปลือยเปล่าก้าวเหยียบลงบนพื้นพรมหนานุ่ม มุ่งหน้าออกจากห้องนอนของโม่เยี่ยนเฉิงเพื่อลงไปยังห้องครัวชั้นล่าง บรรยากาศในคฤหาสน์ยามวิกาลสลัวราง มีเพียงแสงไฟกิ่งตามผนังที่ส่องสว่างเพียงน้อยนิดทว่าเมื่อเธอเดินมาถึงโถงทางเดินชั้นสองที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานส่วนตัวของโม่เยี่ยนเฉิง ฝีเท้าของมู่หรงเสวี่ยก็ต้องชะงักกึกประตูห้องทำงานไม้โอ๊คบานยักษ์ถูกเปิดออกแง้มๆ แสงไฟจากด้านในลอดออกมาเป็นเส้นตรงพาดผ่านพื้นทางเดิน และคนที่ก้าวเดินออกมาจากห้องนั้น...คือ เถียนเซียงนางเอกผู้อ่อนหวานอยู่ในชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา เส้นผมยาวสลวยปล่อยสยาย ใบหน้าของเธอมีรอยแดงระเรื่อและดวงตาที่ดูฉ่ำหวานผิดปกติ เธอสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นมู่หรงเสวี่ยยืนนิ่งเป็นเงาตะคุ่มอยู่

ตอนที่ 16 ยอมตายแทนณ ท่าเรือผู่ตง โกดังหมายเลข 7ลมริมทะเลพัดกรรโชกพาเอาความหนาวเหน็บเข้ามาปะทะร่างบอบบางที่ถูกพันธนาการ มู่หรงเสวี่ยเริ่มรู้สึกตัวเต็มที่แล้วหลังจากฤทธิ์ยาสลบเริ่มจางหายไป เธอมองร่างของหยางเฟยที่นั่งจิบเหล้าอยู่บนลังไม้ห่างออกไป“เขาไม่มาหรอก...” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงแหบพร่า “นายกำลังเล่นเกมที่ไม่มีวันชนะ โม่เยี่ยนเฉิงเขาไม่ได้รักฉัน เขาไม่มีทางเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเพราะผู้หญิงอย่างฉันแน่นอน”หยางเฟยลดแก้วเหล้าลง สายตาจับจ้องไปที่ความมืดภายนอกโกดัง “งั้นเรามาพนันกันดูไหมล่ะ... ถ้าภายในสิบนาทีมันไม่โผล่หน้ามา ฉันจะยกเธอให้ลูกน้องของฉันสิบคนที่รออยู่ข้างนอกนั่น”มู่หรงเสวี่ยชาวาบไปทั้งตัว เธอพยายามดิ้นรนแต่เชือกกลับยิ่งรัดแน่น วันนั้นเธอน่าจะปล่อยให้โม่เยี่ยนเฉิงยิงไอ้เลวนี้ตายไปซะ! "ไอ้สารเลว!”“ฉันบอกแล้วไง... ในวงการมาเฟียไม่มีเทพบุตร”เอี๊ยดดดดด!เสียงเบรกของรถยนต์ดังสนั่นมาจากหน้าโกดัง พร้อมกับแสงไฟหน้ารถที่สาดเข้ามาข้างใน แสงสว่างจ้าทำให้หยางเฟยต้องหยีตาลง ลูกน้องของหยางเฟยนับสิบคนรีบยกปืนขึ้นเล็งไปที่ประตูทันทีร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยก้าวลงจากรถ แล้

ตอนที่ 18 คนเอาแต่ใจหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลโม่แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านลูกไม้สีขาวนวลเข้ามากระทบกับชุดกี่เพ้าสีม่วงอ่อนของมู่หรงเสวี่ย นิ้วเรียวบรรจงจัดแต่งช่อดอกลิลลี่สีขาวลงในแจกันเซรามิกอย่างประณีต เสียงกรีดกรายของกิ่งไม้ที่กระทบขอบแจกันเป็นเพียงเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบสงัดภายในห้องนอนกว้างขวางทว่าในความสงบนั้น กลับมีสายตาคมกริบคู่หนึ่งจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ตลอดเวลา“มานี่สิ...” เสียงทุ้มต่ำที่ยังดูแหบแห้งดังมาจากเตียงกว้างด้านหลังมู่หรงเสวี่ยชะงักมือที่กำลังตัดกิ่งไม้ เธอไม่ได้หันกลับไปมองในทันที แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ จนไหล่บางสั่นไหว ความเหนื่อยหน่ายที่ต้องรับมือกับคนป่วยเจ้าอารมณ์มาตลอดเจ็ดวันแสดงออกผ่านแววตาเธอวางกรรไกรลง หมุนตัวเดินเข้าไปหา โม่เยี่ยนเฉิงที่นอนพิงพนักเตียงโดยมีผ้าพันแผลพันรอบหน้าอก ใบหน้าของเขาเริ่มมีเลือดฝาดกลับมาบ้างแล้ว แต่ความจองหองและเอาแต่ใจยังคงอยู่ครบถ้วน“มีอะไรคะ? โจ๊กก็ทานแล้ว ยาก็ทานแล้ว ตัวก็เช็ดแล้ว ฉันยังต้องทำอะไรอีก?”โม่เยี่ยนเฉิงไม่ได้ตอบในทันที เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ลึกซึ้งทว่าแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห

ตอนที่ 20 ค่าตอบแทนเช้าวันต่อมา แสงอาทิตย์ยามเช้าทอดลำแสงผ่านหน้าต่างกระจกบานสูงของคฤหาสน์ตระกูลโม่ โม่เยี่ยนเฉิงนั่งอยู่ที่เก้าอี้หนังตัวใหญ่ ภายในห้องทำงานส่วนตัว ใบหน้าคมคายแม้จะยังซูบเซียวไปบ้างจากความเหนื่อยล้าเมื่อคืน แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับคืนความดุดันและทรงอำนาจดังเดิมก๊อก ก๊อก...เสียงเคาะประตูสั้นๆ ดังขึ้น ก่อนที่เถียนเซียงจะก้าวเข้ามาในห้อง เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยหวานที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน วันนี้กลับดูหมองเศร้า มือบางบีบเข้าหากันแน่นขณะที่เดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของชายที่เธอเทิดทูนเหนือหัวใจ“คุณโม่... เรียกฉะ...ฉันมาพบมีอะไรหรือเปล่าคะ?” เถียนเซียงเอ่ยเสียงสั่น พยายามส่งยิ้มอ่อนหวานที่เธอคิดว่ามันคืออาวุธเด็ดที่ใช้มัดใจชายหนุ่มมาได้ตลอดโม่เยี่ยนเฉิงไม่ตอบแต่กลับเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลไปตรงหน้าเธอ เถียนเซียงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะค่อยๆ เปิดออกดูและต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเช็คเงินสดมูลค่าหลายล้านหยวน พร้อมกับโฉนดบ้านขนาดกะทัดรัดในย่านหนึ่งของเซี่ยงไฮ้ดวงตาของเถียนเซียงสั่นระริก “หมายความว่ายังไงคะคุณโม่?”“มันคือค่าตอบแทนที่เธอเคยช่วยชีว