All Chapters of เมื่อนางร้ายเลิกคลั่งรัก(ยุค1986) : Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 2 ฉันคือนางร้ายแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ลู่เหม่ยค่อยๆ รู้สึกตัวตื่น สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความเจ็บระบมที่ช่วงล่างเตือนให้นึกถึงเหตุการณ์ฝันร้ายอันโหดร้ายเมื่อคืน เธอพยายามค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดแปลบแล่นเข้าสู่สมองจนต้องนิ่วหน้า สายตาพร่าเบลอค่อยๆ ปรับโฟกัส สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นห้องนอนสไตล์คลาสสิกที่ตกแต่งอย่างหรูหราทว่าดูเก่าแก่ เฟอร์นิเจอร์ไม้แกะสลักสีเข้ม โคมไฟระย้าแบบโบราณ และบรรยากาศที่แตกต่างจากห้องนอนของเธออย่างสิ้นเชิงลู่เหม่ยหันไปมองกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ปลายเตียง เงาที่สะท้อนออกมาทำให้เธอถึงกับช็อกใบหน้าในกระจกไม่ใช่ใบหน้าจิ้มลิ้มธรรมดาๆ ของลู่เหม่ย พนักงานออฟฟิศสาววัย 25 ปีอีกต่อไปแต่เป็นสาวสวยที่งดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด ใบหน้าเรียวรูปไข่ขาวเนียนละเอียดดุจกระเบื้องเคลือบชั้นดี รับกับคิ้วโก่งเรียวพาดเฉียงดั่งใบหลิวที่ขับให้ดวงตาหงส์คู่นั้นดูหยิ่งยโสและดื้อรั้นท้าทายโลกริมฝีปากอิ่มตึงที่บัดนี้บวมช้ำกลับยิ่งส่งให้เธอดูมีเสน่ห์ยั่วยวนอย่างร้ายกาจ เส้นผมสีดำขลับราวกับขนปีกกาแผ่สยายเต็มแผ่นหลังนวลเนียน

ตอนที่ 4 วางแผนรถยนต์ยุโรปสีดำคลาสสิกแล่นทะยานไปตามท้องถนนของเซี่ยงไฮ้ ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวทรงยุโรปสลับกับบ้านเรือนแบบจีนดั้งเดิม ผู้คนพลุกพล่านในชุดเสื้อผ้าสีหม่นเริ่มถูกแต่งแต้มด้วยสีสันตามกระแสแฟชั่นตะวันตกที่เริ่มหลั่งไหลเข้ามาลู่เหม่ยนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ในใจทบทวนเนื้อหานิยายที่เธอจำได้ ตระกูลมู่แม้จะเคยยิ่งใหญ่และมีพระคุณต่อตระกูลโม่ แต่ในปัจจุบันกลับเหลือเพียงเปลือกนอก พ่อของมู่หรงเสวี่ยเป็นคนใจอ่อนและทำธุรกิจไม่เก่ง ทำให้กิจการกาสิโนและโรงแรมที่เคยรุ่งเรืองเริ่มถดถอยเมื่อรถจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ดูโอ่อ่าแต่ทรุดโทรม ลู่เหม่ยก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เธอเดินผ่านประตูบานใหญ่เข้าไปยังห้องโถงกลาง“เสวี่ยเอ๋อร์! ลูกมาได้ยังไง?” เสียงแหบพร่าของชายสูงวัยดังขึ้น มู่หยวนพ่อนางร้ายรีบเดินเข้ามาหาลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยแววตาเป็นห่วงลู่เหม่ยมองชายตรงหน้า ผิวพรรณและหน้าตาของเขาดูทรุดโทรมกว่าที่เธอคิด ในนิยายมู่หยวนรักลูกสาวมากจนยอมตามใจทุกอย่าง แม้กระทั่งบีบบังคับให้โม่เยี่ยนเฉิงแต่งงานกับเธอ นั่นทำให้โม่เยี่ยนเฉิงไม่เคยให้เกียรติหรือไว้หน้าพ่อของนางร้ายเลย

ตอนที่ 6 ยิ่งเกลียด ยิ่งปรารถนามือหนาของเขาข้างหนึ่งตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว ส่วนอีกข้างกระชากสาบเสื้อกี่เพ้าที่คอสูงมิดชิดจนกระดุมมุกหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง เผยให้เห็นเนินอกขาวสล้างภายใต้บราเซียลูกไม้ตัวบางที่ยังมีรอยรักสีกุหลาบจากเมื่อคืนเด่นชัดเสียงหัวใจของมู่หรงเสวี่ยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความหวาดกลัวปนเปไปกับความรัญจวนที่เขาจงใจยัดเยียดให้ มือหนาบีบเค้นเต้าทรวงงามหนักสลับเบา จนเนื้อนุ่มล้นทะลักตามง่ามนิ้วแกร่ง เขาไม่ได้ออมแรงเลยสักนิด“อื้อ... อย่า!” เธออุทานเสียงหลงเมื่อนิ้วหัวแม่มือร้ายกาจสะกิดเขี่ยยอดปทุมถันผ่านเนื้อผ้าลูกไม้บางเบา “ปากบอกว่าอย่าแต่ดูสิ... ร่างกายของเธอมันกลับสั่นรับสัมผัสของฉันอย่างหน้าไม่อาย" เขาพึมพำชิดผิวคอขาวระหง ก่อนจะซุกไซ้ซอกคออย่างหิวกระหาย ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินจนมู่หรงเสวี่ยสั่นสะท้านไปทั้งตัวท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องสว่างเพียงมุมเดียว โม่เยี่ยนเฉิงผละริมฝีปากออกมาชั่วครู่ ดวงตาคมกริบจ้องมองผลงานความป่าเถื่อนของตนเองบนผิวเนียนละเอียดด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้น มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธค่อยๆ เลื่อนลงมาตามส

ตอนที่ 8 หัวใจที่ถูกสั่นคลอนตลอดทั้งสัปดาห์ เถียนเซียงพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่สวยแต่รูป เธอทำงานอย่างขยันขันแข็ง คอยช่วยเฉินอวี่จัดระเบียบเอกสารสำคัญต่างๆ มากมาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ดอกมะลิที่ติดตัวเธอทำให้ห้องทำงานที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่ดูสดชื่นขึ้นโม่เยี่ยนเฉิงเริ่มเสพติดการมีเธออยู่ใกล้ๆ ไม่ว่าเขาจะไปประชุมที่ท่าเรือ หรือไปตรวจความเรียบร้อยที่โกดังสินค้า เขามักจะสั่งให้เถียนเซียงติดตามไปด้วยเสมอ ในสายตาของคนภายนอก เถียนเซียงกลายเป็นคนโปรดของมาเฟียหนุ่มไปเสียแล้ว“คุณโม่คะ... วันนี้ต้องไปที่กาสิโนก่อนตอนทุ่มตรงค่ะ” เถียนเซียงเดินมารายงานตารางงานพร้อมสมุดจดเล่มเล็กในมือโม่เยี่ยนเฉิงเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา “วันนี้เธอต้องไปกับฉันด้วย”เถียนเซียงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาโตสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจซ่อนเร้น มือที่ถือสมุดจดสั่นเทาจนสังเกตได้ชัด ภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่เธอพยายามจะฝังกลบไว้ก็ผุดพรายขึ้นมาดั่งฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนโม่เยี่ยนเฉิงวางแก้วกาแฟลง กิริยาของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เขาเดาออกได้ไม่ยากว่าเธอกำลังกลัวอะไร ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อสารเลวของเธอคงจะย้อนกลับม

ตอนที่ 10 ศัตรูของสามีหลายวันผ่านไปมู่หรงเสวี่ยใช้ชีวิตอยู่ในตึกเล็กราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก ราวกับว่าเธอได้หายสาบสูญไปจากชีวิตของมาเฟียหนุ่มแล้วจริงๆ เธอใช้เวลาเกือบสิบวันเต็มขลุกอยู่แต่ในห้อง บนโต๊ะที่เธอใช้นั่งทำงานเต็มไปด้วยแบบร่างเครื่องประดับหยก“นายหญิงทานมื้อเที่ยงค่ะ” อาเจินยกถาดอาหารเข้ามาด้วยใบกน้าบึ้งตึงมู่หรงเสวี่ยวางปากกาวาดแบบลง พลางบิดขี้เกียจ “ขอบใจ... อ้อ วันนี้บอกคนเตรียมรถให้ฉันด้วย”อาเจินวางถาดอาหารลงบนโต๊ะเสียงดัง จนน้ำแกงกระฉอกออกมาเลอะขอบชาม ใบหน้าของสาวใช้แง่งอนและบึ้งตึงอย่างปิดไม่มิด เธอจัดถ้วยชามด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น“จะไปไหนอีกล่ะคะ?... อยู่เงียบๆ ไม่เป็นหรือไง ท้ายคฤหาสน์นี่ก็ไกล ลำบากดิฉันต้องเดินไปเดินมา” อาเจินบ่นอุบอิบในลำคอ แต่ก็ดังพอที่จะให้คนข้างๆ ได้ยินมู่หรงเสวี่ยปรายตามองสาวใช้ด้วยสายตาเรียบนิ่ง เธอไม่ได้แผดเสียงด่าเหมือนเมื่อก่อน แต่นั่นกลับทำให้อาเจินรู้สึกชาวาบไปทั้งสันหลังอย่างประหลาด“ถ้าลำบากมาก... วันหลังเธอก็ไม่ต้องเดินมา ฉันจัดการตัวเองได้”อาเจินเม้มริมฝีปากแน่น กระทืบเท้าเบาๆ ก่อนจะเดินสะบัดก้นออกจากห้องไป ปากก็พึมพำบ่นพึมพำเบา